Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

(προς τη) Νεύρωση #1



Σε έναν κόσμο με απελπιστικά κλονισμένη την έννοια της ηθικής (και της μεταφυσικής), μοναδικό μας κράτημα μπορεί να είναι η εφαρμοσμένη αισθητική. Η υποταγή αυτής σε παραδεχτές νόρμες συμπεριφοράς, πολιτικούς σκοπούς κλπ είναι μια επιλογή σεβαστή αλλά ουδέτερη, πιο άσπρο δηλαδή πεθαίνεις.

Κράτημα χρειάζονται φυσικά τα άτομα και όχι οι κοινωνικές τάξεις, οι κοινωνικές τάξεις δεν παλεύουν να "βγάλουν την μέρα", ακόμα και όταν αυτό συμβαίνει στο 90% των μελών τους και αυτό γιατί διέπονται αντικειμενικά από μια μεγαλύτερη ψευδαίσθηση διαχρονικότητας. Διαχρονικότητα της εργατικής τάξης θέλει το κεφάλαιο και όχι οι εργάτες.

Όσο πιο πολύ προσεγγίζει η τέχνη τη ζωή, τόσο πιο πολύ πρέπει να κρίνεται με όρους ζωής. Αλλά ποτέ δεν μπορεί να κριθεί σα τη ζωή γιατί είναι περισσότερο κοντά στην εργασία ως ιδιότητα παρά στη βιολογική λειτουργία ενός οργανισμού. Δεν ξέρω κοινώς αν η τέχνη είναι ξέχωρη ιδιότητα της ανθρώπινης ζωής ή απλώς παρακλάδι της εργασίας. Ωστόσο η διερεύνηση του ζητήματος έχει σημασία για τις τυχόν "πολιτικές ευθύνες".

Σημαντικό στην τέχνη είναι το να πιάνει ο παραλλήπτης το νόημα ή κάποιο νόημα. Κοινώς σημασία έχει η διαδικασία της πρόσληψης, αλλά αυτή εξαρτάται σε απίστευτο βαθμό από τα βιώματα και τις σκέψεις που έχεις ήδη στο κεφάλι σου. Το να σου ζητηθεί να απολογηθείς για κάτι το καλλιτεχνικό είναι ουσιαστικά αίτημα προς απολογία για ολόκληρη τη σκέψη και τη διαδικασία της σκέψης που έχει ένα xy υποκείμενο στο οποίο απευθύνεσαι. Και πάλι δεν πρέπει να μαστε απόλυτοι. Αλλιώς γίνεται η προσέγγιση ενός abstract πίνακα αλλιώς ενός τραγουδιού των πογκρόμ. Θα έλεγα πάντως ότι η έννοια της στρατευμένης τέχνης είναι μια σύμβαση που τη δεχόμαστε κάποιοι και αυτή ακριβώς η αποδοχή της σύμβασης -ανεξαρτήτως στρατοπέδου- είναι που μας επιτρέπει να κριθούμε.

Η πάλη για την "ιδεολογική κηδεμονία" ενός ρεύματος μπορεί να γίνει για λόγους αισθητικούς, πολιτικούς, ηδονικούς, στα πλαίσια έρευνας ή ακόμα και καθαρά για το χρήμα, στα πλαίσια πχ μιας καπιταλιστικής κοινωνίας ή για την καταξίωση στα πλαίσια του επίσημου θεάματος. Αν αυτόματα παραιτούνταν όλοι από την προσπάθεια για επικράτηση μιας ιδεολογίας-πολιτικής στην τέχνη, οι συγκρούσεις του καλλιτεχνικού μικρόκοσμου δε θα έπαυαν στο ελάχιστο.

Αυτό δεν αναιρεί φυσικά το αυτοννόητο. Τους αδιάρρηχτους δεσμούς τέχνης, φιλοσοφίας, κοινωικών επιστημών(;).

Αν η ζωή μιμηθεί την τέχνη δεν έχουμε επανάσταση. Έχουμε την πλέον αντικοινωνική μορφή εξέγερσης, το ξεπέρασμα των δομών και ταυτόχρονα τη θλιβερή πιθανότητα να αντιπαρατεθούμε με βράδια στα οποία θα είμαστε αγκαλιασμένοι κάτω απο κουβέρτες στην ταράτσα κάποιου βομβαρδισμένου σπιτιού με το κρύο να μπάζει απ' τα παράθυρα. Το αλκοόλ που μας ζεσταίνει θα τελειώσει έτσι κι αλλιώς.

Αν η τέχνη μιμηθεί τη ζωή, θα αποτύχει και θα δημιουργήσει μαφίες, ολιγαρχίες και ψυχιατρικά ιδρύματα.


1 σχόλιο:

  1. Οι αυστηρές διχοτομήσεις και ο δυισμός είναι το εμπόδιο σου. Ριλάξ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή