Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Γράμματα στην Ν. #1



Μέσα σε όλο αυτό το χάος που επικρατεί παντού νιώθεις άσχημα που είσαι καλύτερα. Έτσι μου γράφεις στο γράμμα σου. Έπαψες λες πια να σαπίζεις, να αισθάνεσαι τα πάνω και κάτω άκρα σου σα καρκινιασμένα πλοκάμια που κρέμονται  έτοιμα να κοπούν και να γίνουν κονσέρβα. Τα φάρμακα που σου δώσανε μου λες δουλεύουν. Θα ζήσεις. Το περίμενα. Όλοι θα ζήσουν. Οι αποδείξεις περί του αντίθετου θα θαφτούν βαθιά μέσα στο χώμα. Ξέρουν τι κάνουν οι γιατροί. 

Μου γράφεις ότι ενστερνίστηκες ένα ριζοσπαστικό φιλοσοφικό ρεύμα. Σε ρώτησα τι είναι ριζοσπαστικό. Μου απάντησες «η Αλήθεια». Υπάρχουν όμως πολλές αλήθειες και αναρωτιέμαι εν' τέλει ποια θα επικρατήσει στα γράμματα σου και ακόμα πιο σημαντικό μες το κεφάλι σου. Ξέρεις, μη βιαστείς να με κρίνεις. Εσύ και οι σύντροφοι σου έχετε αλλεργία στην φράση «Υπάρχουν πολλές αλήθειες». Δίκιο έχετε. Η σωστή φράση είναι «Υπάρχουν πολλές αλήθειες σε μια συνεχή πάλη μεταξύ τους».

Αποφάσισες λοιπόν να πολεμήσεις για την αλήθεια. Ποιός σου τη ζήτησε λοιπόν;  Σιγά τα αβγά... Οι μεγαλύτεροι άνθρωποι είναι αυτοί που λένε αυτό που σκέφτονται οι μικροί απλά λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα. Η καλύτερη σου ιδέα απέχει τόσο από τη χειρότερη όσο τα ψυχοφάρμακα από τα ναρκωτικά και όσο η ανορεξία απ’ τη βουλιμία. Πάντα θεωρούσες τον αλκοολισμό αλατοπίπερο της ζωής, μιας πιο σύντομης ίσως ζωής, και δε θα ήθελα να τσακωθούμε σήμερα γιαυτό τον αφήνω ’ εξω απ το παρόν γράμμα.

Και τώρα είναι η ώρα που θα μου πεις «Εντάξει με την πολιτική, αλλά με την επιστήμη; Εκεί δεν υπάρχουν Μεγάλοι και ΜΕΓΑΛΟΙ;» Δεν ξέρω, δε μπορώ να τα ξέρω όλα. Συνεργάζομαι και με ανθρώπους άλλων κλάδων συχνά πυκνά και μου λένε διάφορα. Πότε για την ιατρική, πότε για την οικονομία, πότε για κάτι άλλα που καλύτερα να τα συζητήσουμε όταν αποφασίσεις να γυρίσεις Αθήνα, παρέα με κρασί ή έστω μια μπύρα. Όλοι όμως έχουμε κάτι ώρες που θα κοιτάξουμε το πάτωμα. Διαφέρουμε μονάχα στο χρονικό διάστημα που θα το κάνουμε και στο όραμα μας για μια μέρα που θα κοιτιόμαστε απλά στα μάτια. Κάποιοι πιστεύουν σε αυτό. Κάποιοι πιστεύουν σε αυτό αλλά όχι σε αυτούς που το πιστεύουν. Κάποιοι απλά μας μιλάνε γιατί περνάει η μπογιά μας. Ε μην αρχίζεις τα μούτρα τώρα. Έχουμε και ανάγκες. Κάθε τύπου. Ακόμα και το να σπάσω το κεφάλι μου στον τοίχο είναι μια ανάγκη σύντροφισσα, μόνο που εσείς εκεί στο κίνημα έχετε χωριστεί σε δύο στρατόπεδα, το ένα θέλει να εγκαθιδρύσει μια αστυνομία που θα μαζεύει τους καταθλιπτικούς σαν εμένα από το δρόμο, το άλλο θέλει να με μάθει να φτιάχνω εγώ ένα μπάτσο μέσα μου για να με συγκρατεί και να μπορώ να λέω με πάθος ότι οργάνωνω αυτόνομα την ικανοποίηση των αναγκών μου. Είναι ανάγκη η αστυνόμευση;

Λοιπόν να σου πω κάτι ακόμα σήμερα που έχω όρεξη γιατί δεν ξέρω πότε θα ‘χω διάθεση να σου ξαναγράψω. Μια που ενστερνίστηκες την ιδέα του να υπερασπιστείς με πάθος και όπλα αν χρειαστεί την  Άληθεια, φρόντισε ξέρω γω να βελτιώσεις και κάπως την ζωή σου με αυτή. Τώρα το τι σημαίνει καλυτέρευση της ζωής είναι άλλο θέμα. Μπορεί να είναι να αγοράζεις φρέσκα λαχανικά για να ζήσεις 2-3 χρόνια περισσότερο, απ’ την άλλη μπορεί να είναι το να μάθεις να πυροβολάς με καλάσνικοφ είτε στη Συρία είτε στην Ουκρανία. Εγώ πάντως όταν σκέφτομαι καλάσνικοφ σκέφτομαι τις μαλακίες που πετάμε οι άνθρωποι. Όχι από άποψη ηλιθιότητας. Από άποψη ζημιάς στο διπλανό μας. Κάθε κουβέντα και σφαίρα, κάθε «κλικ» και ένα πτώμα. Ίσως υπερεκτιμώ τη σημασία των ανθρώπινων σχέσεων και την έννοια της συντροφικότητας. Ίσως απλά να εκτιμώ ότι δεν μας έχει μείνει και τίποτα άλλο.

Τι προσδόκιμο όριο ζωής έχει η Αλήθεια σου ντάρλινγκ; Μιλάει ισπανικά και κάνει ταξίδια στο εξωτερικό ή είναι απλήρωτος υπάλληλος στα κτελ το καλοκαίρι; Παίζει χαρτιά ή ρώσσικη ρουλέτα; Και κυρίως τι ποντάρει; Το μεροκάματο ή τα άντερα της; Κάποιοι νομίζουν ότι το θέμα είναι να μην κάνουμε το τζόγο ιδεολογία, εγώ νομίζω ότι το θέμα είναι απλά τι ρισκάρει ο καθένας μας. 

Anyway, παίζει και να γινα κακός. Δε σε ρώτησα τα νέα σου ακόμα αλλά ξερω πώς όσο είσαι στα φάρμακα θα ‘σαι καλά. Μη νιώθεις μοναξιές γιατί μακριά σου με κρατάει απλά το ότι με σιχαίνομαι όταν ετοιμάζομαι για ταξίδι κι όχι ότι δε θέλω να σε δω. Αν θες να πάρεις κατοικίδιο πάρε σκύλο. Όχι γιατί είναι το μοναδικό ζώο που μπορείς να κουβαλήσεις στον (κάθε τύπου) πόλεμο αλλά επειδή η εναλλακτική σου είναι τα ψάρια. Πώς να χεις στο σπίτι σου κάτι που θα πεθάνει από μέρα σε μέρα. Απ’ την άλλη ίσως το κάνεις για τη μνήμη τους. Ξεχνάνε γρήγορα. Κάθε λεπτό είσαι μια καινούργια γνωριμία γιαυτά. Ε και σε ποιόν δεν αρέσει να αισθάνεται μοναδικός;


Ο μοναδικός και η ιδιοκτησία του...χαχ
φιλιά

υγ. Ξέρω ότι σ’αρέσει κατά βάθος η ποίηση, φιλική συμβουλή λοιπόν. Το καλύτερο ποιήμα είναι δισέλιδο και έχει δύο λέξεις. Η μία είναι «σκατά» , η άλλη είναι «σκάσε». Φρόντισε να τις βάλεις με όποια σειρά θες εσύ.

υγ2. Ξέρεις τι αρέσει σε μένα, περιμένω αντίστοιχες συμβουλές...

2 σχόλια:

  1. Για τα χρυσόψαρα το λέγανε αυτό, όχι για τα ψάρια.
    Φυσικά, πρόκειται περί μύθου. Έχουν γίνει πειράματα σε χρυσόψαρα και είδαν πως μια χαρά μνήμη είχαν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή