Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

Περίπου Τίποτα



Λένε πως η ποίηση είναι περίπου σα να κόβεις τα νύχια σου
και άντε, στη χειρότερη
σα να έχεις ξηροδερμία.
Eγώ νομίζω είναι σα να σου ξεριζώνουν την πλάτη
και να την κρεμάνε με δυο πράσινα μανταλάκια για να στεγνώσει
με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου.
Bγάζουμε τα άπλυτα μας στη φόρα
κι η αλήθεια είναι πως εδώ σπάνια πλένει κανείς τα ρούχα του.
Δεν έχεις το κουράγιο να ασχοληθείς με τη μόδα
αλλά και καμία μόδα
δεν έχει το κουράγιο να ασχοληθεί μαζί σου.
Δεν έχει σημασία
ο κόσμος
θα κάνει ακόμα εκατο χιλιάδες γενοκτονίες γύρω από τον εαυτό του
και θα σκάσει σα σάπιο καρπούζι.
Απ’ τις στιγμές που σε φίλαγα
θα μείνουν κάτι ερείπια στην χειρότερη
και περίπου τίποτα στην καλύτερη.
Αλλά δεν πειράζει
γιατί μπορούμε πλέον
να υπομένουμε
τον έρωτα και την απόγνωση
με το θάρρος και την τρέλα μιας 20χρονης πιανίστριας που βάζει φωτιά στα δάχτυλα της
και κρεμάει τα λευκά δερμάτινα γάντια της
στο καλοριφέρ
πρωτού βάλει την 9η συμφωνία να παίζει και ανάψει τσιγάρο
σιγομουρμουρίζοντας
«Κατάρα!»

1 σχόλιο: