Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Κανείς δεν ακουμπάει κανέναν έτσι κι αλλιώς.


Κάπου διάβασα
πως από υλιστική σκοπιά
δυο άνθρωποι δεν αγγίζονται ποτέ
καθώς τα σωματίδια που τους αποτελούν
δεν φτάνουν ποτέ σε επαφή το ένα με το άλλο
εντάξει όλα αυτά είναι μαλακίες
γιατί η μικρομικρομικρομεσαία τάξη έχει πάρει αγκαλιά τα atm
όπως δεν πήρε ποτέ τα παιδιά της
άλλοι χαίρονται που σε πενήντα χρόνια
η ιστορία τους θα είναι σος στις εξετάσεις
κι άλλοι –οι πιο χαζοχαρούμενοι- πίνουν καφέ πλάι στις ατελείωτες ουρές που σχηματίζουν οι άνθρωποι για 60ε
ουφ
ρουφάω μια γουλιά και λέω σε έναν που περιμένει
«Τέλεια! Γαμάς σε στουντιάκι απόψε και σου μένουν και 10ε να βάλεις βενζίνη, αλητεία»
μου ρίχνει μια μπουνιά, καλά κάνει.
ψιλοβρώμισα αίμα πάλι
«Κλάιν» λέω και κάνω γαργάρες με τον φραπέ για να φύγει ο πονόδοντος
όμως ξέρεις τι
γαμιούνται τα ατομάκια
οι ψυχάκηδες
τα υποατομικά σωματίδια
και το ότι ακόμα κι αν είχα παρέα πλάι στην ουρά δεν θα μπορούσε να με πάρει αγκαλιά.

Νόμοι της φυσικής είναι αυτοί.
Νόμοι της χημείας, της κοινωνιολογίας,
της οικονομίας, της ιστορικότητας
κλπ
πάω να φτιάξω μακαρόνια
και τάσεις φυγής απ’ την πραγματικότητα.

3 σχόλια: