Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Να μου πείτε και τι γουστάρετε να γράφει ο τάφος μου







Να μου πείτε και τι γουστάρετε να γράφει ο τάφος μου


Είμαι ένα σιχαμένο σκουλήκι
πληρώ όλα τα βασικά μίνιμουμ για να ενταχθώ στις τάξεις τους
εκτός απ’ το καλύτερο
τον ερμαφροδιτισμό και το 2ώρο σεξ.
Τουλάχιστον κρατάω τα υπόλοιπα
ξεθαρρεύω μετά τη βροχή
ξεφυτρώνω μέσα απ’ το θάνατο
μοιράζοντας πλαστικά πολυβόλα
σε συλλογικές κηδείες υπέρ της ειρήνης
υπερ της λήθης
και υπέρ του καφέ.
Με αγοράζουν σε γυάλα
και με πάνε δώρο οι μικροαστοί στα σπίτια τους
ότι πιο κοντά σε ζωή δώσανε στα παιδιά τους μετά τη σύλληψη
κολλάω τη μούρη μου στο τζάμι
και ταλαντεύομαι μεταξύ παιδεραστίας
και οργάνωσης των επόμενων επαναστάσεων
Τελικώς τρυπώνω στο χώμα.
Είμαι ένα σιχαμένο σκουλήκι λοιπόν
μέχρι τη μέρα τουλάχιστον που η γυάλα δε θα χωράει άλλους σαν εμένα.

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

More than sex buddies... comrades!



Η ταινία TheBaader Meinhof Complex είναι μια χολυγουντιανή ανακατασκευή της ιστορίας που αναφέρεται στη RAF, ένα ένοπλο με μαρξιστικές,λενινιστικές και ελευθεριακές καταβολές αντάρτικο πόλεως, που έδρασε στη δυτική γερμανία στα χρόνια του ψυχρού πολέμου και παρόλη την καταστολή του τελικώς από τη δυτικογερμανική κυβέρνηση κατάφερε να συγκεντρώσει μεγάλη λαική υποστήριξη και να συγκρουστεί πολλές φορές επιτυχώς με τις κατασταλτικές δυνάμεις του αστικού κράτους.


Το ζήτημα δεν είναι να κάνουμε εδώ έναν απολογισμό της RAF ή των μεθόδων της αλλά να σταθούμε σε μια στιγμή της ταινίας, που τόσο αδικεί και θυματοποιεί στο βωμό του θέαματος την ιστορία της οργάνωσης, και να κάνουμε ορισμένες πολιτικές προεκτάσεις. Κάποια στιγμή λοιπόν που οι ένοπλοι αντάρτες της RAF εκπαιδεύονται σε ένα στρατόπεδο αραβικής χώρας για να ειναι σε θέση να πολεμήσουν πίσω στη χώρα τους, έρχονται σε αντιπαράθεση με τα ήθη και τις συνήθειες των τοπικών στρατιωτών και ηγετών τους. Οι αντάρτες της RAF κουβάλησαν στους άραβες εκτός απ' τη διάθεση τους για πόλεμο με το αστικό κράτος και μια σειρά απο κομμάτια της ιδεολογίας τους, όπως η ισότιμη θέση των γυναικών στο αντάρτικο, η σεξουαλική επανάσταση "fighting is like fucking" κλπ. Όλα αυτά δε τα έκαναν φυσικά εκ του ασφαλούς σε ένα random κείμενο αλλά παράλληλα με τη στρατιωτική τους εκπαίδευση και σύγκρουση. Αυτή τους η στάση όμως ήρθε σε αντίθεση με τους ντόπιους, οι οποίοι επίσης είχαν στις πλάτες τους την ένοπλη πάλη με το δυτικό ιμπεριαλισμό και το Ισραήλ. Δεν τίθεται θέμα δηλαδή εντιμότητας κάποιας πλευράς. Διαφορετικό πολιτισμικό status επιδρά σε ανθρώπους οι οποίοι εξίσσου θέλουν να συγκρουστούν με το σύστημα.


Αυτό δε τους εμπόδιζε φυσικά να πολεμούν το στρατό του Ισραήλ!
Φυσικά από φρουδικής άποψης...οκ γάμα το

Πηγαίνοντας τον παραπάνω προβληματισμό στην επικαιρότητα. Φέτος το καλοκαίρι είχαμε την ένοπλη εισβολή του Ισράηλ στη Γάζα και μια ακόμα σελίδα στη βασανισμένη ιστορία του παλαιστινιακού λαού, που όσο λιγότερο δέχεται να συγκροτεί ταυτότητα ως θύμα, αν και είναι, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες απελευθέρωσης του. Ωστόσο για πρώτη φορά παρατηρήθηκε κάτι το ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Όσο κι αν έγιναν πορείες, αρθρογραφία κλπ σε σχέση με το παλαιστινιακό, εμφανίστηκαν πιο δυνατές από κάθε άλλη φορά οι φωνές εκείνες που εγκαλούσαν το κίνημα για τη στήριξη του σε "ισλαμιστές" και ότι εν τέλει το Ισραήλ "είναι παράδεισος ανθρώπινων δικαιωμάτων σε σχέση με την σεξιστική, φασιστική μέση ανατολή".

Πέρα από το προφανές, του ότι το να εγκαλεί η αποικιοκρατική δύση τη μέση ανατολή για σεξισμό είναι σα να κριτικάρουν οι αμερικάνοι τους ινδιανικούς πληθυσμούς της αμερικής για έλλειψη δημιουργίας βιομηχανίας (τους σκοτώσατε, τους πήρατε τη γη, τους σφάξατε και τους απομονώσατε...χελόου;) και σα να κριτικάρει ένας μεσοαστός έναν προλετάριο για έλλειψη κουλτούρας, παραμένει το πρόβλημα του ότι ομάδες που πρόσκεινται στο αντικαπιταλιστικό κίνημα, έχουν τόσο ψηλά στον αξιακό-ιδεολογικό τους κώδικα μια σειρά αξίες και στόχους (που είναι όλοι βεβαίως σεβαστοί και αποτελούν πραγματικά προτάγματα και του ίδιου του κινήματος) που τις δυσκολεύουν να χαράξουν αυτόνομη εργατική πολιτική. Το αντικαπιταλιστικό κίνημα που υπάρχει και αναπτύσσεται στη δύση δεν μπορεί να ξεφύγει και τελείως από την επίδραση του δυτικού φιλελευθερισμού και αυτό δεν είναι κακό απαραίτητα μιας και έχει και αυτος μια σειρά αιτήματα τα οποία "δανείστηκε" από παλαιότερες προλεταριακές εκδοχές τους ή ακόμα και αν ειναι δικά του ιδεολογήματα δεν παύουν να αξίζουν την οικειοποίηση τους εννίοτε από το προλεταριάτο. Το κακό είναι ότι δεν γίνεται προσπάθεια για αφομοίωση του φιλελευθερισμού από τον προλεταριακό λόγο αλλά μαράζωμα του προλεταριακού στοιχείου από το πνίξιμο του με μπόλική νεοφιλέλε κουλτούρα. Ένα μαράζωμα που φυσικά συμβαίνει εξίσσου όταν αρνείσαι να συνδιαλλαγείς τελείως με το φιλελευθερισμό και όταν καθολικά τον απορρίπτεις.

Στην μεταπολεμική ευρώπη/αμερική λοιπόν (αλλά και από πιο πριν) δημιουργείται αργά αλλά σταθερά η τάση μιας νεώτερης/νεωτερικής μορφής κινήματων, όχι αυστηρά ταξικώς προσδιορισμένα  αλλά που καλύπτουν ποικίλες ιδιότητες, αιτήματα και αρνήσεις πολλές από αυτές αναφέρονται στο πολιτιστικό, στο σεξουαλικό, στο ζήτημα του φύλου κλπ Έχουμε λοιπόν το κίνημα για τη χειραφέτηση της γυναίκας, το κίνημα για την ειρήνη, για τη σεξουαλική ελευθερία και για τα ανθρώπινα δικαιώματα, το κίνημα εναντίον της πυρηνικής ενέργειας και των όπλων κλπ.

Σε πολλούς συγγραφείς της εποχής αυτά τα αιτήματα δεν αποκόπτωνται από την προλεταριακή οπτική αντίθετα την επιβεβαιώνουν και την προχωράνε παρακάτω. Το αίτημα πχ για σεξουαλική ελευθερία δεν ξεκινάει (και δεν είναι) σε καμιά περίπτωση ως μια μεταμοντερνα κινηματική χαριτωμενιά αλλά προπαγανδίζεται και εμπλουτίζεται σταθερά από μια σειρά θεωρητικές προλεταριακές ομαδώσεις όπως τους καταστασιακους, τους φρουδομαρξιστές κλπ, ανθρώπους που εν τέλει δε διέκοψαν την σύνδεση τους με την υπόθεση της προλεταριακής απελευθεύρωσης. Ακόμα και όσα αιτήματα από αυτά ανάγωνται στην αστική ιστορία, ανάγωνται επίσης στις καλύτερες και πιο ένδοξες στιγμές της, όπως λόγου χάρη στη γαλλική επανάσταση.

Τα παραδοσιακά λενινιστικά κόμματα της εποχής απ την άλλη εή είναι επιφυλακτικά ή καθέτως αρνητικά προς αυτά τα αιτήματα ή (κάποιες λίγες φορές) μπαίνουνε γόνιμα στη συζήτηση. Το κομμουνιστικό κίνημα ακόμα και στις πιο ορθόδοξες εκφάνσεις του, μπήκε στον πολύμορφο αγώνα για την ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα, δυστυχώς όμως τις πιο πολλές φορές το έκανε με τρόπο ρεφορμισμικό, για να προπαγανδίσει τη δικια του δεξιά στροφή ως κάτι το ανθρώπινο. Σε ένα παράλληλο σύμπαν είναι ο σοβιετικός Χρουτσώφ που κηρύσσει το τέλος της ιστορίας. 

Γιατί υπάρχουν τάξεις καθυστερημένε νεοφιλελεύθερε χίπη. 

Μετά το 1990 και μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και τα υπόλοιπα εργατικά κράτη ενώ ανοιχτά διακηρρύσεται από τη δύση λοιπόν αυτό το περιβόητο τέλος της ιστορίας,ιδεολογιών κλπ, η συζήτηση για μια σειρά από νεώτερα ανθρώπινα δικαιώματα του πολιτισμού διατηρείται απλά αλλάζει καθοδηγητή. Από πχ τους φρουδομαρξιστές, τους καταστασιακούς, τους λετριστές αυτά περνάνε αργά αλλά σταθερά στην δυτική κρατική σκέψη της ΕΕ και των ΗΠΑ, αφήνουν πίσω τους τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά τους και παραμένουν ένα καταναλωτικό πρόταγμα το οποίο ενώ μπορεί όντως να δημιουργεί ενα καθεστώς ελευθερίας για μια σειρά θέματα, είτε παραιτείται από τη λύση άλλων (εργατικών), είτε τα απορρίπτει φανερά. Τα φιλελεύθερα προτάγματα αποπρολεταριοποιούνται και εντάσσονται πλέον στον ιδεολογικό πυρήνα μιας δύσης που θέλει να εμφανιστεί ως προστάτης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (και της ατομικής ιδιοκτησίας μέσα σε αυτά προφανώς) και προστάτης του πολιτισμού.

Γνωστό ποιήμα της ιμπεριαλιστικής δύσης. Μνημείο του πολιτισμού που εξάγει.

Βλέπουμε λοιπόν πώς η σύγχρονη ιμπεριαλιστική δύση αφομοιώνει αιτήματα τα οποία αρχικά είχαν εκφραστεί για την απελευθέρωση του προλεταριάτου και την ταξική πάλη στο πολιτιστικό και ιδεολογικό επίπεδο. Με αυτά συγκροτεί μια ταυτότητα φιλελεύθερου ναζισμού, ή μάλλον επειδή η φράση παραχρησιμοποιείται τώρα τελευταία και συχνά πυκνά λάθος, η δύση μοιάζει να αφομοιώνει πάρα πολύ καλά την ιδεολογία της παλιάς βρετανικής αποικιοκρατικής αυτοκρατορίας, μιας ιδεολογίας με κυρίο χαρακτηριστικό και πρόταγμα της τον...πολιτισμό, έναν πολιτισμό που θα επιβληθεί σε βάρβαρους ινδούς, άραβες, αφρικανούς, νοτιοαμερικάνους,ασιάτες κλπ, με τη βία αν χρειαστεί, προς όφελος φυσικά του δυτικού κεφαλαίου και της εξουσίας του. Ο πολιτισμικός ιμπεριαλισμός δεν είναι τίποτα παραπάνω παρά οικονομικός ιμπεριαλισμός σε τελική ανάλυση και τα έσχατα μέσα του θα είναι πάντα τα όπλα.

Μια καλή αναλογία του τι σημαίνει αυτή η οικειοποίηση μια σειράς αιτημάτων από την ιμπεριαλιστική δύση είναι το φαινόμενο των ΜΚΟ. Οι ΜΚΟ δομούνται συνήθως στη λογική-ιδεολογία του α) ο κόσμος δεν αλλάζει από ταξικής άποψης, τέλος οι ένοπλες επαναστάσεις και οι εργατικοί αγώνες β) παρόλα αυτά υπάρχουν άπειρες εκρεμότητες και αδικίες που πρέπει να διορθωθούν ΕΝΤΟΣ του υπάρχοντος συστήματος. Ξεκινάνε δηλαδή από μια όχι αντεπαναστατική άποψη αλλά από μια ρεφορμιστική. Το ζήτημα είναι ότι δεν μένουν εκεί αλλά πάρα πολλές φορές τα τελευταία χρόνια έχουν εμφανιστεί να εμπλέκονται σε επιχειρήσεις της δύσης, συγκροτώντας πχ δίκτυα κατασκοπίας και προπαγανδίζοντας ενάντια στον εκάστοτε εχθρό του δυτικου ιμπεριαλισμού, πχ για τα δικαιώματα των γυναικών στο Ιραν, μια αληθινή φυσικά κατάσταση, ενώ η κριτική σε ζητήματα ελευθερίας σε χώρες συμμάχους των ΗΠΑ/ΕΕ, όπως οι χώρες του κόλπου κλπ κρατιέται χαμηλά ή όταν γίνεται (όπως στην περίπτωση της σαουδικής αραβίας) γίνεται και πάλι με στόχο την θεαματική χρήση φαινομένων τύπου ισλαμικής τρομοκρατίας.

Γιατί αναφέρονται λοιπόν τα πιο πάνω; Αναφέρονται καθαρά επειδή η υπερπροβολή μιας σειράς φιλελεύθερων αιτημάτων σε βάρος των προλεταριακών και της αυτόνομης εργατικής πολιτικής, έχει οδηγήσει σε έναν εκφυλισμό των αντανακλαστικών του επαναστατικού αντικαπιταλιστικού κινήματος. Μοιάζει όλο και πιο δύσκολο λοιπόν να καταδικάσουμε τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό όταν εισβάλει σε ισλαμιστικές χώρες, αφού αυτές δεν έχουν ακόμα θεσμοθετήσει την ισότητα των γυναικών λόγου χάρη, οι ευρωπαικές επεμβάσεις στην αφρική δεν μας φαίνονται απαραιτήτως κακές τη στιγμή που τα τοπικά καθεστώτα ποινικοποιούν την ομοφυλοφιλία, ακόμα και η αντίθεση μας στην ρωσσία του πούτιν δε γίνεται στα πλαίσια της αντιπαράθεσης σε μια ακόμα wannabe ιμπεριαλιστική υπερδύναμη αλλά με αφορμή τον συντηρητισμό του καθεστώτος.


Με αυτά και με αυτά συντελλείται η αποπρολεταριοποίηση του επαναστατικού λόγου του κινήματος. Το κίνημα όμως χωρίς ρίζες, βάση και πρόταγμα την εργατική τάξη δεν υπάρχει αλλά γίνεται μια νερόβραστη μεταμοντέρνα ιδεολογική σούπα που ενώ βεβαίως είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για εργασίες μεταπτυχιακών και αρθρογραφία σε καθεστωτικά ΜΜΕ, λίγα μπορεί να προσφέρει στο όλο ζήτημα της κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

'Αμοιρο ευθυνών για όλα αυτά το εργατικό κίνημα και οι συγκροτημένες πρωτοπορίες του; Όχι. Ας μην ξεχνάμε ότι ακόμα και σήμερα υπάρχει ποικιλία (λάθος) στάσεων πάνω στα ζητήματα που θέτει ο σύγχρονος φιλελευθερισμός από τα κομμουνιστικά κόμματα. Η άκριτη αποδοχή τους όπως τα πλασάρει η ΕΕ συνυπάρχει με την απόλυτη-συντηρητική και αντιμαρξιστική απόρριψη τους και αυτά τα δύο ανταμώνουν με την για καθαρά ψηφοθηρικούς-προπαγανδιστικούς λόγους προάσπιση τους,πάντα σε αυστηρά φραστικό επίπεδο. Το ζήτημα ωστόσο δεν είναι ούτε η αποφυγή της αντιπαράθεσης με τα επιχειρήματα του φιλελευθερισμού ούτε η απόρριψη τους αλλά η επιθετική στάση του προλεταριάτου απέναντι τους, μια στάση η οποία πρέπει να έχει το στοιχείο της αφομοίωσης. Χωρίς να πάψει να είναι προλεταριακό, το κομμουνιστικό κίνημα πρέπει να οικειοποιηθεί ότι καλύτερο έχει να δώσει η αστική σκέψη και ο σύγχρονος αστικός πολιτισμός, να το προσαρμώσει για να εξυπηρετήσει τις δικές του ανάγκες, ανάγκες φυσικά ανατροπής της καπιταλιστικής εξουσίας. 

Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

e-Cigarettariat

e-Cigarettariat 
αστικοδημοκρατική μεταρρύθμιση η αγάπη σου



Μην την ψάχνεις και τόσο
όλα είναι μια σύμπτωση που συνωμοτεί
για να σβήνεις τσιγάρα στο τασάκι
τα προβλήματα σου δε διαφέρουν από κανενός.
αν είσαι καλό παιδί
και παραγωγικός
σε λίγα χρόνια θα πραγματοποιηθεί αυθόρμητα
μια μεγάλη υγειονομική επανάσταση
και θα βρεθεί κάτι να σβήνεις
που δε θα προκαλεί καρκίνο
Μην την ψάχνεις λοιπόν
Οι αρρωστοι πεθαίνουν σε κρεβάτια
οι αρρωστοφοβικοί πεθαίνουν σε κρεβάτια εξίσσου
«χαμένα κορμιά» αποκαλεί η μια ομάδα την άλλη,
η μία παρέα την άλλη
ξεκίνησα να μελετάω αν φταίει που μας χωρίζουν
ανάλογα με το πόσο και πώς γαμιόμαστε
και όχι με την ταξική μας θέση
αλλά σταμάτησα γιατί όλες οι πλευρές είχαν δίκιο.

Παρόλα αυτά τράβα γαμήσου αν δεν την ψάχνεις και λίγο.