Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

Το μεγαλύτερο λάθος του καλοκαιριού



Το μεγαλύτερο λάθος του καλοκαιριού
είναι η ευκολία γενικών συμπερασμάτων
καθώς σε χτυπάει ο ήλιος στα μούτρα.
Μα ένα καμένο μέτωπο δεν αρκεί
για να πεις «Τα πράγματα είναι έτσι»
ούτε ένα καμένο  μυαλό προφανώς.
Εγώ  έκαψα τα μυαλά μου σε καμένα μέτωπα,
έβαλα
bepanthol αλλά δεν έβαλα καπέλο.
κάποτε έσβηνα τα τσιγάρα στο χώμα
μετά το έκοψα
το ξανάρχισα όταν διαπίστωσα
ότι θέλω να  τα καις εσύ πάνω μου.
πφ
πολύ κάψιμο.
Η ζέστη βαράει πιο πολύ κι από τον δίπλα τη γυναίκα του.
πολύ καψούρα.
ο έρωτας βαράει πιο πολύ από τη δίπλα το παιδί της.
Όλα βαράνε πάρα πολύ
μα εγώ δε θέλω να απλώσω χέρι πάνω τους
είμαι ο χίπης του «κοιτάζετε αλλά μην αγγίζετε»
«Πως πάει η επανάσταση;»
«Με λένε ακόμα σύντροφο άρα όχι καλά»
«Γαμάς τίποτα;»
«Το μόνο τίποτα που γαμάω είμαι εγώ»
«Και τελειώνεις;»
«Σιγά-σιγά»
-Μωρέ μαλάκα φώντα στάζεις
-Απ τη ζέστη είναι, προχώρα τώρα.

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

Είμαι Γατούλα


Εγώ είμαι ένα απλό αρσενικό 
με χι ψι χρωμόσωμα
-καλά όχι και τόσο απλό
εσύ είσαι ένα ακόμα θηλυκό
με χι χι χρωμόσωμα
-καλά όχι και τόσο συνηθισμένη
χιχι
χιχι
γελάς
και εγώ ο
χιψι
χιψι
καβλώνω
τόσο μάλιστα που στο τέλος καταλήγω
μόνο ψι ψι χρωμόσωμα
ψιψι
ψιψι
είμαι γατούλα.
-ούτε απλή ούτε συνηθισμένη.

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Αφτερ δε νταρκ μαι λοοβ ?

 
After the dark
και γιατί ο υλισμός ή θα είναι ριζοσπαστικός ή δεν θα υπάρξει.

Το After the dark είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας(συζητήσιμο) που γυρίστηκε και παρουσιάστηκε το 2013. Η θεματολογία του έχει ως εξής. Ένας καθηγητής φιλοσοφίας, ο αξιαγάπητος κύριος Zimit, την τελευταία μέρα πριν την αποφοίτηση ζητά απ’ τους μαθητές του να παίξουν ένα παιχνίδι ρόλων βασισμένο σε φιλοσοφικά πειράματα. Το παιχνίδι έχει ως εξής: 21 άτομα (όσα και οι μαθητές) παίρνουν στην τύχη μια κάρτα που προσδιορίζει διάφορες ιδιότητες τους από το πότε θα πάθουν καρκίνο μέχρι το ποιό είναι το υποθετικό επάγγελμα τους. Στη συνέχεια καλούνται όλοι, μαζί και ο καθηγητής να διαλέξουν τα 10 άτομα τα οποία θα κερδίσουν μια θέση σε ένα αντιπυρηνικό καταφύγιο καθώς το σενάριο λέει ότι σε λιγότερο από μια ώρα ο κόσμος θα καταστραφεί από μια σειρά πυρηνικών εκρήξεων.

Απ’ τις πρώτες ακόμα σκηνές της ταινίας βλέπουμε την πολύ μα πάρα πολύ περιορισμένη οπτική των μαθητών του μικροαστικού λυκείου αλλά και του καθηγητή τους. Τα στρατόπεδα χωρίζονται υποθετικά με βάση τον υλισμό και τον ιδεαλισμό. Η μία πλευρά (2 μαθήτριες) θέλουν να αποχωρίσουν από το μάθημα χωρίς να συμμετέχουν επειδή θεωρούν ανήθικο να επιλέξουν ποιοί θα ζήσουν και ποιοί θα πεθάνουν με βάση τις ιδιότητες τους. Κατηγορούν τον Κύριο Zimit για ευγονική. Τους απαντάει αρκετά ξεκάθαρα ότι «Στην ευγονική σκοπός είναι η βελτίωση του είδους, στο πείραμα μας η επιβίωση του» και βλέποντας ότι δεν πείθει το θέτει πιο ξεκάθαρα ακόμα «Ή συμμετέχετε δεσποινίς Petra στο πείραμα ή κόβουμε βαθμούς από το αγόρι σας». Η Petra συμμετέχει τελικά.



Να είμαστε ρεαλιστές, να ζητάμε το απαράδεχτο

Ο πρώτος γύρος του πειράματος πάει ως εξής. Επιλέγονται 10 άτομα μέσα στα οποία είναι και ο καθηγητής με βάση τις ιδιότητες τους ως ηλεκτρολόγοι,γιατροί, αγρότες κλπ. Ποιητές, τραγουδιστές και δημοπράτες κρασιού δεν είναι τόσο τυχεροί. Ο κύριος Zimit εκτελεί με ένα περίστροφο όσους δεν επιλέχτηκαν με τη δικαιολογία ότι είναι πιο ανθρωπιστικό να πεθάνουν από αυτόν παρά απ’ τη ραδιενέργεια. Φρικαρισμένοι οι μαθητές του τον κλειδώνουν έξω απ’ το καταφύγιο αγνοώντας όμως ότι μόνο αυτός ξέρει τον κωδικό εξόδου από αυτό. Και έτσι όταν πια ένα χρόνο μετά τα αποθέματα οξυγόνου και τροφής τελειώνουν οι μαθητές αυτοκτονούν ο ένας μετά τον άλλο. Όλοι πέθαναν.

Στο δεύτερο γύρο του πειράματος η τάξη αποφασίζει να ενεργοποιήσει και τις κρυμμένες ιδιότητες των καρτών ταυτότητας που έχουν επιλέξει αλλάζοντας κάπως τη σύνθεση της ομάδας.  Μαθητές που είχαν επιλεχθεί πριν μένουν έξω και εισέρχονται νέοι στην ομάδα. Αυτή τη φορά μπαίνει και ο καθηγητής στο καταφύγιο. Τα πράγματα τσουλάνε ομαλά μέχρι που έρχεται η ώρα της αναπαραγωγής. Κάποιοι μαθητές είναι γκέι και έτσι ο Zimit και οι υπόλοιποι άνδρες της παρέας επιλέγονται για να γονιμοποιήσουν τις γυναίκες. Το άγχος και η πίεση όμως της κατάστασης αποδεικνύεται η καλύτερη αντισύλληψη και καμία δεν μένει έγκυος. Ο καθηγητής προτείνει να πάνε όλοι με όλους κάθε βράδυ, άσχετα με το τι θέλουν ή αν ελκύονται από τον/την παρτενέρ τους, για να αυξηθούν οι πιθανότητες. Πολλοί αρνούνται. Ξεσπάει μια σύγκρουση μέσα στο καταφύγιο και ένας μαθητής σκοτώνει τον Zimit. Πριν αφήσει την τελευταία του πνοή αυτός ανοίγει την κεντρική πύλη και ω τι έκπληξη, η ραδιενέργεια τους σκοτώνει όλους.

Τώρα να πω την αλήθεια θα πλήρωνα για sex-scene με την συγκεκριμένη


Στην τρίτη και τελευταία γύρα του πειράματος, ένα μικρό πραξικόπημα συμβαίνει, οι μαθητές με όπλα στο χέρι διώχνουν τον καθηγητή τους από το μάθημα, η νεαρή ιδεαλίστρια μαθήτρια του, η Petra, αναλαμβάνει να επιλέξει μόνη της ποιοί θα μπούνε στο καταφύγιο. Ποιητές, μουσικοί, παίχτες του πόκερ επιλέγονται, ενώ άλλοι με μόνο τεχνοκρατικά skills απορρίπτονται. Ο ένας χρόνος μέσα στο καταφύγιο τσουλάει ομαλά αλλά ο καθηγητής επισημαίνει πώς όταν θα βγουν από αυτό δεν θα έχουν καμία πρακτική ικανότητα για να επιβιώσουν και άρα θα πεθάνουν. Δεν πειράζει όμως, του απαντάει η Petra, θα ζήσουν όσο είναι να ζήσουν και μετά θα αποδεχτούν το θάνατο. Και πράγματι, μετά από λίγες ώρες μετά την έξοδο τους απ’ το καταφύγιο βλέπουμε τους επιζώντες να πυροδοτούν συνειδητά την τελευταία πυρηνική βόμβα που έμεινε και να πεθαίνουν. Μαζί τους και το ανθρώπινο γένος.

-Θέλω να κάνω τον κόσμο σα το σπίτι σου μωρό μου
-μπουρδέλο;


Ας κάνουμε τώρα μερικές προεκτάσεις με βάση την ταινία:

Α. αμ τζαστ ε πουρ μποι
Ο υλισμός είτε ως φιλοσοφικό σύστημα είτε ως επιστημονική μεθοδολογία δεν είναι σίγουρα αυτό που πλασάρεται από την δεξιά των ΗΠΑ, ως μια μορφή απάνθρωπης ιδεολογίας που σκοπό έχει να μετατρέψει τον κόσμο σε τέρατα ανηθικότητας. Η ταινία ακολουθεί το κλασσικό μοτίβο ότι οι υλιστές είναι πρακτικοί άνθρωποι(επιλέγουν να σώσουν τον αγρότη αντί για τον ποιητή) με ικανότητες να τα βγάλουν πέρα στις δυσκολίες της ζωής και να ηγηθούν σε αυτή αλλά καταβάθος είναι καθάρματα που θα θυσίαζαν τον οποιοδήποτε μπροστά στο γενικό καλό ή αυτό τέλος πάντων που θεωρούν ως γενικό καλό.

Απ’ την άλλη ο ιδεαλισμός παρουσιάζεται με τη μορφή αξιών όπως η αγάπη και η φιλία. Ως εικόνες ανθρώπων έτοιμοι να θυσιαστούν για αυτούς που αγαπάνε ή ακόμα και να καταστρέψουν τον κόσμο αν έτσι αισθάνονται στα βάθη της καρδιάς τους.  Στην πραγματικότητα η απόψη της ταινίας μοιάζει να είναι πως οι υλιστές είναι αυτοί που θα έκαιγαν ένα δάσος για να φτιάξουν ένα εργοστάσιο αλλά οι γενναίοι και λίγο αφελείς ιδεαλιστές τους εμποδίζουν με το να δεθούν πάνω στα δέντρα.Πρόκειται για το παραδοσιακό μοτίβο τεχνοκρατικά καθήκια – βλαμμένοι βρωμιάρηδες tree huggers που αγνοεί ότι στην πραγματικότητα πολλά απ’ τα ανθρωπιστικά ιδεώδη προκύψανε ακριβώς απ’ τις ακραίες μορφές του πολιτικά στρατευμένου υλισμού ενώ πάρα πολλά εγκλήματα απ’ την ιδεαλιστική σκέψη, τόσο αυτή που στρέφεται προς το θεό όσο και αυτή που τον αρνείται αλλά τον διατηρεί στη μεθοδολογία της.

Ο καθηγητής των παιδιών με όλη την σιγουριά λοιπόν ότι έχει σκοτώσει το θεό και είναι ο ηγεμόνας της μικρής του τάξης από φιλοσόφους προχωράει τη λογική του με την πεποίθηση ότι εκπροσωπεί το ακραίο, το ριζοσπαστικό, το στυρνερικό εγώ που μάχεται τους ηλίθιους κολεκτιβιστές ακόμα κι αν χρησιμοποιεί τον κολεκτιβισμό για την επίτευξη των σκοπών του. Όμως ο κύριος Zimit είναι αυτός ακριβώς που εισάγει στο παιχνίδι έναν απόλυτο στόχο, την επιβίωση του ανθρώπινου γένους, τη στιγμή που η πτέρυγα των ιδεαλιστών δείχνει μια σχετική αδιαφορία ή και αποδοχή απέναντι στο θάνατο.


Κάθε φορά που ένας υλιστής βρίσκει το νόημα της ζωής ένα γατάκι πεθαίνει


Β. Σοου μαστ γκοου ον(?)
Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων διακατέχεται από ένα μικρό πραγματάκι που λέγεται ένστικτο της επιβίωσης. Κοινώς 9 στις 10 φορές ο νεαρός με όρους σύμπαντος Χόμο Σάπιενς θα επιλέξει να σώσει την ατομάρα του. Αυτό δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Όπως δεν μπορούμε να δώσουμε μια συγκεκριμένη ηθική χροιά στο να πεινάς και να θες να φας έτσι δεν μπορούμε να βάλουμε την ταμπέλα του καλού ή του κακού στο να κινδυνεύεις και να θες να ζήσεις. Μπορούμε βεβαίως να πούμε ότι θα ήταν πιο πρακτικό να μην πείναγες ή να μην πέθαινες ή να σου καθόταν το γκομένακι που μπάνισες χθες στα εξάρχεια. Ωστόσο είναι άλλο πράγμα η πρακτικότητα και άλλο η ηθική αν και σίγουρα πολλές φορές η μία είναι ένα καλό καταφύγιο από την άλλη.

Ο στόχος της σωτηρίας και διαιώνισης του ανθρώπινου είδους είναι ένας στόχος ιδεαλιστικός και μάλιστα ο τρόπος που προσπαθεί να τον επιβάλλει ο καθηγητής της τάξης φασιστίζει επικίνδυνα. Στα μυαλά πολλών από εμάς η πρόταση «Να σώσουμε το ανθρώπινο γένος» ακούγεται αρχικώς άψογη από ηθική αλλά και υλιστική οπτική. Αν όμως διερωτηθούμε μερικά πραγματάκια όπως:

α) ποιός θα σώσει το ανθρώπινο γένος;
β) από τι θα το σώσει;
γ) συμφωνούμε όλοι ότι πρέπει να σωθεί;
δ) συμφωνούμε όλοι οι θυσίες για τη σωτηρία του αξίζουν πραγματικά;

Ο στόχος αυτών των ερωτημάτων είναι να φιλτράρουν λίγο τα σκατά που μας πετάει η αστική λογική στο κεφάλι ειδικά σε ερωτήματα τύπου προβλήματος υπερπληθυσμού. Όπου η λογική πάει κάπως έτσι:

Α) Μα οι τεχνοκράτες των δυτικών χωρών
Β) Απ’ τα πλήθη των φτωχών που δεν έχουν να φάνε
Γ) Όσοι κερδίζουμε από την ύπαρξη του εννοείται
Δ) Το ίδιο με το Γ.

Είπε η αστική τάξη στην κατώτερη.


Που θέλω να καταλήξω με τα παραπάνω. Πολλές φορές οι θυσίες για τη σωτηρία του ανθρώπινου γένους ταυτίζονται με θυσίες για τη σωτηρία μιας ομάδας του ανθρώπινου γένους που θεωρεί τον εαυτό της ως κομβικό και αδιαπραγμάτευτο για τους υπόλοιπους ανθρώπους. Αλλά οι υπόλοιποι άνθρωποι, οι μη-χρήσιμοι, οι μη-σημαντικοί, συγκροτούν ένα ξεχωριστό υποκείμενο με ξεχωριστά συμφέροντα. Πρώτο και κύριο αυτό της επιβίωσης. Όλες οι κοινωνικές τάξεις και ομάδες μπορούν να μιλάνε στο όνομα της ανθρωπότητας αλλά αν ακριβώς αυτή η ανθρωπότητα δεν πάψει να είναι χωρισμένη σε μη-ισότιμες ομάδες τότε μόνη της θα προωθεί τον αντιανθρωπισμό. Μόνο μια κυρίαρχη τάξη μπορεί να μιλάει γενικώς και αορίστως για τα συμφέροντα του κράτους/έθνους/κόσμου/είδους/θεού. Μια καταπιεζόμενη τάξη έχει χρέος να μιλήσει συγκεκριμένα και ξεκάθαρα ενάντια στο κράτος, ενάντια στο έθνος, ενάντια στον κόσμο, ενάντια στον άνθρωπο και ενάντια στο θεό.

Πουθενά λοιπόν στην ταινία δεν ερωτώνται και δεν συζητάνε στα σοβαρά οι επιζώντες αν όντως επιθυμούν τη συνέχεια του είδους ή έστω δεν προβληματίζονται πάνω σε αυτό. Αυτό δε σημαίνει καθόλου ότι αν το σκεφτόντουσαν θα καταλήγαν σε αρνητική απάντηση. Θεωρώ όμως ότι σε αντίθεση με πράγματα όπως το φαί, η επιβίωση, ο ύπνος και το σεξ, στόχοι όπως η συνέχιση της ζωής ακόμα και όταν θα είσαι νεκρός είναι περισσότερο μια επιλογή για αισθητικούς και ψυχολογικούς λόγους παρά για ηθικούς και πολιτικούς.

Γ. Του ματς λοοβ γουιλ κιλ γιου.
Ο θάνατος είναι ένα ενδεχόμενο και όχι μια σίγουρη σταθερή κατάσταση. Σε μια αντιστροφή της γνωστής λαικής φράσης, μπορούμε να πούμε ότι όλα τριγύρω μένουν ίδια κι όλα τριγύρω αλλάζουνε. 6000 χρόνια καταγεγραμμένης ιστορίας και δισσεκατομυρίων ανθρώπων που χάθηκαν για πάντα. Κι όμως να, τώρα στις επαρχές του 21ου αιώνα μπορούμε να μιλάμε για γενετική, για νανοτεχνολογία, για cyborgs και για μεταμόσχευση εγκεφάλου. Τόσοι νεκροί για μια αμυδρή ελπίδα να νικήσουμε το θάνατο. Άξιζε τον κόπο;  Απ’ την άποψη των γενιών που προβλέπεται να το ζήσουν ναι. Απ’ την άποψη των γενιών που θυσιάστηκαν για αυτό τότε πιθανόν όχι. Απ’ την άλλη αν θεωρήσουμε ότι αυτές οι γενιές ήταν έτσι κι αλλιώς χαμένες τότε το να συνεισφέρουν στην μελλοντική απαλλαγή της ανθρωπότητας απ’ την οδύνη του θανάτου θα ήταν ίσως η μοναδική τους ανακούφιση.

Ο αγώνας ενάντια στο θάνατο είναι η καλύτερη ψυχοθεραπεία της  καταδικασμένης σε θάνατο ανθρωπότητας ή έστω του τμήματος της εκείνου που δεν πεινάει αφάνταστα πολύ και δεν ξεκληρίζεται στην προσπάθεια του να ξεφύγει από εμφύλιους και επηδημίες. Η αθανασία ή θα είναι πανανθρώπινη ή δε θα υπάρξει κι αν υπάρξει θα είναι απλά ένας ακόμα ταξικός διαχωρισμός ανάμεσα σε αναλώσιμους και αθάνατους. Η εξέγερση των πρώτων θα είναι ίσως ένας αγώνας ενάντια στη ζωή για την αποκατάσταση της ενότητας των κολασμένων. Οι οποίοι ας αποφασίσουν ελεύθερα μετά, ως ένα ή έστω ένα περισσότερο, ενιαίο υποκείμενο τι θέλουν τέλος πάντων να κάνουν με το νέο τους κόσμο.
***

Η ταινία παραμένει λοιπόν μια πικρή ένδειξη των χειρότερων στιγμών της υλιστικής και ιδεαλιστικής νοοτροπίας που τραβηγμένες στα άκρα και χωρίς τη στοιχειώδη μεθοδολογία καταλήγουν σε όλα τα δυνατά σενάρια να καταστρέφουν τον κόσμο και το ανθρώπινο γένος/τα ανθρώπινα άτομα. Ένας υλισμός που παραμένει στην παρατήρηση και όχι στην ανατροπή της κατάστασης, όσο οξυδερκής και να είναι, παραμένει αφάνταστα μηδενιστικός όχι επειδή έχει το κουράγιο να πιστεύει στην αλήθεια αλλά επειδή δεν έχει το κουράγιο να την αμφισβητήσει. Ένας
ιδεαλισμός που δεν παραδέχεται τη συντριπτική του ήττα στις αρχές του 21ου αιώνα και συνεχίζει να γκρινιάζει κατηγορώντας απλά τους εχθρούς του για ναζισμό είναι ένας μεταμοντέρνος φασισμός και τίποτα παραπάνω. Και για να το πούμε και λίγο διαφορετικά. Ο ιδεαλισμός, ο υλισμός, ο κομμουνισμός, ο ανθρωπισμός ,ο αντιανθρωπισμός και ο φασισμός είναι όλα κομμάτια του μεταμοντέρνου ψηφιδωτού ως μια προσπάθεια να ξεπεράσουμε τις μηδενιστικές τάσεις του καπιταλισμού.

Κι αν φτωχικό το
dna σου το βρήκες / η γενετική δε σε γέλασε

Πώς τελειώνει η ταινία; Μα φυσικά με την αποκάλυψη ότι ο καθηγητής είχε στήσει το πείραμα απλά για να δείξει στην Petra πόσο πιο έξυπνος είναι απ’ το αγόρι της. Το αγόρι της πάλι (ο James) σε όλη την ταινία προσπαθεί να αποσπάσει από αυτήν ένα «Σ’αγαπώ» αποτυχημένα. Τελικά το μάθημα τελειώνει μαζί και το σχολικό έτος και το λύκειο. Η Petra καθυστερεί και κάθεται λίγο μόνη της με τον  Zimit ο οποίος της ζητάει να μείνει μαζί του. Παίρνει ένα τελευταίο φιλί για απάντηση και ένα ξεκάθαρο όχι. «Τον αγαπάω» του εξηγεί πριν φύγει για να αρχίσει το καλοκαίρι και έπειτα από αυτό τις σπουδές της και έτσι το ειδύλλιο (που κράταγε κάποιο καιρό όπως καταλαβαίνουμε απ’ τους διαλόγους) τελειώνει. Ο  Zimit μένει στο γραφείο του παρέα με ένα τοστ και ένα περίστροφο. Ποτέ δε θα μάθουμε τι απ’ τα δύο προτίμησε. Αλλά μάθαμε για άλλη μια φορά το ρόλο του έρωτα στο να κάνει μπουρδέλο τη φιλοσοφία.



Να σκοτώσουμε τον Καβάφη που έχουμε μέσα μας σύντροφοι.

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015

Μπόχα



Επανάστασεις  γεμάτες ερωτευμένους φοιτητές
που καταρρέουν επειδή πήραν πτυχίο
αλλά όχι τη γκόμενα τους στα τέσσερα,
έρωτες γεμάτοι επαναστάτες
που γραφειοκρατικοποίησαν τη διαδικασία του να σπας
τα «καθιερωμένα πρότυπα».
Κανείς δεν πετάει πια τις προσδοκίες του στα σκουπίδια
είναι πολύ απασχολημένοι με το να τις βάζουν στο ψυγείο
πλάι σε δυο κιλά κατεψυγμένο κιμά των 2,99
και να περιμένουν υπομονετικά
κάποια κηδεία
κάποια γάμο
κάποια ασθένεια σε τελικό στάδιο
μπας και τολμήσουν να αφεθούν χωρίς άγχος.
Κανείς δεν βάζει την επανάσταση στο ψυγείο
είναι πολύ απασχολημένοι με το να την πετάνε στα σκουπίδια
και έτσι ο πάγος δεν σπάει ποτέ.
Αν ήμουν σκουπίδι θα σου έλεγα να με πετάξεις στον πιο μαύρο κάδο που θα βρεις
για να μην ανακυκλωθούν ποτέ τυπάκια σαν εμένα
αλλά ταυτόχρονα θα ήλπιζα να παραπατήσεις και να πέσεις μαζί μου
όχι για να σου πετάξω τα μάτια έξω
όχι για να σου πω για πράγματα που δε θα δούμε ποτέ
απλά για να λερωθείς λίγο
μπας και αρχίσεις να ζεις στην πραγματικότητα.

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Παίζει!

Παίζει!
Το Ναι ως φορέας των δέκα εντολών στο σήμερα


Το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα είναι σαν τον Ιησού Χριστό. Δεν ήρθε για να καταργήσει το Νόμο του Μωυσή (αστική δημοκρατία-καπιταλισμός) αλλά για να τον συμπληρώσει. Αυτή η ανάγκη για συμπλήρωση-εξισσορόπηση κρύβει μια άλλη αλήθεια. Όπως με την έλευση του Ιησού Χριστού υπάρχει η σιωπηλή παραδοχή ότι κάτι δεν πάει καλά στον Ιουδαισμό και στην παλαιά διαθήκη και ότι ο θεός του Ισραήλ, θεός που ασχολείται κατά κύριο λόγο με το να θυμώνει και να προκαλεί γενοκτονίες(Ο Θεός του Ισραήλ είναι σήμερα το κράτος του Ισραήλ και ο κρατισμός η μόνη θρησκεία του σιωνισμού), πρέπει να αντικατασταθεί από έναν γλυκούλη, ψιλοχίπη θεό που ναι μεν τους αγαπά όλους αλλά η επανάσταση είναι μέσα μας/στην αυτοπραγμάτωση αδέρφια/σύντροφοι και όχι στη σύγκρουση με τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία/καπιταλιστικά κράτη του σήμερα έτσι και το όχι δεν αναιρεί σε τίποτα την καπιταλιστική πραγματικότητα στην Ελλάδα. Αναδεικνύει μοναχά τις αντιφάσεις και το αδιέξοδο της παλαιάς θρησκείας. Και πράγματι υπό αυτή την έννοια είναι ένα βήμα προς την αυτοπραγμάτωση της εργατικής τάξης και την αρχή της οργάνωσης της για τον εαυτό της. Όπως όμως κάθε καλή αυτοπραγμάτωση, περισσότερο οδηγεί στην αποχαύνωση του υποκειμένου παρά στην εξέλιξη/ανέλιξη του προς την επανάσταση. Και εδώ είναι το ζήτημα τόσο με το ΟΧΙ όσο και με πράγματα όπως ο μικροαστικός ανθρωπισμός ή η μη-ταξική αγανάκτηση. Τα δέχεσαι ως δυνάμει φορείς του ριζοσπαστικού ή τα απορρίπτεις ως ταφόπλακα του κινήματος;

Το ζήτημα είναι περίπλοκο και απότοκο μιας εποχής που ευτυχισμένοι είναι οι πτωχοί στα ΑΤΜ, που δεν έχουν καταθέσεις και άρα μπορούν να κρίνουν με μια μεγαλύτερη νηφαλιότητα την κατάσταση και άρα να πλουτίσουν το μυαλό τους. Ωστόσο πιο εύκολα μπαίνει μια κάμηλος στον παράδεισο παρά ένας πλούσιος στο μυαλό. Αντιφάσεις, αντιφάσεις, αντιφάσεις.

Για να είμαστε ειλικρινείς όποιος πιστεύει ότι γνωρίζει από τώρα τη σωστή γραμμή που θα οδηγήσει στην τέλεια διαχείριση του δημοψηφίσματος απατάται. Κι αυτό γιατί έχουμε ξεμείνει από δυνατότητες να πάνε ουσιαστικά καλά τα πράγματα και άρα πρέπει να περιοριστούμε στο να βρεθεί μια πολιτική που απλά να μην τα κάνει χειρότερα, τόσο για το κίνημα(που για άλλη μια φορά δίνει μάχη ιδεολογικής επιβίωσης) όσο και για τη μεγάλη ανοργάνωτη μάζα της εργατικής τάξης. Είναι ένα ξεκάθαρο ΟΧΙ η απάντηση; Ίσως, μπορεί, αν είστε καλά παιδιά.

Στο μεταξύ όμως ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ψυχογράφηση του ΝΑΙ. Το ότι κάτι συμβολίζει τον παλαιό κόσμο δε σημαίνει ότι το αντίθετο του συμβολίζει το Νέο. Τώρα είναι η εποχή των τεράτων όπως η εποχή των μονοθειστικών θρησκειών που τίποτα δεν άλλαξαν απ’ την μετάβαση στον χριστιανισμό από τον ιουδαισμό. Το Ναι είναι λοιπόν φορέας του παλαιού κόσμου, του παλαιού νόμου, του θεού της παλαιάς διαθήκης. Σταθερός, εγγυάται την επιβίωση των παρατρεχάμενων και εξασφαλίζει το χαμό όσων απομακρυνθούν από αυτόν. Όπως το ευρώ έτσι κι αυτός εξασφαλίζει τα εύκολα ταξίδια, την δυνατότητα πρόσβασης σε καλό χόρτο αν τυχόν βρεθείτε στην Ολλανδία και την πιθανότητα να βρείτε δουλειά στην Γερμανία ή έστω στο Λουξεμβούργο. Ταυτόχρονα είναι αρκετά φυσιολογικό να μην θέλετε να πεθάνετε επειδή απλά δεν πιστεύετε στον Θεό του Ισραήλ (όπως και οι παλαιστίνιοι), το αν το όχι είναι η απάντηση(η αν είναι ο ριζοσπαστικός φονταμενταλισμός) σε αυτό το θέμα είναι περίπλοκο. Πάνω κάτω όμως μπορούμε να σκιαγραφήσουμε εύκολα έναν «μοντέρνο» θεό της παλαιάς διαθήκης που παραδίδει εντολές, 10 συγκεκριμένα, προς υπεράσπιση του Ναι, στην Ευρώπη, στο Ευρώ, στους Δανειστές.

«Εγώ είμαι ο κύριος ο θεός σου, μη λατρεύεις άλλους θεούς εκτός από εμένα». Μπορεί κανείς να χρεώσει πολλά στους υποστηρικτές του ΟΧΙ αλλά ένα από αυτά δεν είναι η έλλειψη φαντασίας. Με όρους αισθητικοποίησης της πολιτικής μπορούμε να πούμε πώς με το όχι δημιουργείται στην κοινωνική ζωή του ελληνικού κράτους ένα νέο δεδομένο, έστω και ασήμαντο μακροχρονικά, ένα δεδομένο που θα έμοιαζε απίστευτο προ του 2014. Έτσι λοιπόν το ΝΑΙ καταχωρείται ως η κυρίαρχη σταθερά, η κατάφαση στο υπάρχον που μάλιστα απαγορεύει οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική. Είναι ένα ΝΑΙ εγωιστικό.

«Μην κατασκευάσεις είδωλα και μη τα λατρεύεις» Το πέρασμα από την ειδωλολατρία στον χριστιανικό μονοθεισμό επιφανειακά αποτέλεσε πολιτισμική πρόοδο. Απομάκρυνε το ποίμνιο από τις τελετουργίες και τη μαγεία και το εξώθησε αργά αλλά σταθερά στην απομάγευση του κόσμου. Ο χριστιανισμός ήταν βήμα προς τη βιομηχανική επανάσταση αλλά η ίδια η βιομηχανική επανάσταση δεν ήταν παρά η οικονομική νίκη της αστικής τάξης και η ήττα της φεουδαρχίας. Ο χριστιανισμός έδωσε θεολογία και πολέμησε την αστρολογία. Ο δυτικός καπιταλισμός έδωσε ορθολογισμό και πολέμησε την προσωπολατρία των ολοκληρωτικών καθεστώτων (με σαφή προτεραιότητα την πολεμική στην ΕΣΣΔ). Το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα λοιπό αποτελεί την καλύτερη δυνατή έκφραση εκείνων που αηδιάζουν με τα αγάλματα του Λένιν στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες αλλά δεν αηδιάζουν με τη φρίκη της φτώχειας και της ανισότητας στις καπιταλιστικές. Τουναντίον τους φαίνεται μια φυσιολογική μάλλον κατάσταση.

«Μην ορκίζεσαι και μην αναφέρεις το όνομα μου μάταια». Ο καπιταλισμός ποτέ δε ζήτησε φονταμενταλιστές και πατριώτες. Τους καλλιέργησε, τους ανέχτηκε, τους όπλισε και τους χρηματοδότισε αλλά ποτέ δε τους θεώρησε κάτι το ιδανικό. Η αστική λογική επιζητά επιχειρηματίες και εργάτες έστω και αν εντάσσει απόλυτα στο κράτος της παπάδες, καθηγητές και μπάτσους. Οι διακρατικές διαφωνίες λύνονται μεν με πολέμους αλλά αν αρκούσε το ελεύθερο χέρι της αγοράς οι καπιταλιστές θα το προτιμούσαν. Ο πρώτος κανόνας στο Καπιταλισμ Κλαμπ είναι να μην μιλάς για τον καπιταλισμό, μίλα για δημοκρατία, μίλα για ευρώπη. Το ΝΑΙ είναι η πιο πιστή έκφραση αυτού που μη θέλοντας να μιλήσει για καπιταλισμό μιλάει για όλα τα υπόλοιπα.

«Κράτησε το Σάββατο ως μέρα αργίας». Σίγουρα αυτό μοιάζει κάπως κουλό να χρεωθεί στους ΝΑΙ καθώς ήταν ακριβώς αυτοί που πρωτοστάτησαν στην περικοπή κάθε αργίας. Ωστόσο μια πιο σοβαρή ματιά στο ζήτημα της ανάπαυσης θα μας πείσει. Ο καπιταλισμός δε θέλει να πεθάνουν ακριβώς οι εργάτες του, θέλει να ζήσουν τόσο όσο είναι απαραίτητο για την παραγωγή απλά όχι παραπάνω. Το δεξιοφιλελέ μπλοκ δεν επιδιώκει το να μην υπάρχει φαί αλλά το να τρως όσο το δυνατόν λιγότερο και χειρότερα. Το ΝΑΙ νομίζει ότι αντιμάχεται την σοσιαλδημοκρατία αλλά αποτελεί την πιο πιστή εκδοχή της. Τη εκδοχή του να διαλέξεις το βραχυπρόθεσμα μικρότερο κακό.

«Να τιμάς τον πατέρα σου και τη μητέρα σου». Ευρώπη-Ευρώ, Κράτος-Οικογένεια, Σταθερότητα-Στασιμότητα, Πείνα-Επιβίωση. Όλες αυτές τις παραδεδομένες αξίες υπερασπίζεται το μπλοκ του ΝΑΙ.

«Δε θα σκοτώσεις/Δε θα κλέψεις» Η ανθρώπινη ζωή και ιδιοκτησία έχει αξία. Φυσικά και ισχύει και για τους σοσιαλιστές αυτό αλλά την κατοχύρωση της ζωής ως υπέρτατη αξία και τον εξανθρωπισμό των φυλακών το έφεραν οι αστικές επαναστάσεις. Η αστική τάξη επιδιώκει πρώτα και κύρια την εξουδετέρωση του εσωτερικού εχθρού πρωτού περιπλανηθεί στα δύσβατα μονοπάτια του επεκτατισμού. Αλλά το μοντέλο αυτής της εξουδετέρωσης έχει αλλάξει πια. Δεν θα ανοίξει πυρ κανένας εναντίον των εργατών στο δυτικό κόσμο και αυτό επειδή η προπαγάνδα κάνει άψογα την ίδια δουλειά καταστολής. Έτσι το καπιταλιστικό στρατόπεδο και το μπλοκ του ΝΑΙ ελεύθερα μπορούν να εκφοβίζουν τα πλήθη με σκηνές βίας όπου κόσμος σφάζεται στους δρόμους, γινόμαστε Βενεζουέλα κλπ κλπ. Προσπαθεί να αποκρύψει έτσι πώς είναι αυτό το ίδιο που φοβάται μια βορειοκορεατοποίηση της Ελλάδας και όχι ο ελληνικός λαός. Ο ελληνικός λαός και η διεθνής εργατική τάξη έχει κέρδος απ’ το να μοιραστούν όπλα και να γίνουν «Όλα πουτάνα»

«Δε θα απατήσεις/Δε θα πεις ψέμματα» = «Δε θα επιτρέψουμε στη λούμπεν φτωχολογιά μέσω ενός μέτρου του δικού μας συστήματος, δημοψήφισμα όπως λέγεται, να απειλήσει την συνοχή της χώρας και να θέσει σε ρίσκο τα συμφέροντα της μερίδας του κεφαλαίου που υπερασπιζόμαστε. Ταυτόχρονα θα καταγγείλουμε κάθε προσπάθεια φιλοκυβερνητικής προπαγάνδας ως ξεκάθαρο ψέμα και ίσως ακόμα και ως κόκκινη τρομοκρατία» Υπογραφή: Ναι.

«Δε θα επιθυμήσεις τίποτα απ’ όσα ανήκουν στον συνάνθρωπο σου». Στην εποχή που η κλοπή έχει γίνει ιδιοκτησία του μεγάλου κεφαλαίου, η ιδιοκτησία εξακολουθεί να αποτελεί κλοπή. Μακάριοι οι πεινώντες αν αυτοί εξεγερθούν και φάνε το αφεντικό τους. Η μερίδα των ανθρώπων που τίθεται υπέρ του ΝΑΙ τίθεται κατ’ανάγκη και υπέρ της ατομικής ιδιοκτησίας ή μάλλον υπέρ της αποτροπής οποιοδήποτε κινδύνου γιαυτήν. Και αυτό είναι το αιώνιο πρόβλημα. Η διατήρηση των κεκτημένων και η προστασία τους. Ταυτόχρονα οι εξεγερμένοι ψάχνουν χώρο για πλιάτσικο και προλεταριακές αρνήσεις αλλά η αντίδραση καραδοκεί να παίξει το χαρτί του νόμου και της τάξης. Όλα είναι ρευστά. Yolo λοιπόν κι ας τα ρουφήξουμε με καλαμάκι.