Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

Κιτρινίλα


Κιτρινίλα


Κίτρινα κτήρια, κίτρινα φώτα, κίτρινο τυρί
ναι καλά!
πάλι ψέμματα γράφω.
δεν τρώω ποτέ κίτρινο τυρί, έχει περιττά λιπαρά και
σαφώς λιγότερη αγάπη
μόνο να μωρέ
έτυχε να τα αγαπήσω  αυτά τα φώτα
πιο πολύ από τα κόκκινα.
μ’αρεσει που σκεπάζουν τους δρόμους που έζησα μα δε μεγάλωσα.
στη δικιά μου γειτονιά δεν έχει κίτρινα φώτα
κι αν ειχε, αυτά
δε θα πέφτανε σε πολυκατοικίες
που όλοι περιμένουνε με ένα κλειδί
και ένα περίστροφο στην πόρτα,
για να ληστέψουνε την επόμενη ερωτική απογοήτευση
και να βιάσουν ακόμα ένα μπουκάλι  κρασί
πριν γράψουν για αυτό στα ιστολόγια τους.
Να σου πω κάτι;
στο μόνο που συμφωνώ με την επανάσταση
είναι πώς ο κόσμος αυτός βρωμάει σκοτάδι
δεν ξέρω αν είναι εκ του φυσικού μας ή αν μας φορτώθηκε στην πλάτη
και γιαυτό δε σκοπεύω να το φωτίσω
θέλω απλά
να στρίψω στα τελευταία μου χαρτάκια αυτό το χάος
και να αφεθώ να το καπνίσω μέχρι τέλους
Ο αέρας θα φέρει τον καπνό μέσα στα μάτια μου
και αυτά από την αηδία και τον πόνο θα πεταχτούνε έξω
χειραφετώντας επιτέλους την αφή και τη ζωή μου
κι αφήνοντας πίσω μόνο λίγο αίμα
Γιατί αν δεν πεθάνω ένα βράδυ έξω απ’ το σπίτι σου
με πεταμένα τα μάτια έξω απ’ το τσιγάρο
τότε θα αυτοκτονίσω απ’ την αηδία μου για μένα
και ένας θάνατος μες τα αίματα
είναι πάντα πολύ καλύτερος απ’ έναν μέσ’ στον εμετό.

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

(προς τη) Νεύρωση #1



Σε έναν κόσμο με απελπιστικά κλονισμένη την έννοια της ηθικής (και της μεταφυσικής), μοναδικό μας κράτημα μπορεί να είναι η εφαρμοσμένη αισθητική. Η υποταγή αυτής σε παραδεχτές νόρμες συμπεριφοράς, πολιτικούς σκοπούς κλπ είναι μια επιλογή σεβαστή αλλά ουδέτερη, πιο άσπρο δηλαδή πεθαίνεις.

Κράτημα χρειάζονται φυσικά τα άτομα και όχι οι κοινωνικές τάξεις, οι κοινωνικές τάξεις δεν παλεύουν να "βγάλουν την μέρα", ακόμα και όταν αυτό συμβαίνει στο 90% των μελών τους και αυτό γιατί διέπονται αντικειμενικά από μια μεγαλύτερη ψευδαίσθηση διαχρονικότητας. Διαχρονικότητα της εργατικής τάξης θέλει το κεφάλαιο και όχι οι εργάτες.

Όσο πιο πολύ προσεγγίζει η τέχνη τη ζωή, τόσο πιο πολύ πρέπει να κρίνεται με όρους ζωής. Αλλά ποτέ δεν μπορεί να κριθεί σα τη ζωή γιατί είναι περισσότερο κοντά στην εργασία ως ιδιότητα παρά στη βιολογική λειτουργία ενός οργανισμού. Δεν ξέρω κοινώς αν η τέχνη είναι ξέχωρη ιδιότητα της ανθρώπινης ζωής ή απλώς παρακλάδι της εργασίας. Ωστόσο η διερεύνηση του ζητήματος έχει σημασία για τις τυχόν "πολιτικές ευθύνες".

Σημαντικό στην τέχνη είναι το να πιάνει ο παραλλήπτης το νόημα ή κάποιο νόημα. Κοινώς σημασία έχει η διαδικασία της πρόσληψης, αλλά αυτή εξαρτάται σε απίστευτο βαθμό από τα βιώματα και τις σκέψεις που έχεις ήδη στο κεφάλι σου. Το να σου ζητηθεί να απολογηθείς για κάτι το καλλιτεχνικό είναι ουσιαστικά αίτημα προς απολογία για ολόκληρη τη σκέψη και τη διαδικασία της σκέψης που έχει ένα xy υποκείμενο στο οποίο απευθύνεσαι. Και πάλι δεν πρέπει να μαστε απόλυτοι. Αλλιώς γίνεται η προσέγγιση ενός abstract πίνακα αλλιώς ενός τραγουδιού των πογκρόμ. Θα έλεγα πάντως ότι η έννοια της στρατευμένης τέχνης είναι μια σύμβαση που τη δεχόμαστε κάποιοι και αυτή ακριβώς η αποδοχή της σύμβασης -ανεξαρτήτως στρατοπέδου- είναι που μας επιτρέπει να κριθούμε.

Η πάλη για την "ιδεολογική κηδεμονία" ενός ρεύματος μπορεί να γίνει για λόγους αισθητικούς, πολιτικούς, ηδονικούς, στα πλαίσια έρευνας ή ακόμα και καθαρά για το χρήμα, στα πλαίσια πχ μιας καπιταλιστικής κοινωνίας ή για την καταξίωση στα πλαίσια του επίσημου θεάματος. Αν αυτόματα παραιτούνταν όλοι από την προσπάθεια για επικράτηση μιας ιδεολογίας-πολιτικής στην τέχνη, οι συγκρούσεις του καλλιτεχνικού μικρόκοσμου δε θα έπαυαν στο ελάχιστο.

Αυτό δεν αναιρεί φυσικά το αυτοννόητο. Τους αδιάρρηχτους δεσμούς τέχνης, φιλοσοφίας, κοινωικών επιστημών(;).

Αν η ζωή μιμηθεί την τέχνη δεν έχουμε επανάσταση. Έχουμε την πλέον αντικοινωνική μορφή εξέγερσης, το ξεπέρασμα των δομών και ταυτόχρονα τη θλιβερή πιθανότητα να αντιπαρατεθούμε με βράδια στα οποία θα είμαστε αγκαλιασμένοι κάτω απο κουβέρτες στην ταράτσα κάποιου βομβαρδισμένου σπιτιού με το κρύο να μπάζει απ' τα παράθυρα. Το αλκοόλ που μας ζεσταίνει θα τελειώσει έτσι κι αλλιώς.

Αν η τέχνη μιμηθεί τη ζωή, θα αποτύχει και θα δημιουργήσει μαφίες, ολιγαρχίες και ψυχιατρικά ιδρύματα.