Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

Γράμματα στη Ν. #4


Μερικές φορές πρέπει να πιεστώ για να σου γράψω, αυτή είναι μία από αυτές. Ευτυχώς που είναι αισθητά λιγότερες από αυτές που χρειάζεται να με καταπιέσω για να μη σου γράψω. Δεν έχει μεγάλη σημασία φυσικά, γιατί εσύ και εγώ δε μαθαίνουμε ποτέ το συλλογισμό πίσω από κάθε γράμμα και το ένστικτο πίσω από κάθε λέξη που στέλνουμε. Και καταλήγουμε έτσι να έχουμε πιο ανθρώπινη επαφή με τον ταχυδρόμο παρά μεταξύ μας. Κι όλο αυτό το σκατό φυσικά τυλιγμένο με τη γλίτσα ένος χαζοχαρούμενου ρομαντισμού που βρίσκει υπέροχη την παραδοσιακή αλληλογραφία στον 21ο αιώνα. Ε καλά, δε μου κάνει εντύπωση, εδώ υπάρχει ακόμα κόσμος που διαβάζει ιπποτικά μυθιστορήματα για ανθρώπους που τα πρωινά καίγανε αραβικές πόλεις στη μέση ανατολή στο όνομα του κυρίου και το βράδυ γράφανε ερωτικά γράμματα στη γυναίκα που τους συμβούλεψε ο οίκος τους να παντρευτούν, μαλακίες.

Πολύ game of thrones διαβάζω.
Άλλωστε ποιός θα μπορούσε στον 21ο αιώνα να καίει αραβικές πόλεις;
Τέλος πάντων...

Και που λες λοιπόν, η ζωή στην Αθήνα είναι περίεργη, έχει ξαναπιάσει κρύο αλλά δε με νοιάζει τόσο αυτό,  πιο πολύ με απασχολει το σκοτάδι που πέφτει προκλητικά πιο γρήγορα πάνω μας απ' ότι τους προηγούμενους μήνες. Ξέρω. Έχουμε βάλει και εμείς το δικό μας κομμάτι σε αυτό το σκοτάδι. Με τα γράμματα μας, με τους στίχους μας , με τις βόλτες μας και όλα αυτά που θεωρούμε ακόμα ότι μας κάνουν το αντίθετο του. Όμως δες ρε μωρό, είναι άλλο πράγμα η νύχτα που σκεπάζει μια μέρα του καλοκαιριού με ότι αυτό συνεπάγεται και άλλο πράγμα να νυχτώνει πριν τελειώσεις τη βάρδια της δουλειάς σου, πριν εξασφαλίσεις το οτι θα ζεις και αύριο δηλαδή.

Ξέρω θα πεις, "Τι ασχολείσαι;". Ή ακόμα χειρότερα θα πεις «Kαι τα καλοκαίρια πεθαίνει κόσμος». Ναι, πεθαίνει ίσως και περισσότερος κοσμος το καλοκαίρι και για όσους «Το ζούνε» στα εκάστοτε νησιά/φεστιβάλ/σκηνές κλπ υπάρχουν εκατοντάδες εκατομμύρια που δουλεύουν, ζουν και πεθαίνουν σα σκλάβοι. Τα ξέρω αυτά αλλά ταυτόχρονα ξέρω πώς δεν υπάρχει καμιά ιδιαίτερη ηθική χροιά στο να θες τέλος πάντων να αράξεις και να ψοφήσεις πάνω σε έναν καναπέ ή πλάι στη θάλασσα. Να εκλάβεις το «ψοφήσεις» darling, με την καλή, κοινωνική του έννοια όπως το ζήσαμε εμείς μαζί, όπως το ζούμε ακόμα, από εδώ και απ’ εκεί... Όπως όμως κι αν το πάρεις εμένα θα μου μένει μια απορία στο μυαλό. Γιατί έχουμε αφιερώσει όλη μας τη ζωή στο να εξηγούμε ότι τα μαύρα μας τα χάλια έχουν πολιτική χροιά; Η εύκολη απάντηση είναι ότι έχουν. Και έχουν πράγματι αλλά νομίζω πώς και εμείς έχουμε αρχίσει με τη σειρά μας να κρυφογουστάρουμε. Και είναι εύκολο να γουστάρεις τη θλίψη, την απογοήτευση και την κούραση όταν σου δίνει να φας μεταφορικά ή κυριολεκτικά. Τι συμβαίνει όμως με αυτούς που δεν τους δίνει καμία θλίψη να φάνε; Αυτοί ή που θα εξασφαλίσουν αλλιώς τα «απαραίτητα» ή που θα τινάξουν τα μυαλά τους στον αέρα. Κάποιοι θα το κάνουν ακριβώς όπως το περιγράφω, με το πρώτο κυνηγετικό περίστροφο που θα πέσει στα χέρια τους. Τους συμπαθώ κάπως. Μια ολόκληρη στρατιά από βρωμοαστούς παλεύει για να μην σκεφτείς να πιάσεις όπλο. Κάποιοι κερδίζουν σε αυτόν τον βαθιά άνισο αγώνα ακόμα κι όταν το τελικό θύμα είναι ο εαυτός τους. Ωστόσο κάποιοι απλά θα περιοριστούν στην άλλου τύπου αυτοκτονία, αυτή που δεν ακούγεται, δεν μυρίζεται και γενικώς δεν γίνεται αντιληπτή επειδή δεν υπάρχει πτώμα. Ναι, σε έχω δει και με έχεις δει σα πτώμα τόσες φορές. Δε το εύχομαι για κανέναν άλλο. Μπορώ να περπατήσω σε μια βομβαρδισμένη πόλη γεμάτη πτώματα χωρίς φρίκη, όχι επειδή είμαι σκατάνθρωπος αλλά επειδή έχω πάντα  την ελπίδα ότι θα την ξαναχτίσουν κάποιοι αλλά τόσα χρόνια δεν μπορώ να περπατήσω στην Αθήνα χωρίς να πάθω κρίση πανικού. Έτσι έχει το πράγμα. Καλά έκανες που έφυγες.

Στα άλλα θεματα τα πράγματα δεν είναι πολύ καλά. Χρωστάμε λεφτά από εδώ κι από εκεί. Μας χρωστάνε κιολας. Το πρόβλημα είναι ότι εμείς το παραδεχόμαστε έστω και υπο την απειλή της αστυνομίας ενώ η άλλη πλευρά δεν παραδέχεται ότι χρωστάει τίποτα και σε κανέναν. Ποιός είναι σε αυτή την άλλη πλευρά; Άστο γιατί θα κλαίμε. Το ταμείο είναι μείον με την κυριολεκτική και μεταφορική του έννοια. Δεν πάμε πουθενά. Σταμάτησαν να με λένε φασίστα και απλά κατέληξαν στο ότι έχω κατάθλιψη. Ψυχολογικοποίηση της πολιτικής είναι αυτό και έτσι βρέθηκα παρεούλα με τους άλλους «τρελούς» της ιστορίας. Ξέρετε τώρα. Τον Χίτλερ, τον Τσώρτσιλ και τον Αλέξη τον Τσίπρα.  Κι αντε να τους πεις ότι είσαι καλά όταν το αντίτιμο για αυτο είναι η σύγκρουση με υποτίθεται «δικους σου» ανθρώπους για υποτίθεται «Αυτονόητα» θέματα. Κι αντε να πεις ότι φταιει μεν ο φασισμός αλλά ότι δεν τελειώνει εκει το πράγμα. Δε λέω να τσακίσουμε το φασίστα μέσα μας  έτσι; Δεν ειμαι χαζοχαρούμενος γιατί δεν είμαι χαρούμενος, αλλά θα μπορούσαμε τουλάχιστον να μην τον ενθαρρύνουμε. Όπως και να μην ενθαρρύνουμε τον κάθε ταλιμπάν, μουσουλμάνο, χριστιανό ή άθεο.
ή εβραίο.

Πέφτει που λες το σκοτάδι στην Αθήνα και για πρώτη φορά μπορώ να πω ότι δεν αισθάνομαι ούτε μόνος ούτε με περισσότερο κόσμο απ’ ότι χρειάζομαι. Όχι εντάξει μη λέω μαλακίες, έχω όλη την κοινωνική ζωή που λαχταρώ ή λαχταρούσα. Όμως ξέρεις τι ρε βλάκα; Διαβάζαμε μαζί ένα κόμιξ κάποτε, απ’ αυτά με τα ζόμπι. Σε κάποιο καρέ του αν θυμάσαι, οι επιζώντες αιχμαλωτίζουν ένα απο αυτά, δε το σκοτώνουν αλλά το αλυσοδένουν για να το μελετήσουν.  Φυσικά όλα πάνε σκατά, η θεραπεία δε βρίσκεται ποτέ και επιπλέον το μοιραίο λάθος γίνεται και κάποιος πλησιάζει πιο κοντά απ’ ότι πρέπει με αποτέλεσμα να γίνει αν όχι γεύμα, τότε σίγουρα κολατσιό για το ζόμπι. Ε κάπως έτσι το βιώνω εδω πέρα, κάπως έτσι το βιώνουμε πολλοί εδωπέρα και φυσικά δεν είμαστε εμείς οι επιζώντες, ο ρόλος μας στο κόμιξ της ζωής είναι αυτός του ζόμπι με τις αλυσίδες.

Και μη μου αρχίζεις τώρα τα δικά σου
Το τι έχω να χάσω εκτός απ’ τις αλυσίδες μου είναι δικό μου θέμα
αλλά παραδέχομαι ότι γίνονται όλο και πιο λίγα μέρα με τη μέρα
κυρίως από το τότε που έφυγες ε;


PS. Έβγαλα και ένα βιβλίο, στείλε μου σε ποια γλώσσα θες να ‘ναι το αντίτυπο σου ;)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου