Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Ευχαριστούμε Θεέ για τη σκόνη


Όταν όλα τα αστρόπλοια που πετάνε πάνω απ’ τα κεφάλια μας
ενωθούν σε έναν μικρό κι αδιάφορο ήλιο
για τι πράγμα θα γκρινιάζουμε;

Για τις μύγες που θα ‘χουν μείνει μόνες χωρίς σαρκοβόρα φυτά;
για τα κουτιά με το γάλα, που δε θα μπορούν να κρατήσουν πια μέσα τους
όλα τα σκουπίδια της κοινωνίας;
ή για όλες τις οικογένειες που χεράκι-χεράκι σέρνονται μέσα σε φλεγόμενα κτήρια
και βρίσκουν μοναχά να πουν:
«Εκείνη, η μικρή, η κόρη του τάδε, πώς και δεν σπούδασε;»

Όταν όλες οι υπηρεσίες επικοινωνίας ανάμεσα στους πλανήτες
αποδειχτούν ανίκανες να καλμάρουν το υπαρξιακό άγχος
του υπαρξιακού μας άγχους,
θα κάνουμε ακόμα πρωτότυπες και θαρραλέες δηλώσεις;

Θα λέμε άραγε πως είναι άσχημη ιδέα ο παράδεισος και η κόλαση;
θα ισχυριζόμαστε πώς είναι εφικτό να σκεφτεί κάποιος το «Τίποτα»
σε έναν κόσμο χωρίς άδεια δωμάτια;
θα υπάρχουν ακόμα αυτοί οι απαίσιοι που λένε στους έχοντες κατοικίδια:
«Καλά εδώ πεθαίνουν άνθρωποι κι εσείς ταΐζετε ζώα;»

Κι όταν και τα τελευταία φάρμακα, μέσα στην τελειότητα τους
αποδειχτούν πως δεν μπορούν ή δε θέλουν
να κάνουν τίποτα για τον ουρανό που συνθλίβεται
ανάμεσα στο χώρο και στο χρόνο,
όλοι οι σοβαροί άνθρωποι θα είμαστε
με το γνωστό σφίξιμο στο στομάχι, τις γνωστές ταχυπαλμίες στην καρδιά
τα αιώνια ερωτηματικά πάνω απ’ το κεφάλι, την απελπισία
να βρούμε ένα μπουκάλι τζιν (ή ουίσκι) μέσα σε ήδη λεηλατημένα μαγαζιά.
-και τα γνωστά αποτελέσματα-

Κι οι πραγματικά σοβαροί άνθρωποι
θα παίζουν ψύχραιμα με τα χώματα μέχρι το τέλος, μονολογώντας:
«Ευχαριστούμε Θεέ για τη σκόνη»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου