Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

Ζάχαρη.


Έχω ξεμείνει με τον καφέ και με τη γάτα
μου πέταξε όλη τη ζάχαρη κάτω παίζοντας
και τώρα τον πίνω
σκέτο θεόπικρο.
τα παιδιά της πιάτσας είναι περισσότερο
παιδιά της αριστεράς
παιδιά που νομίζαν ότι θα ‘χουν καλό μισθό,
θα πηγαίνουν στις απεργίες, θα
μεγάλωναν με ελευθερία τα κουτσούβελα τους
και στο τέλος θα παίρναν μια καλή σύνταξη, αν και αυτό
ντρέπονταν να το παραδεχτούν.
πήραμε οι περισσότεροι τα αρχίδια μας, κι όσοι δεν το καναν
κρέμονται και γλείφουν τα αρχίδια κάποιου άλλου για να τα καταφέρουν, οι καλύτεροι
από εμάς μετράνε μεροκάματα, ένσημα
οι χειρότεροι γραμμάρια, παραισθήσεις,
σπασμούς στα χέρια και στα δάχτυλα και αρρυθμίες.

Μου λειπούν τα τσιγάρα, η ζάχαρη, τα 
φιλιά σου, ο τρόπος που έσκυβες το κεφάλι όταν φοβόσουν, σα
να ψαχνες να κουρνιάσεις κάπου.
κι η ελπίδα να αντιμετωπίσουμε μαζί
τη μοναξιά της πόλης
και τα γεμάτα καρκίνους σύννεφα της. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου