Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Κυκλοφορία βιβλίου και promo video

Μες το Νοέμβρη θα κυκλοφορήσει από εμένα και το Δερβίση  ( http://successfulattempt.blogspot.gr/) ένα βιβλίο με διηγήματα,ποιήματα και κείμενα ποικίλου περιεχομένου. Η αλήθεια είναι ότι ακόμα δε θέλω/επιφυλλάσομαι να γράψω παραπάνω πράγματα. Αναδημοσιεύω το δελτίο τύπου όπως το βγάλαμε από το Θέατρο Δρόμου (την καλλιτεχνική συλλογικότητα που συμμετέχω) καθώς και το σχετικό βίντεο. Και για όλα τα υπόλοιπα έχουμε μέλλον να τα πούμε.

Το δελτίο τύπου όπως δημοσιεύτηκε εδώ


Κάτι Οστά 


Βαδίζοντας χωρίς αμφιβολία πλέον σε μια μικρή γωνιά μιας παραμορφωμένης μπάλας ή κουκίδας δυσδιάκριτης κάνουμε έρωτα με τις συνθήκες και τις καταστάσεις. Ένα καυλωτικό ομαδικό όργιο που χύνει εγωισμό και γεννάει τσιτάτα παραφουσκωμένα, σαν καρκινώματα. Το κακό σεξ όμως είναι χειρότερο από την μιζέρια του αυνανισμού. Και αφού μόνο αυτήν έχουμε χανόμαστε σε διαστροφικές φαντασιώσεις άφραγκοι μα όχι ταπεινοί ή κανίβαλοι, νηφάλιοι μα όχι ξενέρωτοι. Η πανταχού παρούσα αιώνια ταχύτητα είναι ήδη πίσω μας, στο Ιντερνετ, και γι' αυτό μπορούμε τώρα να την ξεχάσουμε ή να βρούμε τον δικό μας ξεχωριστό ρυθμό.

Οι φτωχοί πλην τίμιοι είναι μαλάκες!

Και εμείς κάθε χρόνο όλο και πιο όμορφοι. 

Η συλλογή περιλαμβάνει μια σειρά ποιημάτων και διηγημάτων δημοσιευμένων στο blog επιτυχημένες απόπειρες (http://successfulattempt.blogspot.gr/) από τον Οκτώβρη του 2013 μέχρι και σήμερα καθώς και αδημοσίευτων. Πρόκειται για την έκτη έντυπη κυκλοφορία της κολλεκτίβας «Θέατρο Δρόμου» η οποία έχει τον τίτλο "Κάτι οστά."

Πέρα από τα 13 ποιήματα του Δερβίση και τα 13 διηγήματα και ποιήματα του Φώντα στο "Κάτι Οστά." υπάρχουν ακόμα τρία ποιήματα του Βδελύγματος και δύο σκίτσα του Χωρις Κανόνα από Λάθος Εποχή. Τα εξώφυλλα και το στήσιμο του βιβλίου του επιμελήθηκε ο Θοδωρής Φράγκος. Edit και μουσική στο promo βίντεο έγιναν από το Βδέλυγμα. Στο τέλος του βιβλίου αντί ευχαριστιών παρατίθεται ένα κείμενο στο οποίο υπάρχουν καταγεγραμμένες μερικές σκέψεις μας για την ριζοσπαστική λογοτεχνία στο σήμερα, αποτέλεσμα όχι μιας μουχλιασμένης θεωρητικολογίας αλλά της ίδιας της δημιουργικής διαδικασίας. Το αφήνουμε ανοιχτό για συζήτηση με όποιον μετά το πέρας της ανάγνωσης του βιβλίου, νιώθει ότι μοιραζόμαστε τις ίδιες ιδέες και σκοπούς και θελήσει να επικοινωνήσει μαζί μας ή να δημιουργήσει κάτι αντίστοιχο.

Δεν είμαστε ρεύμα, δεν είμαστε πρωτοπορία, είμαστε το τρύπημα του μπαλονιού της ζωής με σκοπό όχι την καταστροφή του μα τη μετάδοση αίματος στις φλέβες του.

Το σύμπαν που αυτοκτονεί

Φοβάμαι τη μοναξιά,
λέω πως θα με καταστρέψει,
ίσως με σκοτώσει,
βέβαια θα την πάρω μαζί μου,
Ποιον να κατηγορήσω,
μ’ αυτά τα ατελείωτα ζουμ άουτ μοναξιάς.
Ζηλεύω το σύμπαν,
τουλάχιστον τα καταφέρνει
αν και -μεταξύ μας-
είναι κάπως αυτοκαταστροφικό τελευταία.


Εξακολουθώ να μην πολυπίνω


Οι ηθικές σας αξίες

είναι όλες τραπεζικοί λογαριασμοί,
καναπέδες χωρίς σπασμένα ελατήρια
και σεντόνια που μυρίζουνε πάνω
από δύο αρώματα. 

Κι όλα αυτά δεν έχω ανάγκη να πιώ για να τα γράψω γαμημένοι.


Κυκλοφορεί το Νοέμβρη του 2014
Φώντας-Δερβίσης
Επιτυχημένες Απόπειρες
Θέατρο Δρόμου

Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

Γράμματα στην Ν. #2

μην καίτε βιβλία, μην καίτε μυαλά, κάψτε γράμματα και σκέψεις


Darling

Δεν ξέρω τι κάνεις, δε θα μπορούσα ποτέ να το ξέρω αυτό. Γνωρίζω μόνο αυτά που μου γράφεις ότι κάνεις και αυτό συμβαίνει καθαρά επειδή κάποιος, κάποτε, κάπου ψήθηκε να μας μάθει γράμματα για τους δικούς του (αν)ιδιοτελείς λόγους. Κανείς δε έχασε ποτέ φυσικά με το να έχει κάποια προσόντα αλλά, να σου πω την αλήθεια, θα προτιμούσα να ξέρω μια πολεμική τέχνη. Ή έστω να έχω πολεμήσει και επιβιώσει ώστε να μεταφέρω την εμπειρία στα "πάτρια εδάφη". Τα πάτρια εδάφη φυσικά είναι τα ίδια ένα πεδίου πολέμου, απ' τους άλλους και εγώ φοβάμαι πώς χάνω μέρα με τη μέρα τη μάχη.

Η ζωή αγαπητή μου μέσα απ’ τα γράμματα σου, συνοψίζεται στη λέξη «ναρκωτικά». Δε διαφωνώ με τις πράξεις σου... Υπάρχουν πρέζες και πρέζες και ίδια η καθημερινή κατανάλωση της ζωής δε διαφέρει από αυτές, ζω για να ξεφύγω από τη σκέψη ότι θα πεθάνω. Αράζω σε μια γωνιά μαζί σου και τρυπάμε με ζωή τις φλέβες μας. Ναι. Κάποιος θα βρεθεί να μας μαζέψει, κάποιος θα βρεθεί να ζήσει παραπάνω από εμάς, κάποιος θα αποφασίσει να ζήσει νηφάλιος τινάζοντας τα μυαλά του στον αέρα. Δεν ψήνομαι ακόμα. Έχω χρόνια μπροστά μου.

Τώρα γιατί στα λέω πάλι αυτά... η εύκολη απάντηση είναι ότι ζηλεύω που ταξιδεύεις ή τέλος πάντων που απομακρύνθηκες πλέον από τα σκατά που βρωμάει η πολιτεία μας. Ζήλεια λοιπόν. Μα και θυμός. Πολλές φορές ανάμοιχτα. Όλοι ετοιμάζουνε βαλίτσες για κάπου, όλοι θέλουν να ταξιδέψουν και να γυρίσουν τον κόσμο. Εγώ είμαι αρκετά εγωιστής για να πιστεύω πώς ο ίδιος ο εαυτός μου είναι μια τεράστια αχανής έκταση (εντάξει δεν έχω παχύνει όσο ακούγεται) που δε θα προλάβω να γνωρίσω παρά μόνο αν φτιάξω ένα σάκκο, τον ρίξω στην πλάτη κι αρχίσω να ανασκαλεύω  τα κύτταρα του εγκεφάλου μου. Δεν είναι διακοπές στην θάλασσα, είναι διακοπές στην κόλαση. Κι όταν στο δρόμο βλέπω ανθρώπους να ασχολούνται με μικροπράγματα σκέφτομαι πώς αυτές είναι οι καλύτερες στιγμές να κόψεις το αλκοόλ. Πετάς απλά το μπουκάλι στο κεφάλι τους και φωνάζεις «Ελάτε να βρούμε κάποιο νόημα παλιοπουτάνες».

Φυσικά δεν είμαι τρελός. Ε! Σε βλέπω(Σε φαντάζομαι μάλλον)! Μη γελάς!

Κατά τα άλλα όλο μαλακίες μου γράφεις. Πάρτυ, ομαδικά όργια, ναρκωτικά και dubstep (τι απέγινε το ροκ εν ρολ αλήθεια;). Το καθένα από μόνο του είναι τέλειο αλλά η αναφορά όλων μαζί με κάνει να φρικάρω. Δεν ξέρω τι έγινε αλλά κάτι μου βρωμάει στην όλη φάση γιατί οι άνθρωποι που είναι στην πρώτη γραμμή υπεράσπισης του δικαιώματος της ζωης να είναι βίωμα και όχι σκοπός, αυτοί οι ίδιοι έρχονται τα βράδια να μου χτυπήσουν λυπημένα την πόρτα για να κεράσω ένα ποτήρι κρασί. Το τέλος της νύχτας μας βρίσκει να κοιμόμαστε μαζί και δε φταίει το αλκοόλ (το οποίο αγάπη μου παρεπιπτώντως αποθαρρύνει το σεξ και όχι το αντίθετο), ούτε το σύμπαν. Απλά παγιδευτήκαμε όλοι στις δομές που μας φτιάξανε.

Φυσικά κάθε φορά που ξημερώνει άλλοι πάνε στη δουλειά τους, άλλοι ταξίδια, άλλοι γυμναστήριο. Κάποιοι λίγοι κάνουμε μπάνιο, ντυνόμαστε , βάζουμε λίγη κολώνια και απλά καθόμαστε στα σκαλιά της εισόδου μέχρι να ‘ρθει το βράδυ πάλι. Γιαυτό η νύχτα παίζει πούστικα, επειδή κρύβει τις διαφορές του πρωινού μας δρομολογίου και αποκρύπτει το ότι είμαστε ο τρόπος που πεθαίνουμε και όχι αυτός που ζούμε. Και ενώ όλοι είμαστε στα χαρακώματα για την αλήθεια, ποιός από εμάς δε θέλησε να ναι απλά μια σκιά απ’ αλκοόλ και ότι τέλος πάντων είναι αυτό που κάνουμε μεταξύ μας; Να πεις στους φίλους σου darling να μην μιλάνε σε ανθρώπους που δεν έχουν τάσεις φυγής απ’ την πραγματικότητα. Είναι άρρωστοι.

Τέλος πάντων.... δεν έχει μεγάλη σημασία το πράγμα έτσι κι αλλιώς. Θα φύγεις. Ή έχεις ήδη φύγει ή εν πάσει περιπτώσει ο χωροχρόνος του είναι μας δεν ταυτίζεται. Κάποτε παίζει και να κλαιγα, τώρα παίζει απλά να βρήκα δουλειά και είμαι πολύ χαρούμενος. Τι (φιλελεύθερα/φασιστικά/καριερίστικα) καθήκια που είμαστε όλοι. Δε συμφωνείς; 

Να περνάς τέλεια.

X

Ps. Και κάτι ακόμα, όλα αυτά τα επαναστατικά μανιφέστα που γράφεις, θα ναι λειψά μέχρι να καταννοήσεις πώς οι νεκρόφιλοι δεν είναι τα σκουπίδια της κοινωνίας αλλά οι επιζώντες του καθημερινού πολέμου που πατάνε πάνω τους. Εμείς είμαστε τα σκουπίδια.
Και οι παιδόφιλοι αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου.


adios