Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Τα πλάσματα «Ουφ!» και η εκτροφή τους.



Τα «Ουφ!» είναι βρώμικα και μαλλιαρά. Οι μέχρι τώρα πληροφορίες λένε πως πλησιάζουν άτομα μεγαλύτερα των 13-14.
Στο μέλλον όμως, όλα αυτά θα αποδειχτούν βλακείες, θα φανεί
πως τα «Ουφ!» αγαπάνε τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Εμφανίζονται ένα-ένα ή και πολλά μαζί,
αλλά το πιο σύνηθες
είναι να εμφανίζεται ένα μονάχο του
παίζοντας το ρόλο του ανιχνευτή
κι αν βρει πρόσφορο έδαφος
τότε μόνο
ακολουθεί το υπόλοιπο κοπάδι.

Στα περισσότερα σπίτια επιτρέπεται η κατοχή «Ουφ!» από την εφηβεία και μετά. Συνήθως σε κάθε άτομο αντιστοιχεί ένα «Ουφ!», καμιά φορά κάποιος επιλέγει την φροντίδα δύο ή ακόμα και τεσσάρων, αλλά
-και εδώ πολλοί επισημαίνουν την ομοιότητα μεταξύ των «Ουφ!» και της ακμής-
ενώ γενικά το να έχει κάποιος «Ουφ!» δεν θεωρείται τίποτα το ανησυχητικό, υπερβολικά μεγάλος αριθμός από αυτά τα ζώα
εκλαμβάνεται ως σημάδι αρρώστιας και παρακμής. Ο κόσμος τρομάζει, αηδιάζει ή νιώθει μέχρι και μίσος. Μάταια κάποιοι επισημαίνουν πως η εκτροφή των «Ουφ!» ήταν παλιότερα ένα χόμπι των αριστοκρατών και όχι μια περιθωριακή ασχολία. Όποιος έχει «Ουφ!» σπίτι του και δεν τα στειρώνει, ώστε να μειώνεται διαρκώς ο αριθμός τους, θεωρείται ανεύθυνος και σύντομα απομονώνεται απ’ τους γύρω του.

Εν’ τέλει αφού η κατοχή «Ουφ!» είναι μάλλον αρνητική, γιατί δεν τα σκοτώνουν όλα;
Θα αναρωτηθεί κάποιος.
Νομίζω πως ισχύει το ίδιο όπως με τα σπάνια είδη φιδιών ή με τους κροκόδειλους, που αφού ο άνθρωπος εξολόθρευσε τα 9/10 απ’ όσα υπήρχαν στη φύση, έκλεισε τα υπόλοιπα σε ζωολογικούς κήπους. Κι όταν κάποιος γκρινιάζει για την εξόντωση όσων δεν πρόλαβαν να γίνουν εκθέματα, οι υπόλοιποι απαντάνε «Μα ήταν πολύ επικίνδυνα!». Έτσι λοιπόν τα «Ουφ!» είναι επικίνδυνα, αλλά πρέπει να διατηρούνται σε έναν μικρό αριθμό για τη συντήρηση του πολιτισμού και της ανθρωπιάς μας.

Έχω μερικές εκατοντάδες στο σπίτι.

Τα βρίσκω υπέροχα. Κάθε πρωί περιμένουν το φαγητό τους. Ξυπνάω και τους γεμίζω την ταΐστρα τους. Τα χαϊδεύω. Γουργουρίζουν. Κάθε χρόνο τα θηλυκά γεννάνε μερικά ακόμα. Χαρίζω κάποια σε φίλους, μόνο στους πολύ κοντινούς, αλλά τα περισσότερα μένουν σε μένα.

Πιστεύω πως είναι πολύ χρήσιμα σαν κατοικίδια.

Μπορούν να σε βοηθήσουν  να γίνεις φεμινιστής
ή να πιάσεις δουλειά σα ντελιβεράς και να σου αρέσει,
να σε κάνουν να μελετήσεις τη λογοτεχνία της ναζιστικής Γερμανίας
και να καταλάβεις πως οι καλύτεροι ναζί δεν ήταν ναζί.
Μπορούν να σώσουν τον γάμο σου με το αλκοόλ
χωρίς να επιδιορθώσουν το τζάμι που ράγισε.
Μπορούν να σε κάνουν να μαδάς μια μαργαρίτα με τις ώρες
και να είσαι ευχαριστημένος με αυτό.
Να σε κάνουν να γίνεις ο
Andy, ο Joseph, ο André,
ακόμα ένας που του αρέσουν οι καστανές
ή τίποτα,
άμα καταφέρουν να είσαι εντάξει με το να είσαι τίποτα
αυτό είναι ένα θαύμα.

Τα «Ουφ!» είναι υπέροχα πλάσματα
σου δίνουν το κουράγιο να ξυπνάς μια ώρα νωρίτερα το πρωί,
μια ζωή αργότερα το βράδυ,
να χαμογελάς, να προσπαθείς χωρίς την ανάγκη ελπίδας, να αποτυγχάνεις
χωρίς την ανάγκη απογοήτευσης,

να φυτεύεις μια μικρή συκιά στα μέρη που δε συμβαίνουν, όλες οι αυτοκτονίες που είχες υποσχεθεί.

Υπέροχα πλάσματα.
Θέλετε και εσείς;
Υιοθετήστε κανένα αδέσποτο.
Δεν μου περισσεύει ούτε ένα «Ουφ!» να σας δώσω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου