Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2015

Το να μάθεις τους γείτονες να βλέπουν καλές ταινίες είναι ένας επαρκής λόγος να ζήσεις




Κάπου στο τρίτο ποτήρι της πέμπτης μέρας που πίνω σερί, σάββατο απόγευμα
κοιτάω έξω απ’ το παράθυρο και ξίνομαι.
σκέφτομαι
πάνε μήνες που έχω να κάνω κάτι χρήσιμο,
να βρω δουλειά, να γράψω κανά ποιήμα για το οτι δεν έχω δουλεια κλπ.
κάτι τέτοιες ώρες δε θέλει και πολύ να πιστέψεις
πως όλοι οι γείτονες που για χρόνια σέρνονται σα σκουλήκια ή σα κάδοι σκουπιδιών με κοντά χοντρά πόδια,
αποδείχτηκαν πολύ καλύτεροι από σένα, πολύ πιο παραγωγικοί
η διπλανή πχ είναι καθηγήτρια, θα έλεγες ότι δεν έχει διαβάσει τίποτα στη ζωή της, έχει ένα παιδάκι αλλά τα μισά παιδάκια της γειτονιάς τραβάνε μαλακία για πάρτη της, ψηφίζει φασιστικά και ζει δημοκρατικά, στα 15 μου θα την πήδαγα, στα 15 της θα με πήδαγε και αυτή. Πφ.
αλλά βέβαια, εμείς εδώ που δεν κάνουμε τίποτα όλη μέρα και περιμένουμε πότε θα φιλοτιμηθεί κάποιος να μας σκοτώσει –που μακάρι θεέ μου να είναι έστω ένας ενδιαφέρον άνθρωπος- τουλάχιστον βλέπουμε πιο πολλές ταινίες απ’ το γείτονα και ίσως το να μάθεις σε κάποιον να βλέπει καλές ταινίες είναι ένας επαρκής λόγος να ζήσεις. Αλλά  οι γείτονες μου αν και δεν ξέρουν από δράμματα ξέρουν πολύ καλά από κλάμματα. Ζούνε και πεθαίνουν μέσα στη θλίψη και στο αναμάσημα ηλίθιων ή ανύπαρκτων δυσκολιών αλλά δεν τους πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό να αποδεχτούν το επερχόμενο τέλος του πρωταγωνιστή και να συμβιβαστούν με το να γυρίσουν 5-10 καλές σκηνές. Οι γείτονες μου κλαίνε και σκουπίζουν τα μάτια τους με φίλμ, οι γείτονες μου δε θέλουν δράμματα, θέλουν απλά να τους λυπούνται, θέλουν να τους λένε «α τι δύσκολη που είναι η ζωή σου, απορώ πως τα καταφέρνεις» και να συνεχίζουν το δρόμο τους. Θα μπορούσα να αφιερώσω το δικό μου δράμα στο να τους βοηθήσω να εκτιμήσουν τον Σέιν Μίντοουζ, τον Τοντ Σολόντζ και τον Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι
αλλά είμαι ήδη στο τέταρτο ποτήρι της πέμπτης μέρας που πίνω σερί, Σάββατο απόγευμα και δεν έχω την όρεξη τους. 




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου