Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Μια χαρά

Στην αυλή έχω ένα δέντρο, πολύ γεραλέο, το είχε φυτέψει ο
αλκοόλας ο παππούς Γιάννης.
Πάνω του κατοικούν σπάνια πουλιά, εξαισίου χρώματος, και φωνής,
τιτιβίζουν από τις 6 το πρωί, σε ξυπνάνε, μα λες «Κοίτα», «Τι υπέροχο» κι αν τυχόν ξυπνήσεις με γκόμενα λες «Κοίτα, θαύμα δεν είναι;» και αυτή απαντάει καταφατικά και παζαρεύετε ποιός θα φτιάξει καφέ. Οι γάτες
της γειτονιάς, επί χρόνια σκαρφαλώνουν στα κλαδιά και προσπαθούν να αρπάξουν κατά φτερό ή έστω κανά πούπουλο για γούρι, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Κάθε πρωί τις χαιρετάω κι αυτές και τους εύχομαι καλή τύχη στο κυνήγι τους, έπειτα
με πλησιάζει η γειτόνισσα και μου λέει, Το δέντρο, το δέντρο! Ω το δέντρο, πρέπει να κάνουμε κάτι!
«Δηλαδή τι να κάνουμε;», Μπαίνει δεκαπέντε εκατοστά μέσα στο οικόπεδο μου, «Μα στα αλήθεια δεν είναι και τόσο τρομερό αυτό νομίζω» Το δέντρο σου λέω, μπαίνει στο οικόπεδο μου, δεκαπέντε εκατοστά, τα ποντίκια σκαρφαλώνουν απ’ τα κλαδιά του και έρχονται σε εμένα, δεν είναι δικά μου ποντίκια αυτά «Καλά θα το δω» υπόσχεσαι και φεύγεις. Γυρίζεις μερικούς μήνες μετά και το δέντρο δεν είναι πια εκεί.
Το κόψαμε, το κόψαμε, ήταν Α ΠΑ ΡΑΙ ΤΗ ΤΟ, το δέντρο έμπαινε μέσα στο οικόπεδο μου, δεκαπέντε εκατοστά μέσα. Δε λέω τίποτα. Μπαινω σπίτι και κοιτάζω την γειτόνισσα απ’ το παράθυρο. Ξανθιά με ωραίο σώμα. Σκύβει στο μπαλκόνι και εγώ κοιτάζω μέσα στο μποξεράκι μου και διαπιστώνω ότι είμαι τυχερός, έχω ακόμα ένα σπάνιο πουλί μέσα στο σπίτι που μπορεί να μπει δεκαπέντε εκατοστά μέσα στο οικόπεδο της γειτόνισσας. Όλα εντάξει λοιπόν ναι, όλα είναι μια χαρά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου