Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Τέσσερα βιβλία για συνειδητοποιημένους προλετάριους

Επειδή το blog το τελευταίο διάστημα απέκτησε την πολύ κακιά συνήθεια να περιορίζεται στο ρόλο της προώθησης(ή ότι άλλο θέλετε) δικού μου λογοτεχνικού υλικού κάνω ένα διάλλειμα λοιπόν και  σας παρουσιάζω μερικά βιβλία που προτείνω στο αναγνωστικό κοινό ως σύντροφος,συναγωνιστής ,φίλα προσκείμενος κλπ.

1. Ψυττάλεια 



σχετικό link: http://psytalia.blogspot.gr/2013/10/blog-post_17.html

Περιγραφή:

Tον 2ο αιώνα μ.Χ., για να καταγράφει τις σκέψεις του ο άνθρωπος, έσφαζε χωρίς σταματημό πρόβατα, χοίρους, άλογα. Αφού τα έγδερνε προσεχτικά, έπαιρνε το δέρμα τους και έφτιαχνε τις περίφημες περγαμηνές. Λόγω του υψηλού κόστους τους δεν ήταν λίγες οι φορές που ξυνόταν ελαφρώς το παλαιό περιεχόμενο της περγαμηνής και μεταγραφόταν ένα νέο κείμενο. Το παλίμψηστο.

Από τον 15ο αιώνα κι ύστερα οι δισεκατομμύρια ανθρώπινες λέξεις εγγράφονται πάνω σε τόνους χαρτιού, αποψιλώνοντας αδιάκοπα τεράστιες εκτάσεις δασών ανά τον πλανήτη.

Σήμερα η γραφή μπορεί να επιτευχθεί ηλεκτρονικά, γραμμένη μέσα σε πίξελ, τα οποία κατασκευάζονται σε εργοστάσια που αφήνουν πίσω τους περιβάλλοντα γεμάτα τοξικά δηλητήρια και μολυσμένα νερά.

Δε στέκομαι στην οικολογία. Το μόνο που θέλω να πω είναι αυτό: όσο υψηλά νοήματα κι αν αγγίζει ενίοτε η λογοτεχνία, η ανθρώπινη γραφή δε θα πρέπει να παραβλέπει πως είναι καταδικασμένη να ενέχει εγγενώς την υπεροψία του ανθρώπινου είδους.

Το μακροσκελές ποίημα της Ψυττάλειας Β, έχοντας την επιθυμία να ξορκίσει, έστω και στο φαντασιακό του, αυτήν την καταδίκη, ακολουθεί ιστορικά μιαν αντίθετη πορεία: γράφτηκε αρχικά σε οθόνη υπολογιστή, μεταγράφηκε χειρόγραφα σε παχύ χαρτί, και στη συνέχεια τα εκτυπωμένα χειρόγραφα κολλήθηκαν με διαλεκτική διάθεση πάνω σε ένα λογοτεχνικό στρώμα μιας σπάνιας σειράς περιοδικών της Νέας Εστίας της περιόδου 1938-1939, που τυγχάνει να αποτελεί και το μακροβιότερο περιοδικό της Ελλάδας. Μπαίνοντας στο χώρο της Νέας Εστίας, βλέπεις την συγκεκριμένη περίοδο να κρύβονται μέσα όλες οι ιερές αγελάδες της εγχώριας λογοτεχνίας (ο Καζαντζάκης, ο Σικελιανός, ο Καραγάτσης με τις δεκάδες συνέχειες του Γιούγκερμαν πριν ακόμα εκδοθεί, αλλά και ο Καββαδίας, ο Λαπαθιώτης κ.ά.) που θυσιάζονται βέβηλα από πλευράς μου, ώστε να φτιάξω από το πετσί τους το μετανοημένο παλίμψηστο.


Γιατί «είμαι της πίστης / πως άμα ένα λογικό κοπάδι / βγάλει φως / και να πάει σφαχτό / το φως ταξιδεύει για πάντα.»*

Βρείτε το: Για Αθήνα στις εκδόσεις των συναδέρφων στα εξάρχεια και για την υπόλοιπη Ελλάδα στα σημεία διανομής που μπορείτε να διαβάσετε στο link παραπάνω



2. Παναγιώτης Μηλιώτης - Μια ανάσα Δρόμο


σχετικά links: http://www.vakxikon.gr/content/view/1721/833/lang,el/ συνέντευξη του
ίδιου του ποιητή.

Περιγραφή:

Η πιο βαθιά ώρα της Νύχτας

Μεγάλα κομμάτια νύχτας, ατέλειωτα τετράγωνα,
αραιές νυσταγμένες λάμπες

Μέσα εκεί
στην πιο βαθιά ώρα της Νύχτας
στους ίδιους
μα πάντα άγνωστους δρόμους
σηκώθηκε το πεπρωμένο σου, ίσκιος βαρύς

Ίσκιος που βαθαίνει
σ απόσταση ανάμεσά μας
Διάθεση:  


3. Κώστας Πυξαράς: Κρασί, Έρωτας και Χιλιόμετρα
(ένας μπιτάς που καταδέχτηκε την Αθήνα)


Περιγραφή: αφιερώστε λίγο (αρκετό) από το χρόνο σας για να διαβάσετε το blog του ποιητή. 



last but not least:


Φρανκ - Το γρανάζι


σχετικό link:


περιγραφή:

Δεν πρόκειται για την περιγραφή μιας ακόμα δυστοπίας.

Πρόκειται για την αποτύπωση της σύγχρονης Δύσης και την επιμονή της να μην αποδέχεται την παρακμή. Συμβαίνει. Αντίθετα με όσα εξιστορούνται στις σελίδες του κόμικ δε μας στοιβάζουν στα υπόγεια, τουλάχιστον όχι άμεσα. Μας στοιβάζουν όμως στις πόλεις, στις δουλειές, στα σχολεία. Είμαστε τα γρανάζια που κάνουν τη μηχανή να γυρνάει. Γνωστό κλισεδάκι. Νιώθουμε σε κάθε μας στροφή τον πόνο του να χαραμίζεις τη ζωή σου για να δουλεύει μια μηχανή που δεν χρησιμοποίησες ποτέ.

Οι "απο κάτω" στο κόμικ λατρεύουν σαν θεό το Γρανάζι. Η αλλοτρίωση τους ωθεί να αγαπούν την καταδίκη τους. Μήπως στην αληθινή ζωή δεν αγαπάμε την καταδίκη μας; Μήπως δεν έχουμε βαθυά ριζωμένες τις ιδεές που συμφέρουν τους κεφαλαιοκράτες; 

Το αυτονόητο δεν το βλέπουν όλοι. Δουλειά όσων το βλέπουν είναι να αναλάβουν ευθύνες. Το δίκαιο θα επικρατήσει, η ιστορία δεν θα μείνει στάσιμη.

Δεν πρόκειται για την περιγραφή μιας ακόμα ουτοπίας.

AΓΑΠΗ, ΟΠΛΑ, ΥΛΙΣΜΟΣ. ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΜΟΣ



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου