Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

Σκουπίζοντας το γαλαξία με Doro*

*οφίσιαλ μπράντ οφ χαρτοπετσέτες






Χαρτοπετσέτες διαστήματος

Ένας τύπος, γύρω στα 38 με μια μικρή θητεία στην ασφάλεια  και πλέον με μια καλή θεσούλα σε κόμμα που πάει ολοταχώς για κυβέρνηση αποφασίζει να πάει για ψώνια. Αγοράζει τα εξής: ένα πακέτο προφυλακτικά durex jeans, ένα ψαλίδι, ένα καινούργιο πορτοφόλι και ένα πακέτο χαρτοπετσέτες. Γυρίζει κατόπιν σπίτι του, παίρνει το ασανσέρ και αφού μπει μέσα αφήνει σε μιαν άκρη τη σακούλα. Κατευθείνεται στη συνέχεια προς το ψυγείο αλλά κάτι  τον σταματά, γυρίζει πίσω στα νεοαποκτηθέντα αντικείμενα και αφού αφήσει στην άκρη τα προφυλακτικά, το ψαλίδι και το πορτοφόλι ανοίγει με τα χέρια του το πακέτο με τις χαρτοπετσέτες. Κρατάει μία μόνο και της λέει κοιτώντας τη στα μάτια.
«Ε ξέρεις...είναι λίγο αμήχανο αυτό που θα σου πω αλλά το δίκαιο είναι να το ξέρεις ώστε να δεις και εσύ τι θες»
«Πες μου!» του απαντά εκείνη χαρωπά αλλά και μετρημένα ταυτόχρονα
«Ε...βασικά άστο καλύτερα» της λέει ο τύπος και την αφήνει πάνω στο τραπέζι. Στη συνέχεια πηγαίνει προς το μέρος που άφησε το ψαλίδι και αφού το σηκώσει, του σιγοψυθυρίζει:
«Ρε φίλε, ρε φίλε...»
Το ψαλίδι θα θελε να απαντήσει αλλά το διάλογο τους διακόπτει η χαρτοπετσέτα που λέει φωνάζοντας ενοχλημένη στον τύπο:
«Ε, μην αυτοκτονήσεις όμως ε; Είπαμε συναίσθημα αλλά υπάρχουν και όρια»
Και εκείνος  αισθανόμενος για πρώτη φορά μια γυαλάδα εξυπνάδας να σκίζει το βλέμμα του, της απάντησε:


Φυσικά και θα πεθάνω, γιατί όχι;
φαντάστηκες αγαπημένη μου χαρτοπετσέτα, πως
επειδή σε ταίζω τα πιο γλυκά απ’ τα παιδιά μου
και συμφωνώ να με μπουκώνεις αλκοόλ τα
βράδια, πώς σου χρωστάω τη ζωή μου;
ή πιο απλά
τα ταριχευμένα απ’ έρωτα και θάνατο αυτιά μου
-Όχι, όχι, όχι-
-λάθος-
αν δεν υπάρχουν μύξες στο σύμπαν darling
εγώ δε θέλω να γίνω αστροναύτης
κι ούτε με νοιάζει ποιός έφτασε πρώτος στο φεγγάρι
αφού τα διαπλανητικά όπλα ρώσων κ’ αμερικάνων
σκοτώνουν εξίσσου
την αγάπη, τους εξωγήινους
και τα χαρτομάντηλα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου