Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Ο θάνατος κάποιου άλλου

Έχει πλάκα
που οι περισσότεροι άνθρωποι
μιλώντας για το θάνατο
λέμε
όχι ότι πεθαίνουμε
αλλά «Ο θάνατος μου»
και προσθέτουμε τον χρόνο και τον τρόπο που θα συμβεί.
Έχει πλάκα γιατί έτσι
βγάζεις τον θάνατο έξω από εσένα
σαν να ήταν κάτι διαφορετικό, πχ ένα κατοικίδιο
που σου κάνανε δώρο όταν ήσουν μικρός
και έχεις ξεμείνει μόνος στον κόσμο
αναγκασμένος να το φροντίζεις.

μια μέρα
παθαίνεις καρδιακό
-αν και νέος, αν και σε είχαν προειδοποιήσει-
πεθαίνεις, σε ανακαλύπτουν μέρες μετά απ’ την μπόχα
και από πάνω σου
ένα μικρό κατάμαυρο γατάκι με φουντωτή ουρά
με τις σάρκες σου πασαλειμμένες ακόμα στα μούτρα του
να νιαουρίζει στους γείτονες σου
«Μιάου-μιάου», «Θα με πάρετε μαζί σας;»
Τίποτα το ιδιαίτερο,
αν ζούσες θα μπορούσες να πεις ότι δεν σε αφορά το θέμα.