Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Γράμματα στην Ν. #9

#8 http://pareklinonasti.blogspot.gr/2016/04/8.html


Μια φορά και έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος

Που λες, θα σου 'χα γράψει τουλάχιστον τρεις μέρες νωρίτερα αλλά είχα πιεί λίγο παραπάνω και ξέρεις, επειδή είμαι πολύ στρέιτ-ετζ αυτή την περίοδο μου βγήκε κάπως ενοχικά το όλο πράγμα και δεν μπορούσα να γράψω ή να κάνω γενικώς παραγωγικά πράγματα. Ας είναι. Θα μπορούσα να σου είχα γράψει και δυο-τρεις μήνες πριν άρα τι σημασία έχουν τρεις μέρες. Σωστά;

Η ζωή μου αυτήν την περίοδο: Διάβασμα – Σχολή – Σπίτι – Διάβασμα – Ύπνος. Στο ενδιάμεσα όλων αυτών πρέπει να θυμάμαι τα εξής: Να τρώω αλλά όχι πολύ. Να γυμνάζομαι λίγο αλλά όχι πολύ για να μην φρικάρω. Να πηγαίνω ψυχίατρο. Να πηγαίνω για καμιά μπίρα για να βλέπω καναν άνθρωπο αλλά όχι συχνά γιατί τα όποια λεφτά υπάρχουν πάνε στον ψυχίατρο. Να κοιτάζω καμιά κοπέλα για να θυμάμαι πως είναι οι κοπέλες. Και αυτά. Παράλληλα πρέπει να προσέχω κιόλας, γιατί ποτέ δεν ξέρεις από ποιο στενό θα πεταχτεί ένας ακόμα ανώμαλος ψυχοπαθής να σου πει τη δικιά του παρανοϊκή θεωρία για τον κόσμο και τους ανθρώπους, την οποία προφανώς και δεν ενδιαφέρεσαι να ακούσεις. Διότι το θέμα δεν είναι να αποκαταστήσουμε την τρέλα ως μια εναλλακτική εκδοχή της πραγματικότητας και να την εντάξουμε στη ζωή μας μαζί με τους τρελούς, αλλά αντίθετα, να κατανοήσουμε τη λογική ως μια εναλλακτική εκδοχή της ψυχοπάθειας και να την πετάξουμε στα τρελάδικα μαζί με τους ψυχάκηδες. Να κλειδωθούμε όλοι μαζί υγιείς και μη στη Λέρο(που δεν υπάρχει πια) και να σφάξουμε ο ένας τον άλλο! Αντικοινωνικό ακούγεται ε; Ναι αν πιστεύεις πως τα σύγχρονα κράτη και η ζωή σε αυτά είναι κάτι πολύ διαφορετικό.

Τέλος πάντων, σε άλλα νέα απ’ την Ελλάδα, ναρκωτικά τέλος για μένα σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού. Τις ακολουθώ ευλαβικά φυσικά. Τόσο ευλαβικά που έχω ξεμείνει δυο-τρεις μήνες τώρα με μια ταμπλέτα (υποθέτω ότι μεταφράζουμε έτσι το blotter) lsd στο σπίτι και δεν βρίσκω έναν άνθρωπο να το δώσω έστω και τσάμπα. Αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα της νεολαίας σήμερα και στο λέω με βάση τις λίγες αλλά αρκετά στοχευμένες συναναστροφές μου με νεαρούς σε ηλικία χρήστες. Όλοι ψήνονται για χόρτα, κόκες, αμφεταμίνες ακόμα και πρέζες. Ο βαθμός αντίστασης τους είναι σχετικός και εξαρτάται απ’ τις καταβολές του καθενός αλλά σε γενικές γραμμές εν’ τέλει θα πάρουν κάτι απ’ τα παραπάνω ή και όλα τα παραπάνω πολλές φορές και ανάμεικτα. Όλα στα πλαίσια, καλώς ή κακως, της κατανάλωσης και της διασκέδασης του εδώ και του τώρα. Και έτσι καταλήγει ο άλλος να έχει να κοιμηθεί τρεις μέρες απ’ τις αμφεταμίνες ή να έχει  γυρίσει πέντε μπαρ όλο το βράδυ τσιτωμένος απ’ τις μυτιές. Χρόνο που δεν τον θεωρεί χαμένο ούτε ρίσκο για την υγεία του, αλλά άμα του πεις να φάει κάνα μανιταράκι και να αράξει ένα απόγευμα στον καναπέ του για λίγη ενδοσκόπηση θα αρχίσει να τρέμει σα το ψάρι λες και του είπες να πάει πίσω στο χρόνο να σκοτώσει τον Χίτλερ. Απ’ όλα τα πράγματα που θεωρούνται ναρκωτικά εκεί έξω τα μοναδικά, για την ώρα τουλάχιστον, που έχουν να προσφέρουν κάτι στο ανθρώπινο μυαλό είναι τα ψυχεδελικά, τα οποία βέβαια είναι και αυτά στα οποία σημειώνεται η χαμηλότερη χρήση. Ε καλά ούτε από αυτά παίρνω πλέον αλλά δεν πειράζει, άμα έρθεις καμιά βόλτα από τα μέρη μας και μου έχει μείνει το blotter πες μου να στο δώσω.

Για την προσωπική μου ζωή; Ανύπαρκτη μέχρι αηδίας. Σε μεγάλο βαθμό κατ’ επιλογή. Γενικά τρέχω απ’ το πρωί ως το βράδυ για διάφορα θέματα που παλιότερα απέρριπτα ως μικροαστικά, καριερίστικα, δεξιούλικα και τέτοια επίθετα. Τώρα βεβαία που έχω κάνει ό,τι μαλακία μπορούσα να κάνω στη ζωή μου και τρέχω και δε φτάνω να τα μαζέψω, ενώ παράλληλα σκάνε κάθε είδους παραννοικές καταστάσεις, άλλος τρελαίνεται, άλλος πέφτει στην πρέζα, άλλον τον κυνηγάνε φασίστες, άλλος έχει καρκίνο, το τελευταίο που αντέχω να κάνω είναι να μπω στη διαδικασία του φλερτ, των ραντεβού ενώ παράλληλα πιο κάζουαλ καταστάσεις δε με συγκινούν και μάλλον δεν τις συγκινώ ούτε και εγώ. Κι είναι και κάτι άλλο. Ας πούμε ότι μ’ αρέσει μια κοπέλα. Πριν κάτι μήνες μου βρήκε τελικά ο γιατρός τι σκατά έχω. Παίρνω ένα χαρτί που γράφει πάνω διάφορα, διατροφικές διαταραχές, καταθλίψεις και κυρίως διπολική διαταραχή(γλυτώνω στρατό γιέ!). Πάντα ήξερα ότι η διάθεση μου αλλάζει απότομα, ότι κάνω βλακείες, ότι έχω χοντρές μεταπτώσεις και τα λοιπά. Εγώ τα απέδιδα σε μια ποιητική διάθεση που έχω για τη ζωή και σε μια αγάπη για τον σουρεαλισμό. Τελικά έπρεπε να πάρω μερικά χαπάκια. Τα παίρνω τα χαπάκια λοιπόν και η ζωή μου όντως βελτιώνεται (δεν αισθάνομαι ότι με καταπιέζει ο γιατρός μου ή κάτι τέτοιο). Μόνο που να, όταν θα νιώσω την παρόρμηση, ας πούμε, να πω σε κάποια «Ξέρεις, μη φύγεις, έρχομαι να σε δω» δεν μπορώ πια να έχω εμπιστοσύνη στο μυαλό μου ότι θα το εννοεί. Εντάξει κανείς ποτέ δεν μπορεί να έχει εμπιστοσύνη στο μυαλό του 100% αλλά εγώ φοβάμαι πως για την ώρα έχω τραυματίσει σοβαρά αυτόν τον δεσμό που μας επιτρέπει να λέμε και να κάνουμε αυτό που σκεφτόμαστε, αν όχι συνέχεια έστω μερικές φορές.

Πάντως δεν κλαίγομαι. Καταγραφή κάνω. Είμαι καλύτερα απ’ ότι ήμουν έξι μήνες πριν και ελπίζω να συνεχίσει έτσι. Μαζί με μένα τη γλύτωσαν και αρκετοί από αυτούς που φοβόμουν ότι θα πάμε πακετάκι μαζί για τα σκουπίδια, άρα όλα καλά και είμαι παράλληλα αρκετά ευτυχής να βλέπω κόσμο που με όσο κουράγιο έχει αγωνίζεται να αλλάξει μερικά πράγματα. Επομένως ναι, έχω και καλά νέα. Κι αν ο κύριος Fondue(έτσι υπογράφω πλέον) τέλος πάντων δεν είναι και πολύ καλά στα μυαλά του για να φλερτάρει, να βγει ραντεβού ή κάτι τέτοιο, ε δεν χάλασε και ο κόσμος. Μπορεί πάντα να πέσω σε καμιά παράξενη που έχει έρθει για ένα βράδυ μόνο στην Αθήνα, να μιλήσουμε λίγο, να περπατήσουμε βόλτα όλη την πόλη το ίδιο βράδυ και το πρωί να παραδεχτούμε ο ένας στον άλλο ότι δεν έχουμε ιδέα τι σκατά θα κάνουμε στη ζωή μας. Ε και μετά απλά θα φύγει δεν νομίζω να καταλήξει κάπου. Είπαμε μην περιμένουμε και θαύματα. Μερικές φορές πρέπει να αρκούμαστε στο να φτιάχνουμε μια όμορφη εικόνα.

Φυσικά και δεν είναι εύκολο τι περίμενες;

Ειλικρινά δικός σου και με την πεποίθηση πως την ιστορία πρέπει να την διαβάζουμε απ’ την πρώτη φορά ως φάρσα.

Φ.Φ.
ΥΓ. Έχω ψηθεί για τα καλά ή μάλλον έχω δεσμευτεί στον εαυτό μου με την επόμενη κοπέλα που θα βγω (όταν με το καλό, δηλαδή σε αρκετά χρόνια όπως βλέπω τα πράγματα) να της πάρω τριαντάφυλλα. Ναι βασικά, ένα. Φυσικά και θα φρικάρει. Άρα ο στόχος είναι να μας κάτσει η μεθεπόμενη. Εκτός κι αν χμ… 

2 σχόλια: