Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

Γράμματα στη Ν. #5

#4 http://pareklinonasti.blogspot.gr/2015/01/4.html
#6 http://pareklinonasti.blogspot.gr/2015/08/6.html





Ανάδα μπρικ ιν δε μπέρλιν γουολ

Τις προάλλες πρωτού καθήσω να χτυπήσω στο word το επόμενο part αυτού του ψυχαναγκαστικού πράγματος που υποτίθεται ότι έχουμε, έπεσαν τα μάτια μου σε ένα άρθρο που αναφερόταν στο πώς η σύγχρονη ιατρική έχει αρχίσει να αποδέχεται και να χρησιμοποιεί παράλληλα με το δυτικό σύστημα και διάφορες άλλες μεθόδους όπως η ομοιοπαθητική και η ρεφλεξολογία. Το πόιντ αυτού του σκεπτικού είναι το πάντρεμα του ότι καλύτερο έχουν να δώσουν  δυο διαφορετικές φιλοσοφίες θεραπείας με σκοπό το τέλειο αποτέλεσμα.

Ο γιατρός που έγραφε το άρθρο βέβαια διαφωνούσε με αυτή τη λογική. Κατά τη γνώμη του η επιστημή είναι μία και αν και κάνει τα λαθάκια της, αποτελεί την πιο έγκυρη μέθοδο που έχουμε, όλα τα υπόλοιπα είναι ένα ψέμμα. Δεν μπορείς να αναμείξεις έλεγε 50%  αλήθεια και 50% ψέμμα και να περιμένεις να πάρεις οτιδήποτε άλλο παρά ένα ολόκληρο ψέμμα, ένα τίποτα που αξιοποιεί την καταγωγή του, το πρώτο 50% για να περάσει για κάτι που δεν είναι.

Τώρα θα μου πεις, τι σχέση έχει το άρθρο ενός γιατρού με εμάς, αφενός δεν έχει καμία σχέση, αφετέρου είναι μια καλή αφορμή να σου γράψω επιτέλους κάτι. Σόρυ. Τόσο καιρό πραγματικά δεν έβρισκα το κουράγιο ή για να είμαι ειλικρινής είχα φτιάξει μια πολύ καλή κρυψώνα μακριά απ’ αυτο και όσο κι αν με έψαχνε δεν μπορούσε να με βρει. Δεν είναι εναλλαγή ρόλων. Δεν τα βλέπω σταθερά αυτά τα πράγματα για να μπορώ πω πώς κάτι άλλαξε στη δομή τους. Όποιος θέλει να βυθιστεί στο roleplaying πρέπει πρώτα να βυθιστεί στην κανονικότητα.

Το τελευταίο διάστημα που λες με βρίσκω όλο και περισσότερο να χαζεύω ιατρικά και επιστημονικά άρθρα. Όλα τα υπόλοιπα, η ‘’καθαρή’’ πολιτική και η ‘’καθαρή’’ λογοτεχνία σαπίζει σε μια γωνία της βιβλιοθήκης. Τώρα βέβαια θα μου πεις, αυτό δεν έκανε πάντα η λογοτεχνία και η πολιτική για ανθρώπους σαν εμάς; Σαπίλα στις γωνίες αγκαλιά με τη σκόνη και τα ποντίκια. Και εγώ θα σου πω πώς υπήρχαν και εποχές που δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Οι επαναστατικές και αυτές που διαβάζαμε μαζί. Και οι δύο παρελθοντικές για την ώρα. Θα ξανάρθουν; Ποιός ξέρει... Σαν αισιόδοξος που (δεν) είμαι έχω μετακίνησει το ερώτημα εδώ και χρόνια στο «Θα τις δω;» , που είναι και το μόνο πράγμα που με ενδιαφέρει εν τέλει.

50% + 50% λοιπόν. Πόσο βλακεία να παρατάς τα λίγα πράγματα που αγαπάς και που είσαι καλός στη ζωή σου και που ακούς εννίοτε γιαυτά και κανένα γαμημένο μπράβο για να τσαλαβουτήξεις σε κάτι καινούργιο που έχεις ελάχιστες πιθανότητες να καταλάβεις ή να είσαι ‘’φυσικό ταλέντο’’. Χέσε την επιστήμη, δεν μιλάμε γιαυτήν τώρα, χέσε και τα ηλίθια φιλαράκια σου που σου λένε ότι και η ποίηση είναι επιστήμη. Δεν είναι κι ούτε θέλουμε να γίνει. Γαμημένοι δεξιοί του new-age. Αγωνίζονται για την εισαγωγή της λογοτεχνίας στα πολυτεχνεία και της ιατρικής στις σχολές φιλοσοφίας. Γαμημένοι αριστεροί του new-age δεν αγωνίζονται για τίποτα.

Γιαυτό κι ίσως και εμάς δεν μας παίρνει να κάνουμε τίποτα άλλο παρά το γνωστό, τίποτα. Εγώ καθιστός στη Στουρνάρνη, εσύ προφανώς κάπου άλλου. New-Agίσαμε και εμείς αλλά τουλάχιστον δεν κάνουμε πια την πρώτη μαλακία που έρχεται στο κεφάλι μας. Την κρατάμε εκεί ένα μήνα και την πραγματοποιούμε έπειτα. Έτσι ώστε να είναι ακόμα μαλακία αλλά σίγουρα όχι η πρώτη και ακόμα πιο σίγουρα όχι πρωτότυπη. Ώριμοι μες την ανωριμότητα μας ή μάλλον ώριμοι στη διαχείριση της.

50% ανωριμότητα
50% ωριμότητα
5 γράμμματα σε σένα και σύμφωνα με το γιατρό 100% βλακείες όπως πάντα.
Τέλος πάντων
υποθέτω δε θες απλά σελίδες όπου σου κλαίγομαι για τα ξεφτυλίκια μου και σου λέω τα υπαρξιακά μου.
βέβαια τότε γιατί συμφωνίσαμε να κρατάμε επικοινωνία;
anyway

Είχα μια συζήτηση για την αυτοκτονία τις προάλλες. Κλασσικά δυστυχώς πράγματα στους κύκλους μας. Συμπαθώ πολύ τους δεξιούς κάτι τέτοιες φορές ή έστω τους κουκουέδες γονείς του Αγγελάκα που του λέγαν να βρει καμιά δουλειά καλύτερα αντί να παίζει κιθάρα. Ψοφούλης σε όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές. Καθόμουν που λες darling για ώρες στο τραπέζι και άκουγα τις παλαβές τους συζητήσεις για το πόσο σκατά είναι η ζωή και πόσο καλύτερα θα ήταν να τελειώναμε σήμερα όλοι. Και λίγες μέρες μετά το άκουσα αλλού κι από άλλους, και μετά κι από άλλους. Και στο τέλος της βδομάδας διάβασα μια μπροσούρα που κατηγορούσε έναν που όντως αυτοκτόνησε επειδή του πήρε η τράπεζα το σπίτι ως «Έλληνα Μικροαστό».

Και κάπου εκεί ήθελα να αυτοκτονίσω εγώ.

Δεν ξέρω τι στον πούτσο συμβαίνει με αυτά τα θέματα. Μια καλή ανάγνωση του ζητήματος είναι ίσως η εξής, η δεξιά και ο πολιτισμός της έκλεψε ότι θετικό είχαν να δώσουν τα κινήματα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το Μάη και επέβαλε τη δική της ανάγνωση πάνω σε αυτά. Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν η κουράδα του «live fast die young», που προσπαθεί να πει κάτι αλλά δεν λέει τίποτα, που προσπαθεί να πει κάτι ριζοσπαστικό αλλά φτύνει ρατσισμό, καταναλωτισμό και προτεσταντισμό. Τα νεολιμπεραλ ξαδερφάκια μας βγήκαν βόλτα μ’αμάξι, μπουκόφσκι και βέμπερ, φορώντας V για να σφάξουν συνταξιούχους. Το κίνημα ξεπέρασε την ηθική της εργασίας για να θεωρήσει ανήθικο το να θέλει ο άλλος να ζει μετά τα 35 του. Και μετά λέμε γιατί δεν μας ακούει η εργατική τάξη. Σκατά.

Κι έτσι παγιδευμένος καθημερινά σε τόσους διαλόγους ανθρώπων που μισούν είτε τη ζωή είτε τους άλλους ανθρώπους (τελείως επιφανειακά φυσικά) θα έρθει κάποια στιγμή που θα φρικάρεις και θα γίνεις ο μαλάκας της φάσης. Που θα σπάσεις την ρουτίνα των συζητήσεων και που θα κατεβάσεις επιτέλους το φρύδι σου για να πεις κάτι το αυτοννόητο. «Τι να κλάσουν 35 χρόνια, 35 αιώνες να ζούσα δε θα χόρταινα ζωή ούτε ανθρώπους, κι ούτε θα χόρταινα ιστορία, επαναστάσεις κι αγάπη» και έπειτα θα πεις «Άλλωστε έτσι όπως πάμε δεν ξέρω αν θα ‘χω προλάβει να την ξαναδω μέχρι τα 35 μου». Όκει το ξέρω είμαι μελώ. Έχουμε ξεράσει μαζί για πιο “χαλαρές” φράσεις και το ότι το έχουμε κάνει μου δίνει ακριβώς το δικαιώμα να είμαι έτσι. Τα διαπιστευτήρια ιδεολογικής καθαρότητας μου είναι ο εμετός που έχω ρίξει μπρος στη θέα του υπάρχοντος, η ιδεολογία μου είναι η αηδία που μου προκαλεί η εκμετάλλευση των ανθρώπων. Δε χρειάζομαι τίποτα άλλο, όσο αισθάνομαι έτσι θα είμαι αρκετά ανάλαφρος ψυχολογικά για να ζωγραφίζω καρδούλες.
ή RIP.

Όπως και να ‘χει βέβαια υποθέτω η ταξική πάλη δε θα έχει πετύχει το στόχο της μέχρι τη στιγμή που κάθε άνθρωπος θα έχει το δικαίωμα και τη δυνατότητα να γυρίσει όλο τον κόσμο πριν να πεθάνει.

Άρα Ντάρλινγκ, τόσους μήνες δεν άλλαξε τίποτα. Κομμουνισμός, επιστήμη και ανωριμότητα.

ps. Και λίγο πατ-πατ στην πλάτη της αυτοκαταστροφής δεν έβλαψε ποτέ φυσικά
ps2. Ρακή με μόσιον ή ρακή με κρασί;
ps3. 50-50 darling ;)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου