Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

Πως αγάπησα το Διονύση


























«Πούτσα, κώλος, μουνί
μια κόκκινη σημαία σφάζει το μωρό του κυρίου διευθυντή»
Ουφ βαριέμαι μωρέ
άσε που με κούρασαν κι οι στίχοι για το κρασί
δε βρίσκω κανένα ενδιαφέρον στην ποιητική παρενόχληση
των φιλολογικών λέσχεων και των περιοδικών τους
θα είχα πάψει από καιρό να τους προβοκάρω
μόνο που να
θέλω να μπω μια μέρα ζωσμένος εκρηκτικά μες τα γραφεία τους
να φωνάξω «Je suis πράκτορες του σιωνιστικού ιμπεριαλιασμού»
και ενώ αυτοί θα κρύβονται όπου βρούνε περιμένοντας με να κάνω μπαμ
εγώ θα κλέβω απ’ τα υπόγεια τους το πτώμα του Διονυσάκη
θα του ταίσω την πούτσα μου στο δρόμο καθώς θα φεύγουμε
εν μέσω πυροβολισμών της ΕΛΑΣ,
Ελλας χριστιανών, αστυνομικών, ελευθεριακών δογματιστών και
Ελλάς που ήταν πάντα πρώτη στα γράμματα και στους αγώνες
θα τον έχω αγκαλιά και θα του χαιδεύω το κεφάλι ενώ θα με πιπιλάει
όπως δεν έκανε ποτέ του ο Γιώργος
κι όταν πια το σπέρμα μου τον κάνει να συνέρθει από το θάνατο
τότε θα του σπάσω το κράνιο με την πούτσα μου που ανεφέρα σε προηγούμενο στίχο
και θα τον γυρίζω από επαναστατικό σε επαναστατικό χώρο
σαν ατραξιόν
σαν τσίρκο
σαν κλόουν.
Και ενώ πάντα μου χαιδεύανε τρυφερά τα αυτιά
τώρα αηδιασμένοι θα μου λένε:
«Μα με το Διονύση ρε φιλε;»
«Με το Διονύση;»
«Όλο μαλακίες έγραφε»
και θα τους απαντήσω εγώ:
Ελλας χριστιανών, αστυνομικών, ελευθεριακών δογματιστών
Ελλάς που ήταν πάντα πρώτη στα γράμματα και στους αγώνες
και θα φύγω με το Διονύση
για έναν τόπο
με ποιήματα
τσιμπούκια
και κύματα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου