Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Ένα εκατομμύριο ταμπλέτες.

Ένα σκοτεινό απόγευμα ενός δυστυχισμένου γενάρη
που λεν’ και οι ποιητές
μπήκα στο δωμάτιο και η γάτα είχε ρίξει τα χάπια κάτω.
είναι ακριβά αυτά τα χάπια ειδικά
αν τα παίρνεις χωρίς συνταγή.
Ευτυχώς το κουτί δεν είχε ανοίξει με την πτώση, το βαλα στη θέση του, μου ‘χουν μείνει κάπου δέκα από αυτά και παίρνω ένα κάθε πρωί. Ο μήνας έχει 20 ακολουθώ το πρόγραμμα σωστά επομένως, σε λίγο καιρό θα ξέρουμε αν κάνουν κάτι, αλλά φοβάμαι
ότι αφού μας άφησαν τα κορίτσα,
αφού μας άφησε η όποια ηρεμία είχαμε,
αφού δεν έχουμε πια παιδική αφέλεια για να κρυφτούμε μέσα της,
αφού μας άφησε η όποια ελπίδα πώς η ανησυχία μας θα διοχετευτεί κάπου δημιουργικά
και όχι σε ταχυπαλμίες και κρίσεις άγχους
μήπως ρε φίλε
λέω μήπως
κάποιο από αυτά τα απογεύματα, αυτά τα ηλίθια απογεύματα που νυχτώνει απ’ τις εφτά
μας βαρεθούν και τα χάπια
και ανοίξουν τα κουτιά τους και φύγουν.

Φανταστείτε το λίγο
Ένα εκατομμύριο ταμπλέτες να εγκαταλείπουν μαζικά την μητρόπολη
τραγουδώντας κι αγκαλιάζοντας η μία την άλλη
κι οι ιδιοκτήτες κολλημένοι στα παράθυρα
να ξύνουμε την ξηροδερμία απ’ τα κεφάλια μας και να αναρωτιόμαστε
τι θα κάνουμε τώρα
που μείναμε και επίσημα μόνοι.

2 σχόλια: