Παρασκευή, 1 Μαΐου 2015

Notes on life

























Μασσαλία 3015μχ



Ο φόβος ότι το όνειρο μπορεί να αποδειχτεί ο καλύτερος νεκροθάφτης του εαυτού είναι σύμπτωμα
μιας κοινωνίας εθισμένης στην αυτοκτονία.
ταλαντευόμενη απ’ τη μία στην άνευ όρων και ορίων παθολογία
και στο μεταφυσικό ξεπέρασμα της
με την άρνηση της λογικής και του αίματος.
Οι άνθρωποι που τρώμε στη μάπα κάθε μέρα
δεν είναι τίποτα παραπάνω από τους πραγματικούς αριθμούς
που θα έπρεπε να υπάρχουν στα ρολόγια μας
βέβαια κανείς δε ζητάει τη γνώμη μας
και ο χρόνος παραμένει η κυρίαρχη αφήγηση
προωθώντας την πιο συμβατική ιδέα για τις συμβάσεις.
καταπνίγονται επαναστάσεις στο όνομα της λειτουργικότητας
κι η έλλειψη της μας καταδικάζει στο να διαβάζουμε βιβλία
αντί να βγούμε να πούμε πως η ζωή είναι ποίηση και βία
και τίποτα παραπάνω
χρειάζεται να μάθεις να λες «Σ’αγαπάω»
αλλά πρώτα απ’ όλα χρειάζεται να μάθεις να σπας τον πάγο
καθώς τρώμε απ’ το μεγάλο πιάτο της εξιδανίκευσης
κατασκευάζουμε ουτοπικές μελωδικές συνθέσεις
σε πιάνο που δεν αντέχουν την πίεση του πολέμου
κι όλα αυτά χωρίς να ξέρουμε το αλφάβητο
ή έστω τις νότες
όλοι θεωρούν απολύτως αποδεχτό το συλλογισμό
πώς είναι υποπροιόντα από σπασμένες καπότες
αλλά η ιδέα του να σκοτώνεις παιδιά τους σοκάρει
ο βιαστής ξέρει πάντα τι κάνει
και το κάνει σωστά
η υπόλοιπη κοινωνία είναι που φοράει μαύρα γυαλιά
με σκοπό να κρύψει τη γκαβομάρα της
η αγάπη της ήταν και θα είναι ο αποκρυφισμός
γιαυτό κοιτάει το τομάρι της και μετά το θεό
κανέναν δεν ένδιαφερε ποτέ το υλιστικό πρόταγμα
αν αυτό δεν μπορούσε να παράγει ποιότητα για τη ζωή
ή έστω να γίνει αποτελεσματικό εργαλείο τερματισμού της.


Κι όμως μας έχει του χεριού της.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου