Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

Chains



Οι φίλοι μου έχουν ψυχολογικά
«Kαλή καρδιά!» τους λέω
«Kαλά κρασιά!» μου απαντούν
το μέσο δε βοηθάει
έχω βαρεθεί τον κάθε νταβατζή  πάνω απ’ το κεφάλι
τον κάθε νταβατζή μες το κεφάλι
και το όπλο που το στοχεύει.
θα με βγάλω φωτογραφία
θα μαι εγώ και ανάμεσσα στα δόντια μου μια καραμπίνα
θα έχει υποσημείωση:
«Αυτό δεν είναι μια αυτοκτονία»
κι όσο θα ψάχνονται τι εννοώ
θα το σκάσω όσο πιο μακριά μπορώ.
πιο πριν βέβαια θα δουλέψω
για να χω λεφτά για το ταξίδι
ο ΧΧΧριστός έπινε ξύδι
εμείς νερό
εμείς
stop στο πρώτο βενζινάδικο
για νερό, βενζίνη και κάτουρο.
είναι άδικο; Μπορεί.
πεθαίνουν άνθρωποι
Δευτέρα ως Κυριακή
μου έστειλαν σε ένα
chain-letter τους νεκρούς του πιο πρόσφατου πολέμου
«Τώρα ευτυχώς δε θα χουν να χάσουν ούτε τις αλυσίδες τους» σκέφτηκα
μετά έστειλα ένα
mail στη γραμματεία της σχολής
αρχικά ήταν ένα μανιφέστο ενάντια στην αργοσχολία της γραμματικής
τελικά κατέληξε σε μια αίτηση για μεταπτυχιακό
μάλλον δε ζω για το τέλος του κόσμου
ζω για το τέλος του τέλους του να ζεις για το τέλος του κόσμου.
αντιρομαντικό;
αντιρομαντικός είναι ο καπιταλισμός
και ο Φρόιντ
ομοίως ο αντικαπιταλισμός και οι επιστήμονες
κυρίως όταν πάνε μαζί
δεν είναι οτι μου φάγανε τη ζωή
είναι ότι φάγανε τη ζωή σε όσους ήθελα να φάμε τη ζωή μας μαζί
και όχι απλά το κεφάλι μας.

Πόσοι χωράνε σε ένα αμάξι;
Ας φτιάξουμε μια κοινωνία με αυτούς τέλος πάντων.