Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Κανείς δεν ακουμπάει κανέναν έτσι κι αλλιώς.


Κάπου διάβασα
πως από υλιστική σκοπιά
δυο άνθρωποι δεν αγγίζονται ποτέ
καθώς τα σωματίδια που τους αποτελούν
δεν φτάνουν ποτέ σε επαφή το ένα με το άλλο
εντάξει όλα αυτά είναι μαλακίες
γιατί η μικρομικρομικρομεσαία τάξη έχει πάρει αγκαλιά τα atm
όπως δεν πήρε ποτέ τα παιδιά της
άλλοι χαίρονται που σε πενήντα χρόνια
η ιστορία τους θα είναι σος στις εξετάσεις
κι άλλοι –οι πιο χαζοχαρούμενοι- πίνουν καφέ πλάι στις ατελείωτες ουρές που σχηματίζουν οι άνθρωποι για 60ε
ουφ
ρουφάω μια γουλιά και λέω σε έναν που περιμένει
«Τέλεια! Γαμάς σε στουντιάκι απόψε και σου μένουν και 10ε να βάλεις βενζίνη, αλητεία»
μου ρίχνει μια μπουνιά, καλά κάνει.
ψιλοβρώμισα αίμα πάλι
«Κλάιν» λέω και κάνω γαργάρες με τον φραπέ για να φύγει ο πονόδοντος
όμως ξέρεις τι
γαμιούνται τα ατομάκια
οι ψυχάκηδες
τα υποατομικά σωματίδια
και το ότι ακόμα κι αν είχα παρέα πλάι στην ουρά δεν θα μπορούσε να με πάρει αγκαλιά.

Νόμοι της φυσικής είναι αυτοί.
Νόμοι της χημείας, της κοινωνιολογίας,
της οικονομίας, της ιστορικότητας
κλπ
πάω να φτιάξω μακαρόνια
και τάσεις φυγής απ’ την πραγματικότητα.

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

κλκρ;

Ξυπνάω μια καλοκαιρινή νύχτα λόγω έντονης
βροχόπτωσης.
σου στέλνω
«Έλα να γίνουμε μούσκεμα μαζί»
και το κλείνω.
τελικά κάνω μια τρύπα στο νερό
αντί να κάνω μια τρύπα στο ποτάμι.
μωρέ εντάξει
σε θέλω πολύ
αλλά η ερωτική ποιήση στην ελλάδα πέθανε μετά τον Λειβαδίτη
όλοι οι υπόλοιποι μπορούμε απλά να βάζουμε το κεφάλι μας
στον ανεμιστήρα το πρωί
για να μην ξαναξυπνήσουμε ποτέ χωρίς εσένα στο πλάι μας
τι σκατά
η ζωή είναι αδιέξοδο μόλις ξεπεράσεις την εφηβική προσμονή της αυτοκτονίας
και νιώθω απίστευτα δυστυχής που δε μπορώ να πω
ότι θέλω να πεθάνω
και να το πιστεύω.
Μόνη λύση να ζήσεις
αλλά βαριέμαι και να πάω να κατουρήσω να σου πω την αλήθεια
ποιός ξέρει
ίσως να μην με ενδιαφέρουν τα γεννητικά μου όργανα
αν δεν μπλέκονται με τα δικά σου.
όταν με ξαναδείς
θα μου πεις ότι αδυνάτισα
κι αυτό γιατί σταμάτησα να τρώω παγωτό το πρωί
τελικά η γλώσσα μου είναι μόνο για να σε γλείφει
και τα δόντια μου για να δαγκώνουν τους ώμους σου.
θα μπορούσα να διαβάσω κάτι
ή να ακούσω μουσική
αλλά πότε βοήθησαν αυτά κάποιον χωρίς να τον μετατρέψουν
σε ένα εγωπαθές τέρας;
η λύση είναι πάντα τα ταξίδια
σαν το
reset σε μόντεμς που δε δουλεύουν
οι καλύτεροι άνθρωποι του κόσμου άλλωστε
πεθαίνουν σε ταξίδια
σε σανατόρια
σε κέντρα απεξάρτησης
και στις επαναστάσεις.
εγώ δεν ανήκω καν στους μέτριους βέβαια
γιαυτό και θα γυρίσω ζωντανός απ’ όλα αυτά.
Κι αφού δεν ταξιδεύουμε παρέα
Έλα να γυρίσουμε μαζί τουλάχιστον.

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

Γράμματα στη Ν. #5

#4 http://pareklinonasti.blogspot.gr/2015/01/4.html
#6 http://pareklinonasti.blogspot.gr/2015/08/6.html





Ανάδα μπρικ ιν δε μπέρλιν γουολ

Τις προάλλες πρωτού καθήσω να χτυπήσω στο word το επόμενο part αυτού του ψυχαναγκαστικού πράγματος που υποτίθεται ότι έχουμε, έπεσαν τα μάτια μου σε ένα άρθρο που αναφερόταν στο πώς η σύγχρονη ιατρική έχει αρχίσει να αποδέχεται και να χρησιμοποιεί παράλληλα με το δυτικό σύστημα και διάφορες άλλες μεθόδους όπως η ομοιοπαθητική και η ρεφλεξολογία. Το πόιντ αυτού του σκεπτικού είναι το πάντρεμα του ότι καλύτερο έχουν να δώσουν  δυο διαφορετικές φιλοσοφίες θεραπείας με σκοπό το τέλειο αποτέλεσμα.

Ο γιατρός που έγραφε το άρθρο βέβαια διαφωνούσε με αυτή τη λογική. Κατά τη γνώμη του η επιστημή είναι μία και αν και κάνει τα λαθάκια της, αποτελεί την πιο έγκυρη μέθοδο που έχουμε, όλα τα υπόλοιπα είναι ένα ψέμμα. Δεν μπορείς να αναμείξεις έλεγε 50%  αλήθεια και 50% ψέμμα και να περιμένεις να πάρεις οτιδήποτε άλλο παρά ένα ολόκληρο ψέμμα, ένα τίποτα που αξιοποιεί την καταγωγή του, το πρώτο 50% για να περάσει για κάτι που δεν είναι.

Τώρα θα μου πεις, τι σχέση έχει το άρθρο ενός γιατρού με εμάς, αφενός δεν έχει καμία σχέση, αφετέρου είναι μια καλή αφορμή να σου γράψω επιτέλους κάτι. Σόρυ. Τόσο καιρό πραγματικά δεν έβρισκα το κουράγιο ή για να είμαι ειλικρινής είχα φτιάξει μια πολύ καλή κρυψώνα μακριά απ’ αυτο και όσο κι αν με έψαχνε δεν μπορούσε να με βρει. Δεν είναι εναλλαγή ρόλων. Δεν τα βλέπω σταθερά αυτά τα πράγματα για να μπορώ πω πώς κάτι άλλαξε στη δομή τους. Όποιος θέλει να βυθιστεί στο roleplaying πρέπει πρώτα να βυθιστεί στην κανονικότητα.

Το τελευταίο διάστημα που λες με βρίσκω όλο και περισσότερο να χαζεύω ιατρικά και επιστημονικά άρθρα. Όλα τα υπόλοιπα, η ‘’καθαρή’’ πολιτική και η ‘’καθαρή’’ λογοτεχνία σαπίζει σε μια γωνία της βιβλιοθήκης. Τώρα βέβαια θα μου πεις, αυτό δεν έκανε πάντα η λογοτεχνία και η πολιτική για ανθρώπους σαν εμάς; Σαπίλα στις γωνίες αγκαλιά με τη σκόνη και τα ποντίκια. Και εγώ θα σου πω πώς υπήρχαν και εποχές που δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Οι επαναστατικές και αυτές που διαβάζαμε μαζί. Και οι δύο παρελθοντικές για την ώρα. Θα ξανάρθουν; Ποιός ξέρει... Σαν αισιόδοξος που (δεν) είμαι έχω μετακίνησει το ερώτημα εδώ και χρόνια στο «Θα τις δω;» , που είναι και το μόνο πράγμα που με ενδιαφέρει εν τέλει.

50% + 50% λοιπόν. Πόσο βλακεία να παρατάς τα λίγα πράγματα που αγαπάς και που είσαι καλός στη ζωή σου και που ακούς εννίοτε γιαυτά και κανένα γαμημένο μπράβο για να τσαλαβουτήξεις σε κάτι καινούργιο που έχεις ελάχιστες πιθανότητες να καταλάβεις ή να είσαι ‘’φυσικό ταλέντο’’. Χέσε την επιστήμη, δεν μιλάμε γιαυτήν τώρα, χέσε και τα ηλίθια φιλαράκια σου που σου λένε ότι και η ποίηση είναι επιστήμη. Δεν είναι κι ούτε θέλουμε να γίνει. Γαμημένοι δεξιοί του new-age. Αγωνίζονται για την εισαγωγή της λογοτεχνίας στα πολυτεχνεία και της ιατρικής στις σχολές φιλοσοφίας. Γαμημένοι αριστεροί του new-age δεν αγωνίζονται για τίποτα.

Γιαυτό κι ίσως και εμάς δεν μας παίρνει να κάνουμε τίποτα άλλο παρά το γνωστό, τίποτα. Εγώ καθιστός στη Στουρνάρνη, εσύ προφανώς κάπου άλλου. New-Agίσαμε και εμείς αλλά τουλάχιστον δεν κάνουμε πια την πρώτη μαλακία που έρχεται στο κεφάλι μας. Την κρατάμε εκεί ένα μήνα και την πραγματοποιούμε έπειτα. Έτσι ώστε να είναι ακόμα μαλακία αλλά σίγουρα όχι η πρώτη και ακόμα πιο σίγουρα όχι πρωτότυπη. Ώριμοι μες την ανωριμότητα μας ή μάλλον ώριμοι στη διαχείριση της.

50% ανωριμότητα
50% ωριμότητα
5 γράμμματα σε σένα και σύμφωνα με το γιατρό 100% βλακείες όπως πάντα.
Τέλος πάντων
υποθέτω δε θες απλά σελίδες όπου σου κλαίγομαι για τα ξεφτυλίκια μου και σου λέω τα υπαρξιακά μου.
βέβαια τότε γιατί συμφωνίσαμε να κρατάμε επικοινωνία;
anyway

Είχα μια συζήτηση για την αυτοκτονία τις προάλλες. Κλασσικά δυστυχώς πράγματα στους κύκλους μας. Συμπαθώ πολύ τους δεξιούς κάτι τέτοιες φορές ή έστω τους κουκουέδες γονείς του Αγγελάκα που του λέγαν να βρει καμιά δουλειά καλύτερα αντί να παίζει κιθάρα. Ψοφούλης σε όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές. Καθόμουν που λες darling για ώρες στο τραπέζι και άκουγα τις παλαβές τους συζητήσεις για το πόσο σκατά είναι η ζωή και πόσο καλύτερα θα ήταν να τελειώναμε σήμερα όλοι. Και λίγες μέρες μετά το άκουσα αλλού κι από άλλους, και μετά κι από άλλους. Και στο τέλος της βδομάδας διάβασα μια μπροσούρα που κατηγορούσε έναν που όντως αυτοκτόνησε επειδή του πήρε η τράπεζα το σπίτι ως «Έλληνα Μικροαστό».

Και κάπου εκεί ήθελα να αυτοκτονίσω εγώ.

Δεν ξέρω τι στον πούτσο συμβαίνει με αυτά τα θέματα. Μια καλή ανάγνωση του ζητήματος είναι ίσως η εξής, η δεξιά και ο πολιτισμός της έκλεψε ότι θετικό είχαν να δώσουν τα κινήματα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το Μάη και επέβαλε τη δική της ανάγνωση πάνω σε αυτά. Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν η κουράδα του «live fast die young», που προσπαθεί να πει κάτι αλλά δεν λέει τίποτα, που προσπαθεί να πει κάτι ριζοσπαστικό αλλά φτύνει ρατσισμό, καταναλωτισμό και προτεσταντισμό. Τα νεολιμπεραλ ξαδερφάκια μας βγήκαν βόλτα μ’αμάξι, μπουκόφσκι και βέμπερ, φορώντας V για να σφάξουν συνταξιούχους. Το κίνημα ξεπέρασε την ηθική της εργασίας για να θεωρήσει ανήθικο το να θέλει ο άλλος να ζει μετά τα 35 του. Και μετά λέμε γιατί δεν μας ακούει η εργατική τάξη. Σκατά.

Κι έτσι παγιδευμένος καθημερινά σε τόσους διαλόγους ανθρώπων που μισούν είτε τη ζωή είτε τους άλλους ανθρώπους (τελείως επιφανειακά φυσικά) θα έρθει κάποια στιγμή που θα φρικάρεις και θα γίνεις ο μαλάκας της φάσης. Που θα σπάσεις την ρουτίνα των συζητήσεων και που θα κατεβάσεις επιτέλους το φρύδι σου για να πεις κάτι το αυτοννόητο. «Τι να κλάσουν 35 χρόνια, 35 αιώνες να ζούσα δε θα χόρταινα ζωή ούτε ανθρώπους, κι ούτε θα χόρταινα ιστορία, επαναστάσεις κι αγάπη» και έπειτα θα πεις «Άλλωστε έτσι όπως πάμε δεν ξέρω αν θα ‘χω προλάβει να την ξαναδω μέχρι τα 35 μου». Όκει το ξέρω είμαι μελώ. Έχουμε ξεράσει μαζί για πιο “χαλαρές” φράσεις και το ότι το έχουμε κάνει μου δίνει ακριβώς το δικαιώμα να είμαι έτσι. Τα διαπιστευτήρια ιδεολογικής καθαρότητας μου είναι ο εμετός που έχω ρίξει μπρος στη θέα του υπάρχοντος, η ιδεολογία μου είναι η αηδία που μου προκαλεί η εκμετάλλευση των ανθρώπων. Δε χρειάζομαι τίποτα άλλο, όσο αισθάνομαι έτσι θα είμαι αρκετά ανάλαφρος ψυχολογικά για να ζωγραφίζω καρδούλες.
ή RIP.

Όπως και να ‘χει βέβαια υποθέτω η ταξική πάλη δε θα έχει πετύχει το στόχο της μέχρι τη στιγμή που κάθε άνθρωπος θα έχει το δικαίωμα και τη δυνατότητα να γυρίσει όλο τον κόσμο πριν να πεθάνει.

Άρα Ντάρλινγκ, τόσους μήνες δεν άλλαξε τίποτα. Κομμουνισμός, επιστήμη και ανωριμότητα.

ps. Και λίγο πατ-πατ στην πλάτη της αυτοκαταστροφής δεν έβλαψε ποτέ φυσικά
ps2. Ρακή με μόσιον ή ρακή με κρασί;
ps3. 50-50 darling ;)

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Είδος προς εξασφάλιση



λλλ
λένε ότι η ελληνική γλώσσα χρειάζεται ριζική προστασία
για να μην εξαλειφθεί
όπως η χελώνα καρέτα-καρέτα
όμως αν η ελληνική μου γλώσσα προστατευτεί
-ριζοσπαστικά- τότε δε θα μπορεί ούτε η χελώνα
να φυλαχτεί από ένα νευρωτικό κοπάδι μπετόβλακες
ούτε φυσικά η αγαπημένη μου να γλυφτεί μόνη της.
Η σχέση με τη γλώσσα είναι όπως όλες οι άλλες σχέσεις
-γαμιέται-
εξίσσου γαμιούνται και αυτοί που δεν απολαμβάνουν τη θάλασσα
αλλά βιάζονται να εξασφαλίσουν τις επόμενες διακοπές
αγνοώντας ότι είναι και αυτοί είδος προς εξαφάνιση.
Μπορούμε πάντα να ανασηκώνουμε τους ώμους μας αδιάφορα
σε κάθε προσπάθεια του σύμπαντος να μας αποκαλύψει τον εαυτό του
ή να το φάμε με κουτάλι λέγοντας παράλληλα
«Θέλει αρχίδια για να μ’αρέσεις»
και άλλά τέτοια
που για μένα δεν ισχύσαν ποτέ
όχι επειδή μ’αρέσει το μουνί
αλλά επειδή δεν μ’αρέσουν τα σύμπαντα με γεννητικά όργανα.
ο θεός δεν είναι ούτε μαύρος
ούτε γυναίκα
και είμαι πολύ χαρούμενος για αυτό
γιατί μαύρος είναι και ο ομπάμα
και γιατί πάντα φανταζόμουν το σύμπαν τελείως ασέξουαλ
σκέψου να θελες να πηδήξεις κάτι που φτιάχτηκε πριν δισεκατομμύρια χρόνια
είπαμε μιλφάκια αλλά όχι και έτσι.
Η γλωσσική επανάσταση στην οποία πιστεύω δε θα συμβεί πριν το τέλος του κόσμου
γιαυτό το καλύτερο πράγμα που έχετε να κάνετε με τη γλώσσα σας
είναι να γλύφετε αφεντικά ή εργάτες
πόμωλα ή πατώματα
φωτογράφους και σχεδιαστές κόμιξ
και τη γκόμενα σας.
Ίσως έτσι να εξασφαλιστείτε σαν είδος.