Σάββατο, 26 Απριλίου 2014

Τόπος: Ταχυδρομείο

Τόπος: Ταχυδρομείο 
Ώρα: αργά, πολύ αργά


Το γράμμα σου με βρήκε ξαπλωμένο
πάντα έτσι με βρισκαν τα γράμματα σου.
συχνά με σήκωναν, μου ριχναν νερό στο πρόσωπο μου
πολλές φορές με τάιζαν και μ' ανάβαν μια ολόκληρη κόλαση.
το γράμμα σου με βρήκε υγιή και όρθιο
όπως πρέπει να βρίσκουνε οι σφαίρες τους ζωντανούς
στους αμέτρητους ακήρυχτους πολέμους που ναι οι έρωτες
τα σημάδια στην πόρτα μου
είναι γδαρσίματα από τα νύχια σου
κι αυτά είναι τα καλύτερα λυκόσκυλα
ποτέ πια δε θα χρειαστώ κλειδαριές για όσα έχω.
δεν ξέρω αν σου γραψα απάντηση
ξέρω όμως πώς πήγα χιλιάδες φορές στο ταχυδρομείο
και χιλιάδες φορές επέστρεψα στη ζωή
είδα να μπαίνουν οι πιο παράδοξες σφραγίδες στην ιστορία μας
τα πιο αδιάφορα γραμματόσημα. Είδα να αλλάζουνε οι παραλήπτες,
οι διευθύνσεις μας, να μένουμε σε νησιά, στην επαρχεία, σε άλλες χώρες
και τότε κατάλαβα ότι δε σου 'χα γράψει ποτέ μου τίποτα.
Τα γράμματα σου μ’αφηναν πάντα νεκρό
με σκόρπιζαν ως τροφή σε ζευγάρια από σπουργίτια
που αργότερα πέφτανε πάνω σε τζάμια απ’ τη ζάλη της αγάπης τους.
Πάντα το ένα στα δύο επιζουσε
μα εμένα δε με νοιαζε για τη ζωή ή για το δίκαιο
καθώς ήξερα πώς έχω από χρόνια πια χαραμιστεί
σε έναν θάνατο που δε θα σκεφτούν ποτέ
τα πιο σκοτεινά και κρύα επιτελεία που φτιάξανε
οι κυρίαρχες τάξεις και οι άνθρωποι που δε γράψανε ποτέ δυο στίχους.

Αυτό το θάνατο ζω
και δε θα χρειαστώ ποτέ κανέναν άλλον.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου