Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Μια χαρά

Στην αυλή έχω ένα δέντρο, πολύ γεραλέο, το είχε φυτέψει ο
αλκοόλας ο παππούς Γιάννης.
Πάνω του κατοικούν σπάνια πουλιά, εξαισίου χρώματος, και φωνής,
τιτιβίζουν από τις 6 το πρωί, σε ξυπνάνε, μα λες «Κοίτα», «Τι υπέροχο» κι αν τυχόν ξυπνήσεις με γκόμενα λες «Κοίτα, θαύμα δεν είναι;» και αυτή απαντάει καταφατικά και παζαρεύετε ποιός θα φτιάξει καφέ. Οι γάτες
της γειτονιάς, επί χρόνια σκαρφαλώνουν στα κλαδιά και προσπαθούν να αρπάξουν κατά φτερό ή έστω κανά πούπουλο για γούρι, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Κάθε πρωί τις χαιρετάω κι αυτές και τους εύχομαι καλή τύχη στο κυνήγι τους, έπειτα
με πλησιάζει η γειτόνισσα και μου λέει, Το δέντρο, το δέντρο! Ω το δέντρο, πρέπει να κάνουμε κάτι!
«Δηλαδή τι να κάνουμε;», Μπαίνει δεκαπέντε εκατοστά μέσα στο οικόπεδο μου, «Μα στα αλήθεια δεν είναι και τόσο τρομερό αυτό νομίζω» Το δέντρο σου λέω, μπαίνει στο οικόπεδο μου, δεκαπέντε εκατοστά, τα ποντίκια σκαρφαλώνουν απ’ τα κλαδιά του και έρχονται σε εμένα, δεν είναι δικά μου ποντίκια αυτά «Καλά θα το δω» υπόσχεσαι και φεύγεις. Γυρίζεις μερικούς μήνες μετά και το δέντρο δεν είναι πια εκεί.
Το κόψαμε, το κόψαμε, ήταν Α ΠΑ ΡΑΙ ΤΗ ΤΟ, το δέντρο έμπαινε μέσα στο οικόπεδο μου, δεκαπέντε εκατοστά μέσα. Δε λέω τίποτα. Μπαινω σπίτι και κοιτάζω την γειτόνισσα απ’ το παράθυρο. Ξανθιά με ωραίο σώμα. Σκύβει στο μπαλκόνι και εγώ κοιτάζω μέσα στο μποξεράκι μου και διαπιστώνω ότι είμαι τυχερός, έχω ακόμα ένα σπάνιο πουλί μέσα στο σπίτι που μπορεί να μπει δεκαπέντε εκατοστά μέσα στο οικόπεδο της γειτόνισσας. Όλα εντάξει λοιπόν ναι, όλα είναι μια χαρά.

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

Ζάχαρη.


Έχω ξεμείνει με τον καφέ και με τη γάτα
μου πέταξε όλη τη ζάχαρη κάτω παίζοντας
και τώρα τον πίνω
σκέτο θεόπικρο.
τα παιδιά της πιάτσας είναι περισσότερο
παιδιά της αριστεράς
παιδιά που νομίζαν ότι θα ‘χουν καλό μισθό,
θα πηγαίνουν στις απεργίες, θα
μεγάλωναν με ελευθερία τα κουτσούβελα τους
και στο τέλος θα παίρναν μια καλή σύνταξη, αν και αυτό
ντρέπονταν να το παραδεχτούν.
πήραμε οι περισσότεροι τα αρχίδια μας, κι όσοι δεν το καναν
κρέμονται και γλείφουν τα αρχίδια κάποιου άλλου για να τα καταφέρουν, οι καλύτεροι
από εμάς μετράνε μεροκάματα, ένσημα
οι χειρότεροι γραμμάρια, παραισθήσεις,
σπασμούς στα χέρια και στα δάχτυλα και αρρυθμίες.

Μου λειπούν τα τσιγάρα, η ζάχαρη, τα 
φιλιά σου, ο τρόπος που έσκυβες το κεφάλι όταν φοβόσουν, σα
να ψαχνες να κουρνιάσεις κάπου.
κι η ελπίδα να αντιμετωπίσουμε μαζί
τη μοναξιά της πόλης
και τα γεμάτα καρκίνους σύννεφα της. 

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Το τέλος του καλοκαιριού.


Σνιφάρει βενζοδιαζεπίνες με ένα
μπλε καλαμάκι που κράτησε απ’ τον καιρό που έπινε σπιντ
δίπλα η γάτα παίζει με ένα πλαστικό ποντίκι
και νιαουρίζει εκνευρισμένα
το να σνιφάρεις βένζες δεν είναι και η καλύτερη ιδέα
μα είναι μια λύση για τον ύπνο
και την αναμονή μέχρι να ξανάχεις σπιντ.

Σνιφάρει κι αναρωτιέται γιατί να έχει τόσο απαίσια γεύση ένα ηρεμιστικό, σνιφάρει και
κάπου έξω απ’ την μπαλκονόπορτα
ένα φύλο δέντρου προετοιμάζεται να κιτρινίσει
και να υποδεχτεί το φθινόπωρο
σαπίζοντας. 

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

Στους άνδρες που κάθονται στην άκρη της μπάρας και ξέρουν λίγο από λογοτεχνία.

Όμορφοι και καλοντυμένοι
ξέρουν ανέκδοτα και μάρκες κρασιού
φοράνε πουκάμισο ανοιχτό με μπλουζάκι
τους αρέσουν τα ποδήλατα αλλά έχουν αμάξι
πηγαίνουν με αυτό στη δουλειά.
Ο πιο κοντός από δαύτους
μου ρίχνει ενα κεφάλι.
Τους αρέσει ο Πόε, κι ο Ουράνης και λίγο ο «Επαναστατημένος άνθρωπος» του Καμύ,
βγάζουν λεφτά,
το πολύ πολύ να πίνουν λίγο χόρτο,
μια συλλογή ποιήματα τους θα εκδοθεί
τον επόμενο Νοέμβρη
από σχετικά γνωστό εκδοτικό.
Λένε ότι κάτι λείπει απ’ την πολιτική σκηνή,
στα νιάτα τους διαβάζαν καστοριάδη
τώρα κανα αστυνομικό
απ’ τις εκδόσεις Λιβάνη.
Νομίζω
ότι ξέρουν από φλερτ
νομίζω
ότι κάνουν καλό σεξ
νομίζω
ότι κρατάνε με στυλ το ουίσκι
νομίζω
ότι εξισορροπούν γοητευτικά την ειρωνεία με την ευγένεια.

Ω φίλε
τους σιχαίνομαι
κι αυτούς
και το μπάρμαν που τους σερβίρει
και τον ιδιοκτήτη που ζητάει
«Κοπέλα για σέρβις, εμφανίσιμη»
και όλα αυτά τα καθήκια
που κάναν την ποίηση ένα ωραίο αξεσουάρ για λεφτάδες.

Στις κουζίνες οι λαντζιέρηδες πλένουν πιάτα και ποτήρια
κι εγώ σ’αγαπώ
αλλά εσύ δε θες να τρως στη μάπα την ευκοίλια που βγάζουν τα στερητικά της ηρωίνης
αλλά σ’αγαπάω
κι έχω μισή καρδιά για σένα
και μισή καρδιά
για την επιβίωση της ποίησης
στο πρόσωπο ενός λαντζιέρη που πίνει σπιντ κρυφά για να βγάλει τη βάρδια
και κλέβει που και που το αφεντικό.
Κανείς πελάτης του μπαρ δεν ξέρει για αυτά
για πρέζες
για σπίντες
περισσότερο για ανθρώπους που βγάζουν βάρδιες
και φυσικά δεν ξέρουν το πόσο λατρεύω
εσένα
και την τόσο απαράδεχτη ελπίδα μιας καλής κηδείας
με εσένα
να πετάς τα τριπάκια σου στον τάφο μου
και να λες
«Δεν μου χρειάζονται πια, το βασικό τέρας στη ζωή μου το είδα».

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

Περίπου Τίποτα



Λένε πως η ποίηση είναι περίπου σα να κόβεις τα νύχια σου
και άντε, στη χειρότερη
σα να έχεις ξηροδερμία.
Eγώ νομίζω είναι σα να σου ξεριζώνουν την πλάτη
και να την κρεμάνε με δυο πράσινα μανταλάκια για να στεγνώσει
με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου.
Bγάζουμε τα άπλυτα μας στη φόρα
κι η αλήθεια είναι πως εδώ σπάνια πλένει κανείς τα ρούχα του.
Δεν έχεις το κουράγιο να ασχοληθείς με τη μόδα
αλλά και καμία μόδα
δεν έχει το κουράγιο να ασχοληθεί μαζί σου.
Δεν έχει σημασία
ο κόσμος
θα κάνει ακόμα εκατο χιλιάδες γενοκτονίες γύρω από τον εαυτό του
και θα σκάσει σα σάπιο καρπούζι.
Απ’ τις στιγμές που σε φίλαγα
θα μείνουν κάτι ερείπια στην χειρότερη
και περίπου τίποτα στην καλύτερη.
Αλλά δεν πειράζει
γιατί μπορούμε πλέον
να υπομένουμε
τον έρωτα και την απόγνωση
με το θάρρος και την τρέλα μιας 20χρονης πιανίστριας που βάζει φωτιά στα δάχτυλα της
και κρεμάει τα λευκά δερμάτινα γάντια της
στο καλοριφέρ
πρωτού βάλει την 9η συμφωνία να παίζει και ανάψει τσιγάρο
σιγομουρμουρίζοντας
«Κατάρα!»

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

Τομ Ρόμπινς - Κοκκινομάλλες

Δε θα πιούμε ποτέ Buscopan αγκαλιά μωρό μου




(ακολουθεί δοκιμιάκι του Τομ Ρόμπινς με το προφανές θέμα, κλεμμένο από τη συλλογή "Αγριόπαπιες πετούν ανάστροφα")

Τα ΚΟΚΚΙΝΑ ΜΑΛΛΙΑ είναι γυναικείο παιχνίδι.
Η σκληρή αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι άντρες με κόκκινα μαλλιά μοιάζουν σαν ξανθοί που χάλασαν επειδή έμειναν έξω από το ψυγείο. Μοιάζουν με καστανομάλληδες που τους άφησαν να χωνέψουν μαζί με την κοπριά πίσω από το στάβλο. Όμως το ίδιο αυτό χρώμα που σ' έναν άντρα μπορεί να μοιάζει με μούχλα πάνω  σε φύλλο ή με σκουριά σε παλιατζίδικο, μια γυναίκα το φορά σαν τιάρα από ρουμπίνια.

Οι κοκκινομάλλες όχι μόνο είναι συχνά όμορφες, αλλά η ομορφιά τους υποδηλώνει λαγνεία μαζί και κίνδυνο, απόλαυση και βία, και επομένως είναι για το αρσενικό του είδους ουσιαστικά ακατανίκητη. Κόκκινο -Kόκκινος συναγερμός- ήταν το χρώμα των μαλλιών της αρχέγονης φαμ φατάλ.

Φυσικά, ένα μεγάλο μέρος του "φατάλ" που συνδέεται με τις κοκκινομάλλες είναι μια ψευδαίσθηση, μια στερεότυπη προβολή των σεξουαλικά νευρωτικών αντρών. Πολλές κοκκινομάλλες είναι σεμνές σαν μπουμπούκια  τριαντάφυλλου και γλυκές σαν κρέμα φράουλα. Όμως, το απλό γεγονός ότι τις βλέπουν σαν θυελλώδεις, αν όχι μοχθηρές, τους δίνει μια ορισμένη ελευθεριότητα και μια κάποια δύναμη. Σαν να είναι κληρονομικό τους δικαίωμα να είναι σκύλες. Χάρη στο χρωματισμό τους, έχουν τη γενετική άδεια να είναι τρομερές και λάγνες, μια άδεια που , ακόμα κι αν δεν την ασκήσουν ποτέ, τις ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες γυναίκες που παραδοσιακά υποτίθεται ότι πρέπει να είναι ήπιες και αγνές.

Τώρα που οι γυναίκες κατεδαφίζουν αυτές τις παλιές μισογύνικες προσδοκίες, θα χάσουν οι κοκκινομάλλες την ιδιαίτερη μαγεία τους; Θα χάσει η καταλήξει η Πίπι η Φακιδομύτη να θεωρείται απλώς ένα απ' τα καλά κορίτσια: Η Χάιντι με πυρετό, η Χιονάτη στην παραλία; Όχι βέβαια. Το να πιστέψει κανείς ότι οι ξανθές και οι μελαχρινές είναι απλώς κοκκινομάλλες με καταπιεστική μεταμφίεση είναι σαν να πιστεύει ότι οι ιπτάμενοι δίσκοι είναι παιδικά μπαλόνια. Γιατί, βλέπετε οι κοκκινομάλλες είναι μεταλλαγμένες.

Το κατά πόσο πηγάζουν από γονίδια διαταραγμένα από χθόνιες δυνάμεις ή έχουν "φυτευτεί" εδώ από επικυρίαρχους του διαστήματος είναι θέμα αμφισβήτησης ανάμεσα σε λόγιους. Είναι αρκετό για εμάς να αναγνωρίσουμε ότι οι κοκκινομάλλες είναι αφύσικα όντα, βιοηλεκτρικά συνδεδεμένα με σφαίρες παράξενης δύναμης, κινδύνου, έκστασης και μένους. Ποια είναι η αποστολή σας ανάμεσα μας, ω εσείς θυγατέρες της αρχαίας Χένας, ω εσείς πράκτορες της Πανσελήνου; Είναι αστρικοί χάρτες αυτά τα σχήματα που αποτυπώνουν οι φακίδες σας; Πως εξηγείτε το γεγονός ότι ζείτε περισσότερο από το μέσο άνθρωπο; Που βρήκατε αυτό το τόσο ευαίσθητο δέρμα; Και γιατί οι μπούκλες έχουν την ίδια  απόχρωση με το ερωτικό μαράζι;

Αλίμονο, οι ερωτήσεις είναι μάταιες: είτε δεν ξέρουν είτε δεν θέλουν να μας πουν -και ποιος έχει το κουράγιο να πιέσει μια κοκκινομάλλα; Μπορεί να μη μάθουμε ποτέ την προέλευση ή το νόημα τους, αλλά κατά πάσα πιθανότητα αυτό δεν έχει σημασία. Θα συνεχίσουμε να πηδάμε έξω από το τηγάνι μας για να βρεθούμε στη φωτιά τους, ευγνώμονες για την ευκαιρία να σκανδαλιστούμε από την εκδικητική τους μανία , πραγματική ή φανταστική , και να δοκιμάζουμε πότε-πότε το ερωτικό μας σθένος στη θρυλική κόλαση του πάθους τους.

Κοκκινομάλλες! Αιματόχρωμα Σαγκουίνια! Πύρινα πυροτεχνήματα! Ουράνιες μέγαιρες και βασίλισσες του χαλκού! Είθε να μην πάψουν ποτέ να λεκιάζουν τις λευκόψωμες ζωές μας με το υπερφυσικό τους κέτσαπ.

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Ανεργία και φάδερ ίσιουζ


Τα μακαρόνια μου έχουν σταθεί σε δύσκολες φάσεις της ζωής μου
αλλά προτιμώ να τα κάνω στην άκρη
και να ανοίξω μια μπύρα
κι ας μην έχει κιμά πάνω της
ούτε τριμένο τυρί.
Πίνω την μία μετά την άλλη,
φτάνω σε ένα νούμερο
ίσο με τα χρόνια που με θυμάμαι να κοπανάω το κεφάλι μου στον τείχο
λόγω ελλείψεως  γκόμενας
ίσο με τα χρόνια
που θυμάμαι τον πατέρα μου να σαπίζει στα αντικαταθλιπτικά και στις απλήρωτες υπερωρίες
ίσο με τα χρόνια
που βασανίστηκαν με την πρέζα τα παιδιά πριν πουν «Γάμησε το δεν αντέχουμε άλλο, φεύγουμε από εδώ»
και ίσο τέλος πάντων με τα χρόνια
που στέναξαν ποίηση και εργατική τάξη
κάτω από κάτι καλογυαλισμένες μαύρες μπότες.

Γαμώτο μου,
ήμουν μικρός και εσύ πατέρα δεν ήσουν καλά
και ρώταγα τι έχεις και στεναχωριόμουν.
πίνω μπύρες
για όσες χρονιές δεν ήσουν καλά
και πίνω πολύ γαμώτο μου, απελπιστικά
πολύ
ας με σταματήσει κάποιος
πριν ξεράσω
ή ξεράσει αυτός.

Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

Η Ελλάδα που δε θέλουμε να βλέπουμε αλλά αναγκαζόμαστε

Η Athens Voice δημοσίευσε ένα φωτογραφικό ρεπορτάζ για τη ζωή στην Βόρεια Κορέα η οποία αντίθετα με τα όσα μας λέει το καθεστώς είναι τα μαύρα της τα χάλια. Εννοείται ότι οι φωτογραφίες πάρθηκαν κρυφά. Στην Ελλάδα όμως που υπάρχει δημοκρατία μπορούμε να βγάλουμε μόνοι μας τις φωτογραφίες μας. Όπως και να κάνουμε τα αντίστοιχα ρεπορτάζ.

Το άρθρο της A.V. εδώ . Διαβάστε τα παράλληλα.


Ελευθέριος Βενιζέλος. Άγαλμα στο Ηράκλειο Κρήτης. Η φιγούρα που αγαπάνε εξίσσου φιλελεύθεροι και εθνικιστές. Κυνήγησε τους κομμουνιστές, έκανε μια φούχτα πολέμους και έστειλε μαζικά τα φανταράκια να πεθάνουν στη Σμύρνη. Τέλος έχασε τις εκλογές και οι διάδοχοι του αποδείχτηκαν ακόμα χειρότεροι. Έστειλαν τα φανταράκια να πεθάνουν λίγο έξω από την Άγκυρα.



Λεωφορειακή γραμμή. Αν κάποια στιγμή γίνει μελέτη για την επίπτωση των ΜΜΜ στην Ελλάδα στην ψυχική υγεία του πληθυσμού τα αποτελέσματα θα έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.


Δε λείπουν και αυτά βέβαια.


Ελληνικό ξενοδοχείο απαλλαγμένο από προπαγανδιστικές εκπομπές.



Έλληνες άνεργοι με ρούχα διαφορετικού χρώματος και μάρκας.

Στην Ελλάδα η φωτογράφιση στρατιωτών είναι μια ευχάριστη και ανέμελη διαδικασία.



Υπό το άγρυπνο βλέμμα των νεκροζωντανών αστυνομικών της χώρας.


Και εδώ το άγρυπνο ιδεολογικό βλέμμα της χώρας. Σημαιούλα και Hondos Center. Υπέροχο ταξίδι εθνικής υπερηφάνιας.

Τις ελληνικές πόλεις μόνο βαρετές δεν τις λες.
\
Αλλά ούτε και καταθλιπτικές.



Τροχονόμος στην Ελλάδα. Μπόλικη και δύσκολη δουλίτσα.


Που παρόλα αυτά δεν εμποδίζει μερικά ενδιαφέροντα πράγματα να συμβαίνουν.




Καπιταλιστικός πλουραλισμός.


Ελληνικό σουβλατζίδικο. Απαλλαγμένο επίσης από κόκκινη προπαγάνδα.



Μια σειρά χαρτιά που σου δίνουν υποχρεωτικά να υπογράψεις όταν θες να μείνεις στην Ελλάδα.

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

Κοιμάμαι και

Κοιμάμαι και ονειρεύομαι την κόλαση
δεν είναι εφιάλτης
είναι απόλαυση
ο Γολγοθάς δεν είναι παρά ένα παραφουσκωμένο μπαλόνι με λάσπη
παρ’ όλα αυτά τον βαδίζουμε.
όλοι εδώ έχουν τον δικό τους σταυρό
και δεν υπάρχει κανείς να πεθάνει για τις αμαρτίες μας
όλοι σταυρώνονται αριστερά κάποιου άλλου
για να ‘χουν να λένε ότι αμφισβήτησαν τον Κύριο
κι οι θέσεις δεξιά των σταυρών είναι άδειες
αφού κανείς δε θέλει να τον θυμούνται στην επόμενη ζωή.
κοιμάμαι και ονειρεύομαι την κόλαση
κοιμάμαι και η τύχη μου δε δουλεύει
περιμένει στην ουρά του οαεδ
όχι για να βρει κάτι μα για να ‘χει τσάμπα εισιτήριο στα λεωφορεία
και να πηγαίνει τσάρκες
στην Δαμασκό, στην Τεχεράνη, στην Αθήνα

Είναι υπέροχη πανάθεμα της
Κοιμάμαι και την ονειρεύομαι να μη με δουλεύει.

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

Εεεέρχεται (το καλοκαίρι)

Και αυτό σημαίνει
πως για άλλη μια φορά
θα κατεβάσουμε απ’ το πατάρι τον ανεμιστήρα
άλλη μια φορά
θα φτιάξουμε βαλίτσες
άλλη μια φορά
θα πούμε ότι ωριμάσαμε πλέον
-αυτό σημαίνει να διαλέγεις από πριν τις μέρες που δεν θα είσαι νηφάλιος
αντί να το αφήνεις στην τύχη-
και, και
και τίποτα.

Τόσο τίποτα
που το Σεπτέμβρη θα μας λένε
«Καλέ»
«Εσείς ασπρίσατε»

Σάββατο, 16 Απριλίου 2016

Γράμματα στην Ν. #8


Ο χρόνος είναι σχετικός, υπάρχουν λεπτά, ώρες, βράδια που κρατάνε αιώνες και ολόκληρα χρόνια που κρατάνε ή βιώνονται (ότι θες) σε δευτερόλεπτα. Ολόκληρες χρονιές που αναρωτιέσαι πως σκατά τα κατάφερες και τις ολοκλήρωσες και άλλες που φύγαν τόσο γρήγορα και σε αφήσαν απ’ την μία με απόλυτη πληρότητα, απ’ την άλλη γεμάτο αμφιβολία για το αν τα πράγματα θα μπορούσαν να πάνε ακόμα καλύτερα.

Αλλά ο χρόνος εκτός από σχετικός είναι δυστυχώς και υπαρκτός ντάρλινγκ, ναι ναι, η φιλοσοφία και η επιστήμη το αμφισβητούν αυτό. Καλά κάνουν, καθένας έχει τη δουλειά του, η επιστήμη αμφισβητεί την ύπαρξη του χρόνου και οι άνθρωποι αδιαμφισβήτα πεθαίνουν καθημερινά έχοντας προλάβει να ζήσουν με το ρολόι του προσδόκιμου όριου επιβίωσης να τους κυνηγάει ή να το κυνηγάνε αυτοί. Υπαρκτός ή όχι ο χρόνος αποτελεί τη νούμερο ένα αιτία θανάτου με ποσοστά που φτάνουν το 100%. Μαλακία.

Ήμασταν που λες ένα κλικ μετά το λύκειο όταν γνωριστήκαμε, τα θυμάμαι και –πιστεύω- τα θυμάσαι όλα αναλυτικά. Ωραία ήταν αν και μερικές φορές αναρωτιέμαι πως μπορούσα να ζω όπως ζούσα τότε και όχι όπως τώρα αλλά, αυτή η υπεροψία προς το παρελθόν είναι μια τέλεια συμπλήρωση της εκάστοτε εξιδανίκευσης που του κάνουμε. Το να κοιτάς τα 19 σου από την οπτική των 25 και να σηκώνεις κοροιδευτικά τους ώμους λες και τίποτα το εκπληκτικό δεν υπήρξε τότε μπροστά σε αυτά που ζεις τώρα, το να πιστεύεις ότι έχεις καταννοήσει πλήρως μια συγκεκριμένη χρονική φάση είναι αλλαζονικό. Ίσως και λίγο ρατσιστικό αλλά δεν με ενδιαφέρει να μπω σε τέτοιες προσεγγίσεις. Όσοι ξεμπερδέψαν με την εφηβεία και την μετεφηβεία τους καλό θα ήταν να δείξουν καταννόηση σε όσους τα περνάνε τώρα. Η αναπαραγωγή του πατερναλισμού που δείχνει ο 70ρης στον 40ρη, ο 40ρης σε μένα και εγώ στους πιο μικρούς με έχει κουράσει και δεν ψήνομαι να τον αναπαράγω άλλο. Ναι μερικές ηλικίες είναι πιο προβλέψιμες από άλλες, ναι οι άνθρωποι «Θα μεγαλώσουν και θα ωριμάσουν», αλλά αυτό είναι δικό τους θέμα, όχι δικό μας. Δικό μας θέμα ήταν και είναι ο έρωτας, αλλά σάμπως και αυτός μοιραία δεν αγγίζεται από το πέρασμα του χρόνου; Αγγίζεται και σχεδόν ποδοπατείται μάλλον...

Η ζωή στην Αθήνα φυσικά κυλάει συναρπαστικά. Οι φίλοι μας χωρίζονταν κάποτε σε αυτούς που ήταν κολλητοί και σε άλλους που απλά αράζαμε που και που. Τώρα χωρίζονται σε ανθρώπους που σε ρίχνουν στην πρέζα και σε αυτούς που είναι σταμπαρισμένοι απ’ τους μπάτσους για μισο γραμμάριο πρέζα, σε  αυτούς που πέσαν στα βαριά,  σε αυτούς που πέσαν στην παγίδα να αποκηρύξουν κάθε πόλεμο ενάντια στη νηφαλιότητα και σε αυτούς που ψάχνουν να βρουν καμια δουλειά. Έχω συμπάθειες σε όλα τα στρατόπεδα όπως και ένα κομμάτι μου στο καθένα από αυτά αλλά κανένα τους δεν με έχει κερδίσει 100%. Ναι εντάξει, στην αρχή κόβεις για βδομάδες πάνω κάτω την πόλη σε αναζήτηση δουλειάς παίζοντας κρυφτούλι με μια σειρά καθάρματα:  Έλληνες με “αντικειμενικές” απόψεις για το προσφυγικό,  μπάτσους,  υποψήφια αφεντικά,  φίλους που σου λένε πόσο εύκολο είναι να κάνεις καριέρα αν το θες,  φασίστες κτλπ. Ναι βέβαια είναι υπέροχα εδώ. Κι όταν κάποια στιγμή δεις πως δεν είναι ζωή αυτό το πράγμα θα μπεις στο τριπάκι τουλάχιστον να αποφύγεις μερικές αγκαρίες. Δυο ώρες στα ΜΜΜ περνάνε πιο εύκολα με 3-4 ζάναξ και είναι μαλακία να σε βλέπω στον ύπνο μου τα βράδια άρα κάντα  5. Κι αργότερα βέβαια αφού έχεις αποφασίσει πως δεν αντέχεις την καθημερινότητα όπως αυτή διαμορφώνεται μπαίνεις στο τριπάκι και για άλλα πράγματα, τι να κλάσουν οι βενζοδιαζεπίνες άμα έχεις καλούς φίλους εκεί που πρέπει.

Και με αυτά και με αυτά θα καταφέρεις να βγάλεις μερικούς μήνες χωρίς κανένας να χρειαστεί να σε ρωτήσει «Τι έχεις;» γιατί πολύ απλά δε θα φαίνεται ότι έχεις κάτι. Όλα μπορούν να είναι μια χαρά κι αν δεν μπορούν, μπορούν να μην είναι τίποτα, να είναι τελείως ουδέτερα και εσύ να παλεύεις να κρατήσεις τα βλέφαρα σου ανοιχτά από τις 2 το μεσημέρι.


Αλλά είναι ζωή κι αυτό το πράγμα τώρα; Δεν το πάω ηθικά, ούτε πολιτικά ούτε τίποτα. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αν είναι αντικομμουνιστική ή οτιδήποτε άλλο η πρέζα και όσοι αρχίζουν τα πολλά μπλα-μπλα όταν οι φίλοι τους έχουν στερητικά και ζητάνε ένα τάλιρο δεν μου είναι ιδιαίτερα συμπαθείς. Αλλά δε μου είναι ιδιαίτερα συμπαθείς κι όσοι δεν παραδέχονται το πόσο θλιβερή είναι για τον ίδιο τον άνθρωπο αυτή η κατάσταση. Μαλακίες. Δεν μπορείς να τριγυρίζεις όλη μέρα με το κεφάλι σου γεμάτο σκατά και να ελπίζεις ότι όλα θα φτιάξουν. Αυτό είναι προχωρημένη μεταφυσική και τίποτα παραπάνω.

Ή μήπως μπορείς;

Εμείς οι δύο πάντως το είχαμε καταφέρει κάποτε να το κάνουμε και να φτιάξουν κιολας τα πράγματα. Ε να, αν δώσεις στον άνθρωπο λίγο χώρο και χρόνο μπορεί να σου κάνει θαύματα αλλά κανείς δε του τα δίνει έτσι τσάμπα. Αφραγκίες, ψυχολογικά κλπ και εμείς να μην καταλαβαίνουμε τίποτα. Κάθε μέρα επί μήνες μακαρόνια με φθηνό κρασί και μπύρες κι όταν δεν είχαμε για μπύρα κόβαμε απ’ τα μακαρόνια. Έτσι πάει. Να ο έρωτας έχει και τα θετικά του. Είναι μια κινητήριος δύναμη, ένα ναρκωτικό αν θες, για να τρέχεις πάνω κάτω την πόλη, φρικαρισμένος πάντα  αλλά τουλάχιστον χωρίς να καταλαβαίνεις Χριστό. Κανένα πρόβλημα δεν είναι πρόβλημα αν ζεις έτσι γιατί πολύ απλά το μόνο που έχει σημασία ε είναι αυτή η επαρχειώτικη, αμόρφωτη, ίσως λίγο σεξιστική αλλά αληθινή ως προς τον πυρήνα της έννοια της καψούρας.

Και φυσικά...
Και φυσικά όλα τα ωραία πράγματα τελειώνουν κάποτε.

Όλα τα ωραία πράγματα τελειώνουν κάποτε και εκεί το όλο κόνσεπτ της δυτικής αστικής κοινωνίας σου βαράει ένα γερό χαστούκι για να συνέλθεις. Δεν μπορείς πια να τρως μακαρόνια κάθε μέρα. Θα πάθεις αβιταμίνωση και θα δείχνεις άσπρος σα το πανί, ο κόσμος στην αρχή θα το βρει συμπαθητικό και μετά θα σε φοβάται. Δεν μπορείς πια να βάζεις τους φίλους σου να σου καίνε τσιγάρα στο χέρι, ο κόσμος θα τα περάσει για σημάδια από βελόνες.  Δεν μπορείς να βρωμάς κρασί ή να έχεις τσιτωμένο βλέμμα συνέχεια, δε θα σε εξυπηρετούν ούτε στις δημόσιες υπηρεσίες, Δεν μπορείς να τρως όσα μακαρόνια θες κι ας είναι φθηνά. Αν παχύνεις πλέον δε φοβάσαι αν θα αρέσεις σε καμιά γκόμενα, αρχίζεις να ανησυχείς μήπως έχασες εκείνη τη δουλειά ως υπάλληλος σε βιβλιοπωλείο επειδή δεν ήσουν αρκετά εμφανίσιμος και τέτοια.

Ε ναι εντάξει, μπορεί οι σύντροφοι να παλεύουν για μια κοινωνία χαράς και απόλαυσης αλλά ένα βασικό κόνσεπτ της ωριμότητας και της ενήλικης ζωής σήμερα, στον καπιταλισμό, είναι η έλλειψη χρόνου για να νιώσεις άσχημα. Σαφώς και στα 19 μου είχα την πολυτέλεια να πετάξω ένα 6μηνο  για να σκέφτομαι απλά εσένα. Τώρα δε μπορώ να το κάνω, ίσως να μη θέλω κιολας αλλά παραμένει φακτ ότι αν ζητήσω αυτό το χρόνο δε θα μου πει κανένας πλέον , όπως και δεν θα το πει σε κανέναν δικό μου άνθρωπο που είναι σε αντίστοιχη κατάσταση ότι «Εντάξει μωρέ μη στεναχωριέσαι, άραξε κανά μήνα να το σκεφτείς το πράγμα και εμείς εδώ είμαστε να σε καλύπτουμε». Η μεταπολίτευση ήταν η εποχή που έκανε τον έρωτα ένα πανηγυράκι για χαζοχαρούμενους, η εποχή μας θα τον κάνει ένα πανηγυράκι για χαζοχαρούμενους λεφτάδες.  Βεβαίως και θα ξαναερωτευτώ, αλλά σίγουρα αφού βρω πρώτα σταθερή δουλειά.

Στα γράφω τα παραπάνω περισσότερο για να καταλάβεις, αν και θα το ξέρεις, το πόσο αντιφατικά είναι όλα τα πράγματα πλέον. Η ανάγκη για επαναστατικές ανατροπές συνδέεται με την ανάγκη για να βρεις επειγόντως λεφτά, η αγάπη για τα φαλάφελ και τις γάτες εμποδίζεται από το γεγονός ότι δε σου περισσεύουν ούτε 3 ευρω πλέον για ξηρά τροφή και το «Είμαι ερωτευμένος/η» αντικαθίσταται από το «Έχω άλλα πιο σημαντικά προβλήματα αυτή την περίοδο».

Φοβάμαι πως αυτή η περίοδος θα κρατήσει πολύ.

Ειλικρινά δικός σου

Φώντας.


Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

You Silly Catstard

Όταν θέλω να σκεφτώ
σκέφτομαι όσα ήθελα
και δεν μου κατσαν.
Τα περισσότερα από δαύτα
είχαν δυο πόδια, δυο χέρια, δυο μάτια
περπατούσαν όμορφα, χάιδευαν μέτρια,
έβλεπαν
σκατά από κοντά
και καλύτερα από μακριά.
Όταν θέλω να μην σκεφτώ
σκέφτομαι όσα ήθελα
και μου κατσαν
τα περισσότερα
χωράγανε σε χαρτί
σε ζελατίνα
στα παπούτσια
και γίνονταν ωραίο δώρο σε φίλους και φίλες.
Όταν θέλω να σκεφτώ
σκέφτομαι όσα αργήσαν να έρθουν
κι η έλευση τους προέκυψε αναπάντεχα
με μηνύματα σε κινητά που είχαν μείνει απο μπαταρία
με μηνύματα σε τσατ υπολογιστών που δεν είχαν ιντερνετ
κλπ
Όταν θέλω να μην σκεφτώ
σκέφτομαι όσα ήρθαν ακριβώς στην ώρα τους
κι η έλευση τους είχε προβλεφθεί
από καπνούς, χαρτιά,
κρυστάλλινες σφαίρες και σημάδια σε βράχους

Όταν όμως θέλω να σκεφτώ όμορφα,
σκέφτομαι απλά εσένα
να φερνεις τα κουρδιστά ποντικάκια σου
και να τα βαζεις να τρέχουν στο δωμάτιο, ενώ συγχρόνως μου κάνεις "ψιψιψι" για να έρθω κοντά
και εγώ τρέμω απ' τον πυρετό
αλλά έρχομαι
πάντα έρχομαι.

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

Όταν συμφέρει πιο πολύ


Τι όμορφο που είναι το μίσος
του κράτησα μια θέση στον τοίχο
κι όταν το περάσω σε κάδρο θα το καρφώσω εκεί
με ένα καρφι στο κέντρο αντί για τρία
συμφέρει πιο πολύ απ’ τη αγάπη βλέπεις
κι έτσι βγαίνουμε όλοι κερδισμένοι.
Μέχρι τότε το δωμάτιο μοιάζει άδειο
κι όσο δε βγαίνω απ΄ εδώ μέσα
αυτή η κενότητα με καταπίνει,
έτσι και εγώ καταπίνω μια κενότητα
και βγαίνω έξω
έξω όπου
ο κόσμος γίνεται σε δευτερόλεπτα επαγγελματίας μποξέρ
αν είναι να εξασφαλίσει μια θέση στο μετρό
και να μην περιμένει το επόμενο δρομολόγιο
έξω όπου
η δυσκολία να διασχίσεις έναν δρόμο
υπολογίζεται
από τον αριθμό των ανθρώπων που έχει.
Αλλά και η αγάπη είναι πολύ όμορφη
της κράτησα μια θέση στο dropbox
μαζί με την ντροπή μου
και κάτι εγχειρίδια εκμάθησης σκακιού σε pdf
που διάβασα μέχρι τη μέση.
Έμαθα έτσι να παίρνω μερικά πιόνια αλλά κυρίως
έμαθα να χάνω την παρτίδα στο τέλος.
και έτσι γυρίζω σπίτι
με το στομάχι μου ακόμα γεμάτο κενό
με το κεφάλι μου ακόμα κενό
και με ένα τέλός που έχασε κι αυτό την παρτίδα να με ψάχνει να κοιμηθούμε μαζί.

Σαν όμορφα ηττημένοι, ερωτευμένοι, κουρασμένοι μα
πάνω απ’ όλα δηλητηριασμένοι και βαθιά
αναβλητικοί. 

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2016

Για τα αγόρια που θα ‘ρθουν και εμείς θα



Θα ρθουν αγόρια
που θα ναι όμορφα
σαν καουμπόηδες
και εμείς
θα είμαστε ακόμα
με ένα κουταλάκι μαρμελάδα στο στόμα.
Θα ρθουν αγόρια
που θα φοράνε μάσκες
σαν τους εκδικητές στα κόμιξ
και εμείς
θα ψάχνουμε στα προσπέκτους
καμιά εταιρεία να επισκευάζει φτηνά υπολογιστές.
Θα ρθούν αγόρια
που θα διαβάζουν βιβλία
όλα καινούργιες εκδόσεις
και εμείς
θα εκπλιπαρούμε για τη σημασία τους
με μόνο επιχειρήμα ένα σπασμένο πιάτο με μούχλα.

Θα ‘ρθουν αγόρια με μάτια που θα τρεμοπαίζουν σαν τη φωτιά στο τζάκι και εμείς θα κρυώνουμε απ’ τα στερητικά σύνδρομα αγκαλιά με την κουβέρτα. Θα ‘ρθουν αγόρια που θα μας παρακαλάνε να μπήξουμε τα νύχια μας στις πλάτες τους, μα εμείς δε θα χούμε νύχια πια γιατί θα μας τα χουν βγάλει όλα με τανάλιες. Θα ‘ρθουν αγόρια που θα κλέβουν απ’ το σούπερμαρκετ φαί μα εμείς θα προτιμάμε να τρώμε σκατά κλεισμένοι στην τουαλέτα. Θα ‘ρθουν αγόρια με πράσινα, καφέ, μαύρα μάτια που όλα θα ‘ναι πανέμορφα αλλά δε θα βλέπουν τίποτα, απολύτως τίποτα. Κι εμείς θα ‘χουμε επίγνωση πως όσο εξηγήσαμε εξηγήσαμε, κι αν κάτι απ’ όσα είπαμε ήταν σωστό αυτό ήταν θέμα τύχης και μόνο.

Θα ‘ρθουν αγόρια κουβαλώντας όλες τις σάρκες τους σ’εμάς και εμείς χωρίς καμία περηφάνια για την παραίτηση μας θα τους την δηλώσουμε. Και θα φύγουν.

Θα ‘ρθουν αγόρια και θα φύγουν
κι αυτό είναι ένα ποίημα για αυτά και για εμάς.
Και τη μεγάλη θλίψη που φέρνει η εναλλαγή των εποχών. 




Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

H Τέφρα της - Ιάκωβος Γερακόπουλος


Α.
Με φωνάζουν Χάρη, από το Χαρίλαος, όχι από το Χαράλαμπος.

Β. 

Έχει ξημερώσει, δεν κοιμήθηκα πάλι, εκείνη πονούσε και αναστέναζε, τα ηρεμιστικά δεν κάνουν δουλειά πλέον, κι όσο για το χόρτο που μου πρότειναν μερικοί φίλοι απλά το πίνω εγώ. Μεταξύ αναστεναγμών και απάθειας βγαίνουν από τα χείλη της παρακάλια. Μου ζητάει τα ίδια εδώ και μέρες και απαντάω  πάντα με ένα όχι. Αρχικά τρυφερά μα τώρα πλέον με ένα κοφτό και επιθετικό όχι, με ένα ουρλιαχτό και κάποιες φορές με μια αργόσυρτη και κουρασμένη άρνηση. Ένα αργόσυρτο Όχι, ένα σκοτεινό όχι γεμάτο απάθεια.

Της μένουν ίσως μερικές βδομάδες, στην καλύτερη περίπτωση μήνες. Μήνες αργού θανάτου. Στο τέλος δεν θα με αναγνωρίζει πια και θα έχει μείνει μονάχα ο πόνος. Ο όγκος θα  κάνει ασυγκράτητα μετάσταση σε όλο το σώμα πριν την σκοτώσει. Αλλά και πριν από το τέλος θα μου την έχει πάρει με άλλο, χειρότερο τρόπο. Στο νοσοκομείο δεν έχουν θέση. Ο γιατρός μου το πε. <<Δεν έχουμε θέση για ανίατες περιπτώσεις, δεν έχουμε ούτε για τους υπόλοιπους. Έτσι την έχω σπίτι και κάνω ότι μπορώ για να διαχειριστώ την παρακμή της.

Κοιτάζω τον καθρέφτη. Πόσο άλλαξα, κάτω από τα μάτια υπάρχουν τεράστια σκοτεινά μισοφέγγαρα, το πρόσωπο μου είναι καλυμμένο από ένα σκληρό και απεριποίητο πυκνό γένι. Κάνω ένα μπάνιο και ξυρίζομαι. Ζήτησα  και  άλλη άδεια από την δουλειά. Άνευ αποδοχών, τι με νοιάζει. Ξυρίζομαι ,το ξυράφι είναι παλιό και δεν έχω να το αλλάξω και έτσι κατακόβομαι. Πάω στο δωμάτιο και βάζω το κοστούμι. Το φόρεσα μονάχα στον γάμο και στη ορκωμοσία.

Ξυπνά, αν κοιμόταν ποτέ.

-Είσαι όμορφος.
-Ναι.

Χαμογελάει. Τα γυάλινα μάτια της ζωντανεύουν ,το ξερακιανό σώμα της με το φαλακρό κρανίο είναι ξαφνικά γεμάτο ενέργεια. Την φιλώ ,βαθιά ,με γλώσσα, με πάθος. Την κοιτάζω και μετά τα χέρια μου σφίγγουν τον λαιμό της. Δεν αντιστέκεται. Μέσα σε λίγη ώρα όλα έχουν τελειώσει. Δεν είναι πια εδώ. Δεν υποφέρει πια. Τα χέρια μου τρέμουν. Τα μάτια μου δακρύζουν, πέφτω κάτω και ξεσπώ σε λυγμούς. Την σκότωσα για να μην υποφέρει άλλο.

Γ.
Φορώ ένα παλιό μπλε φούτερ και ανεβαίνω τις σκάλες για την ταράτσα κρατώντας την μεγάλη  μαύρη σακούλα με το νεκρό κορμί της. Είναι πιο βαριά απ ότι νόμιζα. Είναι νύχτα. Μια δυο φορές ο σάκος πέφτει κάτω. Κάνει έναν αρρωστημένο μαλακό ήχο. Βάζω την σακούλα στην αποθήκη και μετά κοιτάζω την πόλη. Είναι χειμώνας και σταγόνες  παγωμένου νερού πέφτουν πάνω μου και πάνω στην σακούλα. Κάθομαι σε μια παλιά, ξεχαρβαλωμένη καρέκλα. Θα κοιμηθώ εκεί.

Δ.
Ξημέρωσε. Η σακούλα μυρίζει και μύγες μαζεύονται γύρω της. Ετοιμάζω την σχάρα. Βγάζω το τσεκούρι, κόβω την σάρκα  της  που αρχίζει να αποσυντίθεται. Είμαι σαν μηχανή, ψυχρός αλλά μέσα μου κάθε κίνηση προκαλεί πόνο. Συνεχίζω όμως. Ανάβω φωτιά ,τώρα που δεν βρέχει, βήχω άσχημα, πρέπει να κρύωσα. Καίω τα κομμάτια της. Ξύλο, εφημερίδα ,οινόπνευμα και σάρκα. και μετά στάχτη. Μετά και ενώ η φωτιά καταπίνει τα πάντα πίνω λίγο ουισκάκι, για να μην τρέμω.

Ε.

Δυο μέρες μετά. Πέταξα το κινητό. Το αμάξι έχει λίγο ακόμη βενζίνα ,ίσα ίσα για να φτάσω εκεί που πρέπει. Τα πνευμόνια μου πονάνε. Δυο μέρες μάζευα τις στάχτες σε ένα πλαστικό τάπερ. Έκαιγα ότι  δεν είχε καεί ξανά και ξανά. Πέρα από το κρανίο. Εκείνο το έχω μαζί μου. Το βάζω δίπλα μου στο αμάξι. Πάμε αγάπη μου. Όλα έγιναν όπως τα ήθελες.

ΣΤ.

Φτάνω στην Θάλασσα. Βασικά το αμάξι μου έμεινε κάνα χιλιόμετρο πιο πριν. Παίρνω το τάπερ και βάζω το κρανίο στο σακίδιο μου. Η παραλία είναι άδεια. Μερικοί χειμερινοί κολυμβητές λίγο  πιο πέρα. Τίποτα πέρα από κάποιες κλειστές ομπρέλες. Γδύνομαι. Ο πυρετός με καίει και ο κρύος αέρας με κάνει να αναταράζομαι από ρίγος .Μπαίνω μέσα στην θάλασσα .Είναι παγωμένη και προχωράω. Κάθε βήμα είναι όλο και πιο δύσκολο. Πλέων το νερό φτάνει μέχρι την μέση. Ανοίγω το τάπερ και σκορπίζω τις στάχτες και   μερικά κομμάτια από κόκαλα. Τα κύματα τα σκορπίζουν σιγά σιγά. Βγάζω το σακίδιο  και το ανοίγω. Κοιτάζω το κρανίο. Το φιλάω αργά και  το πετάω μακριά. Ο ήλιος είναι  μια γκρίζα κοιλάδα. Κοιτάζω την παραλία .Είναι έρημη. Έκανα ότι μου ζήτησε,τώρα είμαι ελεύθερος.Βουτάω στο νερό, κάπου εκεί στο βάθος είναι η Εύβοια…


Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

Οδηγός για υποφερτές κυριακές



Για να είναι υποφερτές οι κυριακές πρέπει να κοιμάσαι πολύ
και να σε παίρνει ο ύπνος μετά το μεσημέρι
να ξεχνάς τις υποχρεώσεις ή ακόμα καλύτερα
να μην έχεις.
αν μπορείς να μην τρως, Τέλεια! Τα κατάφερες
αν μπορείς να μην χέζεις όμως
σκατά!
δεν είναι ζωή αυτή.
πάτσισε το προσπερνώντας διακριτικά όσους βάφονται για να πάνε στην εκκλησία
κι όσους ετοιμάζουν τον πρωινό καφέ
θυμήσου:
η Κυριακή είναι για να πίνεις  καφέ μονάχα πριν ξανακοιμηθείς
αλλιώς μπορεί να γίνει ο χειρότερος εφιάλτης σου
ω εντάξει
ένας καλός ύπνος, ένα κακό όνειρο, ένα καλό πρωινό
μπορούν να σε κάνουν να σιχαθείς τον εαυτό σου πολύ πιο γρήγορα
απ’ ότι θα τα κατάφερνε μια 8ωρη βάρδια Δευτέρα πρωί
ΘΑ ΕΙΧΕΣ ΕΝΣΗΜΑ ΡΕ ΒΛΑΚΑ
ΚΑΙ ΛΕΦΤΑ, ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ
ΚΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΝΑ ΠΕΣΕΙΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΣΙΧΑΜΑΤΑ
ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΙΧΑΜΕΝΗ ΠΟΛΗ
ενώ τώρα, χαχαχα ,
5:30 το πρωί Κυριακή, με κάτι άκυρες κάβλες και στο κρεβάτι
αλλά εντάξει
μέχρι τις 5:30 το απόγευμα
όλα θα έχουν ξεχαστεί
και μέχρι τα 53 το απόγευμα
όλα θα  έχουνε χαθεί.


Αλλά μη το κάνουμε και μεγάλο θέμα κυριακάτικα ε;



Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

Γράμματα στην Ν. #7



#6 http://pareklinonasti.blogspot.gr/2015/08/6.html
#8 http://pareklinonasti.blogspot.gr/2016/04/8.html





Κάθομαι να τελειώσω το γράμμα που επιτέλους θα σου στείλω και η ώρα είναι 8 το πρωί, το πολύ σε εξήντα λεπτά θα πρέπει να φύγω για δουλειές και άρα καλό θα ήταν να συντομεύω. Έχω στο πλάι μου τα τελευταία τρία γράμματα που σου έχω γράψει τους τελευταίους μήνες, αλλά δεν έκανα ποτέ τον κόπο να σου  στείλω.  Μέχρι προχθές σκεφτόμουν να στα ταχυδρομήσω ένα-ένα  ή μαζεμένα κι ας έχει περάσει καιρός απ’ τη στιγμή που έγινε η σύλληψη τους, έτσι από τσαχπινιά. Άλλωστε δεν πάει και πολύ καιρός. Ένα εξάμηνο το πολύ και πόσα πράγματα μπορούν να αλλάξουν σε ένα εξάμηνο;

Hint: Πολλά.

Εν’τέλει αποφάσισα να μην το κάνω, τα διάβασα ξανά και ξανά. Μ’αρέσουν. Αλλά μ’αρέσουν όπως μ’αρέσει η λογοτεχνία. Κι ακόμα χειρότερα μ’αρέσουν όπως μ’αρέσει η λογοτεχνία των πιο ήρεμων και όμορφων στιγμών, αυτών που υπάρχει ελπίδα ακόμα για κάτι ή που η απελπισία τουλάχιστον είναι προιόν μιας σχετικά υποφερτής κατάστασης. Έπρεπε να στα ‘χα στείλει όταν στα γραφα, τώρα είναι πολύ αργά γιατί ότι έχουν να σου πουν για μένα είναι μια νερόβραστη σούπα με κεράκια, δελτία ανεργίας του οαέδ, μπουκάλια κρασιού κλπ. Anyway ξέχασε το. Καλύτερα που δε σου γραψα τόσο καιρό. Η μετάβαση μου από έναν ελαφρώς χαζοχαρούμενο σε έναν  ελαφρώς χαζό ίσως να σου φαινόταν κάπως. Δεν είμαι και πολύ πλεον χαρούμενος, όχι.

Τέσπα, άστα να τα φάει η γάτα μου. Είναι ο καλύτερος αναγνώστης που είχα ποτέ. 

Η Αθήνα είναι όπως την ξέρεις και λίγο χειρότερα. Το πιο συνηθισμένο κίνητρο που σου δίνει για να μην κάνεις ναρκωτικά είναι η έλλειψη χρημάτων, το πιο συνηθισμένο κίνητρο που σου δίνει για να κάνεις ναρκωτικά είναι η έλλειψη χρημάτων. Πρόσφατα καθόμουν σε μια κατάληψη με έναν καινούργιο γνωστό μου, καλό παιδί φαινόταν(όλοι φαινόμαστε καλά παιδιά , όσοι δε φαίνονται τρώνε μπούλινγκ, όσοι είναι τρώνε απ' το άλλο μπούλινγκ, το ταξικό) και του έλεγα διάφορα σχέδια μου για να τα “κονομήσω” τώρα που έχω και τυπικά αποδεχτεί ότι δε θέλω να δουλέψω ούτε ώρα σε αυτό που σπούδασα. Με κατηγόρησε ότι είμαι φιλοχρήματος, τον κατηγόρησα ότι είναι μικροαστός και φοιτητής, μου είπε ότι δε σπουδάζει και απλά κάθεται. Του απάντησα «Ακριβώς!» και το λήξαμε εκεί. Κάναμε δυο τσιγάρα απ΄τη Στουρνάρη μαζί και τα βρήκαμε.Μια φράση λέει πώς αν οι μπάτσοι είχαν επίγνωση του κοινωνικού τους ρόλου θα γινόντουσαν οι μεγαλύτεροι πολέμιοι του συστήματος, ίσως και εγώ όταν ήμουν στο πρώτο έτος της φιλοσοφικής, αν είχα επίγνωση του γιολαρίσματος (του ηλίθιου και μη παραγωγικού επιπλέον) που έριχνα θα είχα τουλάχιστον σπάσει τα μούτρα μου κοπανώντας τα σε έναν τοίχο.

Τα έσπασα όταν πήρα πτυχίο, δεν πειράζει.

Δεν είναι όλα άσχημα όμως, υπάρχουν πάντα και οι όμορφες στιγμές στη ζωή. Να σε παίρνει ο ύπνος σε παγκάκια πχ και όταν ξυπνάς να τρομάζει κόσμος που σε θεωρεί πρεζάκι και επειδή φεύγει τρέχοντας να σε κάνει να αισθάνεσαι άσχημα για τις επόμενες 2-3 μέρες(επειδή τον τρόμαξες πάντα κι όχι για τον χαρακτηρισμό, γιατί συνήθως τα πρεζάκια είναι καλύτεροι άνθρωποι απ’ τους μικροαστούς των βορείων προαστείων). Να προσπαθείτε να πιείτε ένα τσιγάρο με μια φίλη σου, να καταλήγει στο νοσοκομείο με κρίση πανικού και οι γιατροί να σας κοιτάνε περίεργα επειδή αυτή έχει μπλε μαλλί και εσύ της ρίχνεις μερικά χρόνια άρα προφανώς είσαι ο σάπιος ντίλερ που την πηδάει και αυτή μια ράντομ πεταμένη. Στο διπλανό θάλαμο μια συνάδερφος σου, φιλόλογος, έχει έρθει με νευρική ανορεξία, ξερνάει συνεχώς βάζοντας δάχτυλο(στο στόμα) αλλά μιλάει στο τηλέφωνο με μια μαθήτρια της προσπαθώντας να την πείσει να κάνει κάτι ασκήσεις στα αρχαία κατεύθυνσης...

Πρώτη φορά μου φάνηκε πιο γοητευτική  δασκάλα από  μαθήτρια.
Να σας κεράσω ένα ποτό συνάδερφε; 
Α ναι δεν πίνετε.
Έλατε να χορέψουμε, καίει θερμίδες.

Είχα και γενέθλια το Νοέμβρη που πέρασε, ε βέβαια ναι, 23 στα 24, γιολο. Έγραψα ένα ποιήμα με ένα φίλο μου, ήπια αρκετό(για να την παλέψω) χόρτο, άραξα, δεν γιόρτασα, μου αφιέρωσαν ένα κομμάτι και ένα ράντομ κουπλέ και εγώ αφιέρωσα με τη σειρά μου 16 σελίδες ποιήματα. Fair-fair. Ίσως κάποτε λήξω μέσα μου αν το να γιορτάζει κανείς τέτοια πράγματα τον κάνει πιο ζώο ή πιο άνθρωπο. Μέχρι τότε επιλέγω να μη τα γιορτάζω. Έχω άσχημες αναμνήσεις, 2012 πχ, οι δυο μας αγκαλιά με ένα μπουκάλι κρασί (ναι σαν τις ταινίες) και ο φρικαρισμένος πατέρας σου να ορμάει να μας το πάρει επειδή θα γίνουμε αλκοολικοί αν πίνουμε κρασί σπίτι και όχι έξω.

Χρήση ουσιών στα πλαίσια της κοινωνικής διασκέδασης λέει ένας σύντροφος αλλά η κοινωνία και η διασκέδαση της είναι μάλλον πιο άρρωστες απ' ότι θα γίνει ποτέ οποιαδήποτε χημεία. 

Μου έχουν κάνει πολλές μαλακίες στη ζωή μου, αυτή όμως μπαίνει άνετα στη λίστα με τα πράγματα που δε θα συγχωρίσω ποτέ. Δεν είναι ότι κυνηγάω να το πατσίσω ή κάτι τέτοιο είμαι οκέι με το ότι ποτέ δεν μπόρεσα να πιώ αυτό το κρασί με την ησυχία μου όπως έπρεπε. Απλά άντε γαμήσου ρε συ. Δεν κυνηγάω την αλλοτρίωση, δεν κυνηγάω το χιπιλίκι, κυνηγάω τους ανθρώπους που με εμποδίζουν να ζήσω σαν άνθρωπος, με κρασί σε γυάλινα ποτήρια και πίτσες σε πλαστικά πιάτα. Μέχρι εκεί έφτασε το μυαλό μου, μου κόβει λίγο για να σκεφτώ, μου κόβει λιγότερο για να γράψω. Και γενικώς...Και γενικώς...

Και γενικώς μεγάλη φράση το «Άντε γαμήσου ρε συ»
αρκεί να λέγεται με σωστό ύφος
γιατί εμένα ρε αγάπη μου με έχουν κουράσει και οι πολύ θυμωμένοι
και αυτοί που δεν έχουν θυμώσει για τίποτα στη ζωή τους
και όσοι σέβονται πάρα πολύ την ανθρώπινη ζωη γενικά κι αόριστα
και όσοι θα σκότωναν χωρίς να πεταρίσει το βλέμμα τους
νομίζω μόνο οι κουρασμένοι δε με έχουν κουράσει
και μόνο έτσι θέλω να βρίζω πια, κουρασμένα.

Κάτι ακόμα. Έκανα New Year’s Resolution. Από φέτος θα κρατάω τα εισητήρια από τα μέρη που πηγαίνω. Όσο σκέφτομαι πόσα πολλα εισητήρια θα μπορούσα να έχω στη συλλογή μου αλλά δεν ασχολήθηκα να τα κρατήσω στεναχωριέμαι αφάνταστα. Βέβαια ποτέ δεν πήρα τον κώλο μου να έρθω να σε δω. Μερικές φορές αισθάνομαι ότι θα καταλήξουμε να μένουμε στην ίδια γειτονιά, σε διπλανά σπίτια και δεν θα χτυπήσουμε ο ένας την πόρτα του άλλου ούτε για λίγο ζάχαρη. Άσε που πρέπει να κόψω και τη ζάχαρη γιατί το στόμαχι μου είναι πιο φρικαρισμένο απ’ το μυαλό μου και ξερνάει για πλάκα τώρα τελευταία. Αλλά μέχρι να γυρίσεις θα έχει καλμάρει. Όσο για το μυαλό. Πως θα αντιδράσει όταν γυρίσεις, ε αυτό είναι μια άλλη κουβέντα αλλά για την ώρα απολαμβάνει κάθε χαζούλικη διαδρομή προς το ταχυδρομείο ή τουλάχιστον την απολαμβάνει πολύ περισσότερο από άλλες και άλλες διάδρομες για διάφορους και αδιάφορους τόπους.

Φώνδας

PS. Όταν στέλνεις γράμμα κάπου που γουστάρεις πολύ δε θα έπρεπε να παίρνεις κάτι σαν εισητήριο ότι ταξίδεψες για εκεί;

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2016

Καναρίνια σε κλουβί




Αι
κοιτάω το ταβάνι
αντί να βλέπω την ταινία
κι αφού δεν υπάρχει κασετόφωνο να παίξει Αρλέτα
ακούω απ’ το youtube Μαζωνάκη.
ένα και το αυτό αν πίνεις μπόλικο καφέ
κι αν έχεις ξεράσει αρκετά στη ζωή σου
απέναντι μου ένα κλουβί με καναρίνια
μοιάζουν να με εκλιπαρούν για την ελευθερία τους
και με δελεάζουν να γίνω αντισπισιστής
αλλά κελαηδάνε πολύ όμορφα για να τους ανοίξω το πορτάκι του κλουβιού
θα μείνουν εδώ
θα μείνω εδώ.
ίσως θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε την ίδια μέθοδο με τους ανθρώπους
να κρατάμε δηλαδή φυλακισμένους σπίτια μας
όσους τραγουδάνε καλά, γαμάνε καλά, λένε ωραία αστεία, μπορούν
να κάνουν μια αξιοπρεπή συζήτηση ή ταιριάζουν απλά με τα έπιπλα.
αλλά νομίζω πως –για μένα τουλάχιστον- δεν υπάρχει άνθρωπος που θα άντεχα τόσο καιρό σπίτι μου όσο τα καναρίνια, προτού αρχίσει να μην ταιριάζει με τα έπιπλα μου.
Ίσως αν οι άνθρωποι κελαηδούσαν να ήταν διαφορετικά, προς το παρόν τα πράγματα έχουν όπως έχουν.
Ανοίγω το παράθυρο, στρίβω τσιγάρο, θέλω αέρα.
«Ε Φώντα βγάλε τα κανάρια έξω, τι φοβάσαι μη στα φάνε οι γάτες» λέει ο κύριος χ
«Μπα τις έχει καλοταϊσμένες αυτός και δεν κυνηγάνε πια» λέει η κυρία ψ
Χαμογελάω, σβήνω τσιγάρο, πάω μέσα, θέλω αέρα.
Δεν κλείνω παράθυρο, μετράω αντίστροφα μέχρι να γκρινιάξει κάποιος για το κρύο.
5…4…3…2…1…
«Καλή χρονιά, Ευτυχισμένο το 2016 από το Δήμαρχο Αθηνών» αναγγέλλει η τηλεόραση.
Ε καλά.Υποθέτω δεν είναι και άσχημα έτσι; Φανταστείτε άλλωστε να ήμασταν καναρίνια σε κλουβί.