Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Παίζει!

Παίζει!
Το Ναι ως φορέας των δέκα εντολών στο σήμερα


Το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα είναι σαν τον Ιησού Χριστό. Δεν ήρθε για να καταργήσει το Νόμο του Μωυσή (αστική δημοκρατία-καπιταλισμός) αλλά για να τον συμπληρώσει. Αυτή η ανάγκη για συμπλήρωση-εξισσορόπηση κρύβει μια άλλη αλήθεια. Όπως με την έλευση του Ιησού Χριστού υπάρχει η σιωπηλή παραδοχή ότι κάτι δεν πάει καλά στον Ιουδαισμό και στην παλαιά διαθήκη και ότι ο θεός του Ισραήλ, θεός που ασχολείται κατά κύριο λόγο με το να θυμώνει και να προκαλεί γενοκτονίες(Ο Θεός του Ισραήλ είναι σήμερα το κράτος του Ισραήλ και ο κρατισμός η μόνη θρησκεία του σιωνισμού), πρέπει να αντικατασταθεί από έναν γλυκούλη, ψιλοχίπη θεό που ναι μεν τους αγαπά όλους αλλά η επανάσταση είναι μέσα μας/στην αυτοπραγμάτωση αδέρφια/σύντροφοι και όχι στη σύγκρουση με τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία/καπιταλιστικά κράτη του σήμερα έτσι και το όχι δεν αναιρεί σε τίποτα την καπιταλιστική πραγματικότητα στην Ελλάδα. Αναδεικνύει μοναχά τις αντιφάσεις και το αδιέξοδο της παλαιάς θρησκείας. Και πράγματι υπό αυτή την έννοια είναι ένα βήμα προς την αυτοπραγμάτωση της εργατικής τάξης και την αρχή της οργάνωσης της για τον εαυτό της. Όπως όμως κάθε καλή αυτοπραγμάτωση, περισσότερο οδηγεί στην αποχαύνωση του υποκειμένου παρά στην εξέλιξη/ανέλιξη του προς την επανάσταση. Και εδώ είναι το ζήτημα τόσο με το ΟΧΙ όσο και με πράγματα όπως ο μικροαστικός ανθρωπισμός ή η μη-ταξική αγανάκτηση. Τα δέχεσαι ως δυνάμει φορείς του ριζοσπαστικού ή τα απορρίπτεις ως ταφόπλακα του κινήματος;

Το ζήτημα είναι περίπλοκο και απότοκο μιας εποχής που ευτυχισμένοι είναι οι πτωχοί στα ΑΤΜ, που δεν έχουν καταθέσεις και άρα μπορούν να κρίνουν με μια μεγαλύτερη νηφαλιότητα την κατάσταση και άρα να πλουτίσουν το μυαλό τους. Ωστόσο πιο εύκολα μπαίνει μια κάμηλος στον παράδεισο παρά ένας πλούσιος στο μυαλό. Αντιφάσεις, αντιφάσεις, αντιφάσεις.

Για να είμαστε ειλικρινείς όποιος πιστεύει ότι γνωρίζει από τώρα τη σωστή γραμμή που θα οδηγήσει στην τέλεια διαχείριση του δημοψηφίσματος απατάται. Κι αυτό γιατί έχουμε ξεμείνει από δυνατότητες να πάνε ουσιαστικά καλά τα πράγματα και άρα πρέπει να περιοριστούμε στο να βρεθεί μια πολιτική που απλά να μην τα κάνει χειρότερα, τόσο για το κίνημα(που για άλλη μια φορά δίνει μάχη ιδεολογικής επιβίωσης) όσο και για τη μεγάλη ανοργάνωτη μάζα της εργατικής τάξης. Είναι ένα ξεκάθαρο ΟΧΙ η απάντηση; Ίσως, μπορεί, αν είστε καλά παιδιά.

Στο μεταξύ όμως ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ψυχογράφηση του ΝΑΙ. Το ότι κάτι συμβολίζει τον παλαιό κόσμο δε σημαίνει ότι το αντίθετο του συμβολίζει το Νέο. Τώρα είναι η εποχή των τεράτων όπως η εποχή των μονοθειστικών θρησκειών που τίποτα δεν άλλαξαν απ’ την μετάβαση στον χριστιανισμό από τον ιουδαισμό. Το Ναι είναι λοιπόν φορέας του παλαιού κόσμου, του παλαιού νόμου, του θεού της παλαιάς διαθήκης. Σταθερός, εγγυάται την επιβίωση των παρατρεχάμενων και εξασφαλίζει το χαμό όσων απομακρυνθούν από αυτόν. Όπως το ευρώ έτσι κι αυτός εξασφαλίζει τα εύκολα ταξίδια, την δυνατότητα πρόσβασης σε καλό χόρτο αν τυχόν βρεθείτε στην Ολλανδία και την πιθανότητα να βρείτε δουλειά στην Γερμανία ή έστω στο Λουξεμβούργο. Ταυτόχρονα είναι αρκετά φυσιολογικό να μην θέλετε να πεθάνετε επειδή απλά δεν πιστεύετε στον Θεό του Ισραήλ (όπως και οι παλαιστίνιοι), το αν το όχι είναι η απάντηση(η αν είναι ο ριζοσπαστικός φονταμενταλισμός) σε αυτό το θέμα είναι περίπλοκο. Πάνω κάτω όμως μπορούμε να σκιαγραφήσουμε εύκολα έναν «μοντέρνο» θεό της παλαιάς διαθήκης που παραδίδει εντολές, 10 συγκεκριμένα, προς υπεράσπιση του Ναι, στην Ευρώπη, στο Ευρώ, στους Δανειστές.

«Εγώ είμαι ο κύριος ο θεός σου, μη λατρεύεις άλλους θεούς εκτός από εμένα». Μπορεί κανείς να χρεώσει πολλά στους υποστηρικτές του ΟΧΙ αλλά ένα από αυτά δεν είναι η έλλειψη φαντασίας. Με όρους αισθητικοποίησης της πολιτικής μπορούμε να πούμε πώς με το όχι δημιουργείται στην κοινωνική ζωή του ελληνικού κράτους ένα νέο δεδομένο, έστω και ασήμαντο μακροχρονικά, ένα δεδομένο που θα έμοιαζε απίστευτο προ του 2014. Έτσι λοιπόν το ΝΑΙ καταχωρείται ως η κυρίαρχη σταθερά, η κατάφαση στο υπάρχον που μάλιστα απαγορεύει οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική. Είναι ένα ΝΑΙ εγωιστικό.

«Μην κατασκευάσεις είδωλα και μη τα λατρεύεις» Το πέρασμα από την ειδωλολατρία στον χριστιανικό μονοθεισμό επιφανειακά αποτέλεσε πολιτισμική πρόοδο. Απομάκρυνε το ποίμνιο από τις τελετουργίες και τη μαγεία και το εξώθησε αργά αλλά σταθερά στην απομάγευση του κόσμου. Ο χριστιανισμός ήταν βήμα προς τη βιομηχανική επανάσταση αλλά η ίδια η βιομηχανική επανάσταση δεν ήταν παρά η οικονομική νίκη της αστικής τάξης και η ήττα της φεουδαρχίας. Ο χριστιανισμός έδωσε θεολογία και πολέμησε την αστρολογία. Ο δυτικός καπιταλισμός έδωσε ορθολογισμό και πολέμησε την προσωπολατρία των ολοκληρωτικών καθεστώτων (με σαφή προτεραιότητα την πολεμική στην ΕΣΣΔ). Το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα λοιπό αποτελεί την καλύτερη δυνατή έκφραση εκείνων που αηδιάζουν με τα αγάλματα του Λένιν στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες αλλά δεν αηδιάζουν με τη φρίκη της φτώχειας και της ανισότητας στις καπιταλιστικές. Τουναντίον τους φαίνεται μια φυσιολογική μάλλον κατάσταση.

«Μην ορκίζεσαι και μην αναφέρεις το όνομα μου μάταια». Ο καπιταλισμός ποτέ δε ζήτησε φονταμενταλιστές και πατριώτες. Τους καλλιέργησε, τους ανέχτηκε, τους όπλισε και τους χρηματοδότισε αλλά ποτέ δε τους θεώρησε κάτι το ιδανικό. Η αστική λογική επιζητά επιχειρηματίες και εργάτες έστω και αν εντάσσει απόλυτα στο κράτος της παπάδες, καθηγητές και μπάτσους. Οι διακρατικές διαφωνίες λύνονται μεν με πολέμους αλλά αν αρκούσε το ελεύθερο χέρι της αγοράς οι καπιταλιστές θα το προτιμούσαν. Ο πρώτος κανόνας στο Καπιταλισμ Κλαμπ είναι να μην μιλάς για τον καπιταλισμό, μίλα για δημοκρατία, μίλα για ευρώπη. Το ΝΑΙ είναι η πιο πιστή έκφραση αυτού που μη θέλοντας να μιλήσει για καπιταλισμό μιλάει για όλα τα υπόλοιπα.

«Κράτησε το Σάββατο ως μέρα αργίας». Σίγουρα αυτό μοιάζει κάπως κουλό να χρεωθεί στους ΝΑΙ καθώς ήταν ακριβώς αυτοί που πρωτοστάτησαν στην περικοπή κάθε αργίας. Ωστόσο μια πιο σοβαρή ματιά στο ζήτημα της ανάπαυσης θα μας πείσει. Ο καπιταλισμός δε θέλει να πεθάνουν ακριβώς οι εργάτες του, θέλει να ζήσουν τόσο όσο είναι απαραίτητο για την παραγωγή απλά όχι παραπάνω. Το δεξιοφιλελέ μπλοκ δεν επιδιώκει το να μην υπάρχει φαί αλλά το να τρως όσο το δυνατόν λιγότερο και χειρότερα. Το ΝΑΙ νομίζει ότι αντιμάχεται την σοσιαλδημοκρατία αλλά αποτελεί την πιο πιστή εκδοχή της. Τη εκδοχή του να διαλέξεις το βραχυπρόθεσμα μικρότερο κακό.

«Να τιμάς τον πατέρα σου και τη μητέρα σου». Ευρώπη-Ευρώ, Κράτος-Οικογένεια, Σταθερότητα-Στασιμότητα, Πείνα-Επιβίωση. Όλες αυτές τις παραδεδομένες αξίες υπερασπίζεται το μπλοκ του ΝΑΙ.

«Δε θα σκοτώσεις/Δε θα κλέψεις» Η ανθρώπινη ζωή και ιδιοκτησία έχει αξία. Φυσικά και ισχύει και για τους σοσιαλιστές αυτό αλλά την κατοχύρωση της ζωής ως υπέρτατη αξία και τον εξανθρωπισμό των φυλακών το έφεραν οι αστικές επαναστάσεις. Η αστική τάξη επιδιώκει πρώτα και κύρια την εξουδετέρωση του εσωτερικού εχθρού πρωτού περιπλανηθεί στα δύσβατα μονοπάτια του επεκτατισμού. Αλλά το μοντέλο αυτής της εξουδετέρωσης έχει αλλάξει πια. Δεν θα ανοίξει πυρ κανένας εναντίον των εργατών στο δυτικό κόσμο και αυτό επειδή η προπαγάνδα κάνει άψογα την ίδια δουλειά καταστολής. Έτσι το καπιταλιστικό στρατόπεδο και το μπλοκ του ΝΑΙ ελεύθερα μπορούν να εκφοβίζουν τα πλήθη με σκηνές βίας όπου κόσμος σφάζεται στους δρόμους, γινόμαστε Βενεζουέλα κλπ κλπ. Προσπαθεί να αποκρύψει έτσι πώς είναι αυτό το ίδιο που φοβάται μια βορειοκορεατοποίηση της Ελλάδας και όχι ο ελληνικός λαός. Ο ελληνικός λαός και η διεθνής εργατική τάξη έχει κέρδος απ’ το να μοιραστούν όπλα και να γίνουν «Όλα πουτάνα»

«Δε θα απατήσεις/Δε θα πεις ψέμματα» = «Δε θα επιτρέψουμε στη λούμπεν φτωχολογιά μέσω ενός μέτρου του δικού μας συστήματος, δημοψήφισμα όπως λέγεται, να απειλήσει την συνοχή της χώρας και να θέσει σε ρίσκο τα συμφέροντα της μερίδας του κεφαλαίου που υπερασπιζόμαστε. Ταυτόχρονα θα καταγγείλουμε κάθε προσπάθεια φιλοκυβερνητικής προπαγάνδας ως ξεκάθαρο ψέμα και ίσως ακόμα και ως κόκκινη τρομοκρατία» Υπογραφή: Ναι.

«Δε θα επιθυμήσεις τίποτα απ’ όσα ανήκουν στον συνάνθρωπο σου». Στην εποχή που η κλοπή έχει γίνει ιδιοκτησία του μεγάλου κεφαλαίου, η ιδιοκτησία εξακολουθεί να αποτελεί κλοπή. Μακάριοι οι πεινώντες αν αυτοί εξεγερθούν και φάνε το αφεντικό τους. Η μερίδα των ανθρώπων που τίθεται υπέρ του ΝΑΙ τίθεται κατ’ανάγκη και υπέρ της ατομικής ιδιοκτησίας ή μάλλον υπέρ της αποτροπής οποιοδήποτε κινδύνου γιαυτήν. Και αυτό είναι το αιώνιο πρόβλημα. Η διατήρηση των κεκτημένων και η προστασία τους. Ταυτόχρονα οι εξεγερμένοι ψάχνουν χώρο για πλιάτσικο και προλεταριακές αρνήσεις αλλά η αντίδραση καραδοκεί να παίξει το χαρτί του νόμου και της τάξης. Όλα είναι ρευστά. Yolo λοιπόν κι ας τα ρουφήξουμε με καλαμάκι.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου