Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2015

Κάθε Λύκειο Έχει Μια Μαθήτρια Που Παίρνει Τηλέφωνο Το Αγόρι Της Στις Σχολικές Εκδρομές.



Όσο πιο αργά πίνεις
τόσο πιο αργά αλλάζει ο κόσμος
και τόσο λιγότερο δικαίωση μοιάζει να υπάρχει
έλεγε ένας σύντροφος
και πράγματι
για τον ψυχάκια οδηγό λεωφορείου
που γαμοσταυρίζει χωρίς λόγο
και κάποια μέρα θα πεθάνει από ανακοπή καρδιάς πάνω στο τιμόνι παίρνοντας μαζί κάμποσους φουκαράδες
δεν θα υπάρξει καμία δικαίωση
για τους καρκινοπαθείς
που στοιβάζονται στις ουρές των παθολογικών με τις εξετάσεις στο χέρι
χωρίς να ξέρουν ακόμα ότι είναι καρκινοπαθείς
δεν θα υπάρξει καμία δικαίωση
για τους παππούδες με 50% αλτσχάιμερ
που φροντίζουν τις γυναίκες τους με 100% αλτσχάιμερ
δε θα υπάρξει καμιά δικαίωση.
για τους κροκόδειλους υπό εξαφάνιση, για τους τραγικούς έρωτες,
για τις αποτυχημένες απόπειρες δολοφονίας, για τις θεατρικές παραστάσεις που δεν ανέβηκαν,
για τους ανθρώπους που έκοψαν το αλκοόλ
δεν θα υπάρξει καμία μα καμία δικαίωση.
για τις κρίσεις πανικού, για τα κορίτσια που πάνε εκδρομή με το σχολείο τους χωρίς τα αγόρια τους, ομοίως, για τα μωβ λουλούδια στην αυλή
που άνθισαν αλλά μαράθηκαν γιατί δεν είχαν τειχάκι να στηριχθούν
δεν θα πρέπει να περιμένετε να δακρύσει κανείς.
κι αν ποτέ
δείτε κάποιον να ετοιμάζεται να κλάψει
να τον διακόψετε
και να μην τον αφήσετε να συνεχίσει
πείτε του
«Άστο καλύτερα»
καταπιείτε και τα δικά σας δάκρυα
όσο σκληρό κι αν είναι,
κουμπώστε κανά τρυπάκι
και ξανασκεφτείτε τα μωβ λουλούδια
και τους γέρους με 50% αλτσχάιμερ.
να πιάνετε πάντα κουβέντα σε δαύτους
όσο κουρασμένοι κι αν είστε.
μιλήστε τους για τον καιρό, για τα τοστ, για τον καφέ
πείτε τους τι κοπέλες σας αρέσουν συνήθως,
ομολογήστε πώς είστε και εσείς καθάρματα όπως και όλοι οι άλλοι εκεί έξω
και αυτό δεν σας καθησυχάζει καθόλου
κι αράξτε τέλος πάντων κάπου μαζί τους
γιατί δεν υπάρχει καμία μα καμία δικαίωση στη ζωή για τους ανθρώπους που δεν μάθανε να αράζουν.





Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2015

Να πάω πορεία ή να ταίσω τη γάτα μου;




Tης είπα δως μου λίγο χρόνο μονο μου μπας και γράψω τίποτα
κι όντως δεν έγραψα τίποτα
«εδώ ο κόσμος καίγεται»
μπα
ο κόσμος δεν καίγεται καθόλου manmu
και δεν του καίγεται καρφάκι
αν έχεις καεί
με την κάθε καμένη υπόθεση
όσοι νομίζουν ότι η πόλη είναι μια τούρτα γενεθλίων
στην οποία απλά θα καρφώσουν κεράκια, θα βάλουν φωτιά
και μετά «φου» «φου» θα τα σβήσουν σε εορταστικό κλίμα
ε πραγματικά
δεν έχουν κάνει ποτέ γενέθλια μόνοι τους
τουλάχιστον με την ψυχολογική σημασία του πράγματος.
Η Αθήνα ήταν ανέκαθεν μια πόλη γεμάτη καμένα χαρτιά και καμένα μυαλά
ουδέν νεώτερον
είσαι και εσύ στο αμήν και βαρέθηκες να σκέφτεσαι στρατηγικές και λύσεις
για μια μακροπρόθεσμη αλλαγή; /τράβα!/
τα προσωπικά μου συναισθήματα είναι τα εξής
ότι δεν είναι προσωπικά μου
και δεν είναι καν συναισθήματα
ελπίζω να ψειρίσει κανείς καμιά φωτογραφική και να την πουλήσει φθηνά στην πλατεία από βδομάδα μπας και καταφέρω να αγοράσω επιτέλους μία από δαύτες.
χεχεχε.
τις προάλλες
ήμασταν ανάμεσα σε μια σύγκρουση με ματ
και σε ένα μπαρ
διάλεξαμε το μπαρ, χώθηκαμε στην τουαλέτα, σνίφαραμε μια γραμμή
ξαναβγήκαμε έξω. Ήταν ήσυχα πλέον. Όχι ότι θα βοηθούσα και ιδιαίτερα.
Οι κομμουνιστές λένε για ταξική οργάνωση ενάντια στο μπαχαλοδογματισμό της μαύρης μαυρίλας
έχουν τα δίκια τους, μάλλον έχουν τα περισσότερα
αλλά φαντάζομαι ότι μερικοί άλλοι έχουν πάψει να ενδιαφέρονται πια γιαυτά τα δίκια
ή να ενδιαφέρονται για οτιδήποτε.

Αν οι Κνίτες όμως διάβαζαν πιο προσεχτικά το Λειβαδίτη θα είχαν καταλάβει οτι υπάρχει μια λεπτή γραμμή, που δεν σνιφάρεται, αλλά αντίθετα συνδέει, την πρέζα, τον κομμουνισμό και τον έρωτα. Δεν μπορείς να βάλεις κάτι από αυτά τα τρία στη ζωή σου χωρίς να του παραχωρήσεις ένα μικρό κομμάτι του εγκέφαλου σου για πάντα. Μετά πέτα το, τσάκισε το, φτύστο. Δεν έχει σημασία. Αυτό το κομμάτι, πάει κάηκε κι αποχαιρέτα το, ακόμα κι αν γίνεις ο πιο συνεπής προδότης του στη συνέχεια. Ίσως υπάρχουν κι άλλα τέτοια πράγματα στη ζωή που σιγά σιγά καταλαμβάνουν όλο σου το μυαλό κι όταν τελειώνει αυτή η διεργασία είναι που αρχίζει η εξέγερση.

Αλλά γιατί να εμπιστευτείς ένα θέμα τοοοοοσο σημαντικό όπως οι εξεγέρσεις στο μυαλό σου;
Μαλάκας είσαι;