Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

Light (Γράμματα στην Ν. 3.5)





Οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει πέντε χρόνια τώρα να την παλεύουν μες τα σκατά
σιγά το πράγμα
κι άλλωστε
όταν τα πράγματα ζορίζουν
υπάρχουν πολλά πράγματα να κάνεις
κάποιοι βαράνε μια ένεση στις φλέβες
ρίχνουν μέσα κάτι καλό
και ξεμπερδέψαν για λίγο
είναι ακριβώς αυτοί που έχουν δίκιο
υπάρχουν κι άλλοι
που βαράνε μια άδεια ένεση στις φλέβες
και τραβάνε κάτι κακό από μέσα
για να συνεχίσουν τη μέρα τους
είναι αυτοί ακριβώς που έχουν άδικο.
Γιατί ρε φίλε
δες το κι αλλιώς
δεν υπάρχει περίπτωση να μη ρουφάς και κάτι χρήσιμο
με κάθε ένεση
και κάποια στιγμή ο οργανισμός θα ξεμείνει από ζωτικές ουσίες
Εναλλακτικές λύσεις; Δεν ξέρω.
Αυτό που ξέρω είναι πώς όπως πας θα σωριαστείς στη μέση του δρόμου
πιθανότατα στο μετρό συντάγματος.
Ε και τότε ξέρεις...
Μην περιμένεις πολλά.
Ο κόσμος θα πει
ότι είχες δώσει σαφή δείγματα με τη συμπεριφορά σου
κι ότι κατά βάση
μάλλον πήγαινες γυρεύοντας
άλλοι θα ψάξουν κάποιο στίχο σου
λιγουλάκι περιθωριακό
θα φτιάξουν και ένα σκίτσο με μια βελόνα
και να τη η είδηση
έτοιμη
για τα μικρά
ή τα μεγάλα(αυτά που δε σου δίναν δουλειά)
πρακτορεία ειδήσεων.
Κανείς δε θα σκεφτεί
ότι θα αρκούσε απλα να σου φτιάξουν
κανάν καφέ
και μια πορτοκαλάδα
από τις μαύρες
με τις 4 θερμίδες ανά ποτήρι.
για να τη γλυτώσεις.

Και να ένας νεκρός των 4 θερμίδων μπροστά σας.
Επιτέλους δικαιολογήστε να το πάρετε ελαφρά.  

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

Κάτι Οστά




Προηγούμενο δελτίο τύπου και promo video: http://theatrodromou.blogspot.gr/2014/10/promo.html


Οι πενήντα σελίδες του βιβλίου περιλαμβάνουν ποιήματα και διηγήματα του Φώντα και του Δερβίση , μερικά εκ' των οποίων έχουν κατά καιρούς δημοσιευτεί σε πρόχειρη μορφή στις Επιτυχημένες απόπειρες.

Συμμετέχει ακόμα με τρία ποιήματα το Βδέλυγμα.
Εικονογράφηση του βιβλίου: Χωρίς Κανόνα (Λάθος Εποχή)
Σχεδιασμός εξωφύλλου και στήσιμο: Θοδωρής Φράγκος
Παραγγελίες: theatrodromou@yahoo.gr
Τιμή: 4 ευρώ

Για Αθήνα και Ηράκλειο στείλτε για χέρι με χέρι

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Δε φταίει ο Γιώργος που έχει λεφτά για γιατρό









Κάτι πάει στραβά
ο ψηλός έφτασε το 1tb τσόντες στο pc
ο άλλος παράτησε τη σχολή του
γιατί κόλλησε αφροδίσια και πρέπει να πάει
έξω για θεραπεία
στο μεταξύ δυο τρεις φίλοι αναρωτιόνται
αν πρέπει να μιλήσουν σε κανά γιατρό
για το ακανθώδες ζήτημα του ότι δεν έχουν γκόμενα
κι εγώ περιμένω να τελειώσω τη φιλολογία για να μπω φαντάρος
ή να δώσω εξετάσεις για το εμπορικό ναυτικό
και να μην ξαναδώ άνθρωπο μπροστά μου
μα θεέ μου
χίλιες φορές ο στρατός
απ’ τα ηλίθια αστεία
για τον καββαδία
και τα μπουρδέλα σε κάθε λιμάνι.
Στην Αθήνα είναι τόσες πολλές οι μειονότητες που κυνηγάει το κράτος
που αναρωτιέμαι αν είναι όλοι τους μαζί πλειοψηφία
του εκλογικού πτώματος
και θα πρέπε αντί να παλεύουν μόνοι τους, να φτιάξουν ένα πολιτικό κόμμα
ίσως κάτι σαν «έλληνες κυνηγημένοι»,
«έλληνες και ξένοι κυνηγημένοι»,
«κυνηγημένοι σκέτο»
ή τέλος πάντων
«παγιδευμένα με εκρηκτικά πτώματα του παρόντος αιώνα»

Διαβάζω καθιστός σε ένα μισοσπασμένο πεζούλι στη στουρνάρη
τα δικαιολογητικά που θέλει το ναυτικό
πολλά!
φοράω γυαλιά και έχω παχύνει.
μα η ιδέα της θάλασσας
μου φαίνεται πολύ πιο όμορφη απ’ αυτή τη σκατόπολη
και μοιάζει να αξίζει τον κόπο.
Θα μου λείψουν μόνο τα αφεντικά που ευγενικά δε μου δίναν δουλειά
κάτι περίπτερα που αγόραζα μπροσούρες,
τα κερασμένα ταξί, κάποιες πορείες, κάποιες απορίες
που είχα για σένα
και το γιατί τέλος πάντων δε φιληθήκαμε
πριν κάτι μήνες.

Χτυπάει το τηλέφωνο. Μήνυμα. Γιώργος
«Χρόνια μου πολλά, παγκόσμια μέρα κατά του hiv»
«Γαμήμενος αυτοσαρκασμός μπροστά στα σκατά» σκέφτομαι και ψάχνω κάτι να πω
Αγοράζω ένα πακέτο τσιγάρα, αφήνω tip δέκα λεπτά
και φυσάω τον καπνό κατηφορίζοντας προς Ομόνοια.
Ξημέρωσε για τα καλά.
«Καλό μήνα ρε Γιώργο» γράφω τελικώς.

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

Google street view




Google street view

Τώρα τελευταία ξεφορτώνομαι με πολύ κόπο τον κόσμο από δίπλα μου
τους μουρμουρίζω ψέμματα για κάποια δουλεια, μπας και μ' αφήσουν να πάω στο διάολο
σκύβουν συγκαταβατικά το κεφάλι «Ξέρεις που θα μας βρεις» μου λένε
«Ξέρω»
«Σε κανα νεκροταφείο»
Γυρίζω μετά σπίτι, μέχρι να φορτώσει η τσόντα στο youporn έχω ήδη τελειώσει κι ανοίξει μπύρα. Κρίμα.
Η φαντασία επισπεύει το τέλος του έρωτα,
όσο πιο βαρετός είσαι τόσο πιο εύκολα θα ερωτευτείς ή τόσο πιο εύκολα θα το αποφύγεις για πάντα.
Τέλεια!
για άλλη μια φορά είμαι κάπου στη μέση,
δηλαδή κάθε φορά που πάω να σε πάρω τηλέφωνο καίω το χέρι μου,
δε βαριέσαι...είναι που έχω παλιό μοντέλο.
έγραψα και ένα διήγημα, ένα διήγημα με βαρετούς ήρωες και ηλίθια πλοκή 
αυτό έγινε επειδή δεν ήθελα να γράψω τίποτα, απλά ήθελα να σου πω κάτι ή να μου πεις κάτι
κι αφού δε το παμε από κοντά  έφτιαξα μια ιστορία γύρω απ’ αυτό, συνηθισμένα πράγματα
τα ποιήματα μου δεν πληρώνουν το νοίκι
αλλά ευτυχώς το νοίκι πληρώνει μια χαρά τα ποίηματα
δίνοντας περισσότερες αφορμές για «άντε γαμήσου»
στον χρυσαυγίτη του απέναντι σπιτιού ή στο google street view.
Με φακελώνει
αλλά δεν ξέρει πώς σχεδιάζω για αυτό την τέλεια επαναστατική συνωμοσία
να το αφήσω δηλαδή να με παρακολουθεί
μέχρι τη μέρα που θα βγω γυμνός στο μπαλκόνι για να με περάσει στους χάρτες του
κάτι τέτοιο σίγουρα,
σίγουρα
θα πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις που δεν μπορούν φυσικά να καταλήξουν πουθενά αλλού
παρά στην ανατροπή του συστήματος.

Ωραία αυτή η μπύρα.
Ωραία αυτή η τσόντα.
Ωραία και η ανατροπή του συστήματος.
Αράζω στον καναπέ και ξίνομαι
Τα κατάφερα και σήμερα.


Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014

Παράταιρος - Εγκώμιο στα μικροαστοκόριτσα

Σχόλιο: το παρόν πόνημα αποτελεί δημιουργία ενός συντρόφου και  φίλου. Μου το έστειλε, μου άρεσε και το ανεβάζω εδώ. Οι γκρίνιες στον Ίδιο.




Εγκώμιο στα μικροαστοκόριτσα


Θέλω να γαμήσω ότι υπάρχει
Τραβάω μαλακία και μου περνά
Μέχρι την επόμενη
Εννοείται πως με ερεθίζουν
οι γυαλιστεροί μηροί που ξεπροβάλουν
από την ανάλαφρη φούστα σου
πιο πολύ με καυλώνει η θέση σου
στην ταξική πυραμίδα
η ασφάλεια κάτω από την οποία
η γνάθος σου δημιουργεί λεκτικά σχήματα
υπό το πρίσμα της γονικής προστασίας
με κάνει να ξεχνάω την αδυναμία επίσκεψης
γνωστής πορνογραφικής ιστοσελίδαςοι άκαρδοι μου κόψανε το ίντερνετ πάλι
συμβαίνουν αυτά σε φοιτητάριους
των λαϊκών στρωμάτων σαν και του λόγου μου
θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο
επαναστατική πράξη είναι να ευχερείς
την διασκέδαση στα ακριβότερα μαγαζιά
και να τα αρνείσαι όλα για να πιάνεται
ο κώλος σου στα πεζούλια πίνοντας λαϊκότατα cocktail
των οποίων η φανταχτερή ονομασία μου διαφεύγειδεν ξέρω αν απολαμβάνεις την παρέα
αντισυμβατικών νεαρών με punk rock φραντζούλες
ξέρω ότι σας βαρέθηκα! θέλω τους χαλυβουργούς μου
ο Σιφωνιός έχει κόρη άραγε;
υπερασπίζεσαι το δικαίωμα στο γυμνισμό
και εγώ δεν έχω λεφτά για το νησί που εκπληρώνεις
τα απελευθερωτικά σου όνειρα
με αγνοείς επιδεικτικά επιτείνοντας την ανασφάλεια μου
σκέφτομαι τι κάθομαι και ασχολούμαι
εξ αρχής με το συνάφι σας
κάνοντας έκδηλα αυθαίρετες κατηγοριοποιήσεις
δεν μ ‘αγαπάτε επειδή ήμουν κνίτης
μ ’αγαπάτε κι ας ήμουν κνίτης
μ ‘ αγαπάτε επειδή ήμουν κνίτης
οι αποφάσεις στις σχέσεις μας θα παίρνονται
από μένα με τη μορφή εκφυλισμένου δημοκρατικού συγκεντρωτισμού
κι ας φαίνονται ρηχοί οι σταλινικοί μου τρόποι
στην αγάπη είμαι Μαχαιρίτσας

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

Γράμματα στην Ν. #3


Βαριέμαι πολύ να γκρινιάξω που λείπεις ρε βλάκα. Δε μ’αρεσει η Αθήνα, ζηλεύω απίστευτα που έχεις φύγει εδώ και τόσο καιρό. Θα σ’ακολουθούσα αν είχα το κουράγιο να αφήσω τα πάντα πίσω, θα μ’ακολουθούσες απλά για να κάνεις διακοπές.

Δεν ξέρω πώς τα περνάτε και τι λένε οι παρέες που έπιασες εκεί έξω, εμένα με πιάνουν συχνά πυκνά οι δικές μου εδω πέρα και μου λένε μεταξύ τσιγάρου και μπύρας: «Μόνο όλοι όσοι δεν κάνουν τίποτα, κάνουν κάτι» και εννοούν ότι με τέτοιες μπουρδίτσες, μικροπειράματα και ελεγχόμενες εκρήξεις της ανθρωπότητας, όπως η τέχνη, η φιλοσοφία και το καλό στοματικό μπορούν να ασχοληθούν μόνο ένα μάτσο χορτασμένοι.

Εγώ βλέπω συνέχεια όμως ανθρώπους χορτασμένους που απλά δεν κάνουν τίποτα και περιμένουν να πεθάνουν ενώ στο μεταξύ απλώς δε το σκέφτονται. Όσοι ζορίστηκαν λίγο παραπάνω τριγυρίζουν συγχυσμένοι από τοίχο σε τοίχο σπάζοντας σε διαφορετικό σημείο κάθε φορά το κεφάλι τους με την ελπίδα να αλλάξει γεύση το αίμα. Εις μάτην. Όσο χύνεις το αίμα σου η γεύση είναι πάντα πικρή. Δοκίμασε να σπάσεις το κεφάλι κάποιου άλλου και ίσως δεις διαφορά.

Δεν σε προτρέπω παρόλα αυτά αγάπη μου να λερώσεις τα χέρια σου, ούτε καν να ταράξεις την καθημερινότητα σου, επιμένω μόνο κάπως παραπάνω στο να αποδεχτείς την ύπαρξη  ταραγμένων καθημερινοτήτων. Κοινώς να μάθεις ότι υπάρχω. Γιατί εδώ που με άφησες θεωρούμαι ριζοσπάστικός (ποιός εγώ; γελάει ο κόσμος) από ένα μάτσο μαλάκες, μάτσο από κάτι ριζοσπαστικά μαλακισμένα και μαλάκας από τους μάτσο της ριζοσπαστικότητας. Οι συνδιασμοί είναι άπειροι και ας μην κάνουμε λογοπαιγνια τώρα. Κράτα εσύ απλά το πώς ζούμε σε μια κοινωνία που θέλει να σε πείσει για τρία βασικά πράγματα: α) Ότι είναι αργοσχολία να σε νοιάζει ο έρωτας, β) ότι είναι αργοσχολία να σε νοιάζει η τέχνη και γ) ότι δεν ήσουν ποτέ "με την επανάσταση" ή κάτι σχετικό παρά ένα δεξιό-μηδένι του κερατά. Και βέβαια αυτό το τελευταίο ισχύει αγάπη μου, με θυμάσαι άλλωστε.

Λέει ο παπάρας ο Σαρτ που διαβάζετε όλα εσείς τα σκατοφοιτητάκια στην ευρώπη « Η κόλαση είναι οι άλλοι». Του απαντάω εγώ που είμαι αρκετά αμόρφωτος για να έχω την άνεση να μιλάω σε ένα πτώμα «Τι λες ρε μαλάκα τώρα...γάμησε μας». Όχι. Δεν μας φταίνε οι άλλοι άνθρωποι. Δεν φταίει καν ο καπιταλισμός. Φταίει η πορεία γήρανσης και αυτοκαταστροφής των κυττάρων μας, φταίει ο άνθρωπος σε όλη την ουσία του. Ο χριστιανισμός είχε δίκιο. Με συνείδηση και προσδόκιμο όριο επιβίωσης δεν πας πουθενά. Ο θάνατος είναι για τα ζώα.

Δεν είμαι ζώο, έτσι; Και δε θέλω κάποια χαζοχαρούμενη απάντηση τύπου «Μόνο στο κρεβάτι». Σόρυ darling αλλά πραγματικά υπάρχουν στιγμές που θέλω να κρεμαστώ από το πρώτο παντελόνι κάποιου σάπιου που θα περνάει στο δρόμο κι αντί να του πάρω καμιά πίπα όπως προφανώς συνηθίζεται στα πατήσια να τον ρωτήσω αυτό.

«Δεν είμαι ζώο, έτσι;»

Και εσείς  εκεί έξω θέλετε μέσα στα πλαίσια του πιο σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος της ιστορίας πλασμάτων που ενώ μπορούν να σκεφτούν, εξακολουθούν να πεθαίνουν σαν μύγες και σα ποντίκια να μισήσουμε ο ένας τον άλλο; Δε στο βάζω τάξικα. Το ταξικό μίσος είναι κάτι άλλο. Ακόμα και το προσωπικό μίσος είναι κάτι άλλο. Αλλά σοβαρά τώρα; Οκ.Να πεθάνουν στα πιο κατακόκκινα/κατάμαυρα λαικά δικαστήρια που ονειρεύτηκες οι βρωμοχίπηδες, απλά νομίζω πως εσάς δεν σας ενοχλούν οι χίπηδες, σας ενοχλεί η ίδια η έννοια της αγάπης. Καλά κάνετε. Για τον πούτσο είναι. Ένα υπερεκτιμημένο χημικό πράγμα.Ακούω όμως.

Τι καλύτερο υπάρχει;
Δεν έχουμε λεφτά για ναρκωτικά εδώ, κομμένες τέτοιες απαντήσεις.

Φοβάμαι πάρα πολύ στην ιδέα του ότι η εποχή μας είναι πιο κοντά από ποτέ στο μηδέν. Πιο πολύ φοβάμαι το οτι δε θα φτάσει ποτέ αν και θα το αγγίξει. Γιατί δεν είναι εκπαιδευμένη να το διαχειριστεί. Εδώ διαχωρίζεται ο δικός μας υλισμός απ’ τον δικό τους. Εμείς θέλουμε να φτιάξουμε μια τόσο ωραία ζωή για τους ανθρώπους που στο τέλος ο θάνατος να μην έχει καμία σημασία. Αυτοί σπάνε τον κόσμο σε δυο κατηγορίες.  Στη μία δίνουν μια αποχαυνωτική ζωή την οποία ολοκληρώνει τελετουργικά και μίζερα ο θάνατος, στην άλλη δίνουν μια πετσοκωμένη ζωή που τελειώνει πολύ νωρίς για να χεις σκεφτείς για το θάνατο. Όχι δεν νιώθω καθόλου μικροαστός  που αντί να πεθαίνω αυτές τις ώρες έχω την πολυτέλεια να σκεφτώ για το μηδέν. Δεν είμαστε παρά η μία όψη (σκοτεινή ή με φως δεν ξέρω) των τελευταίων γνήσιων αλκοολικών της ιστορίας της πάλης των τάξεων.
Κάτι είναι και αυτό.

Συμβουλή για το μέλλον ντάρλινγκ: Ξεκόλλα από την χριστιανοποίηση του κομμουνισμού και πιάσε την κομμουνιστικοποίηση του χριστιανισμού.Δεν είναι το ίδιο πράγμα όχι.

Εναλλακτικά μην κάνεις τίποτα. Δεν πειράζει. Τέλειωσε απλά τις σπουδές σου..
.
...και ένα καλό μεταπτυχιακό μετά.


Και έχει ο θεός. 


Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Κυκλοφορία βιβλίου και promo video

video
Μες το Νοέμβρη θα κυκλοφορήσει από εμένα και το Δερβίση  ( http://successfulattempt.blogspot.gr/) ένα βιβλίο με διηγήματα,ποιήματα και κείμενα ποικίλου περιεχομένου. Η αλήθεια είναι ότι ακόμα δε θέλω/επιφυλλάσομαι να γράψω παραπάνω πράγματα. Αναδημοσιεύω το δελτίο τύπου όπως το βγάλαμε από το Θέατρο Δρόμου (την καλλιτεχνική συλλογικότητα που συμμετέχω) καθώς και το σχετικό βίντεο. Και για όλα τα υπόλοιπα έχουμε μέλλον να τα πούμε.

Το δελτίο τύπου όπως δημοσιεύτηκε εδώ


Κάτι Οστά 


Βαδίζοντας χωρίς αμφιβολία πλέον σε μια μικρή γωνιά μιας παραμορφωμένης μπάλας ή κουκίδας δυσδιάκριτης κάνουμε έρωτα με τις συνθήκες και τις καταστάσεις. Ένα καυλωτικό ομαδικό όργιο που χύνει εγωισμό και γεννάει τσιτάτα παραφουσκωμένα, σαν καρκινώματα. Το κακό σεξ όμως είναι χειρότερο από την μιζέρια του αυνανισμού. Και αφού μόνο αυτήν έχουμε χανόμαστε σε διαστροφικές φαντασιώσεις άφραγκοι μα όχι ταπεινοί ή κανίβαλοι, νηφάλιοι μα όχι ξενέρωτοι. Η πανταχού παρούσα αιώνια ταχύτητα είναι ήδη πίσω μας, στο Ιντερνετ, και γι' αυτό μπορούμε τώρα να την ξεχάσουμε ή να βρούμε τον δικό μας ξεχωριστό ρυθμό.

Οι φτωχοί πλην τίμιοι είναι μαλάκες!

Και εμείς κάθε χρόνο όλο και πιο όμορφοι. 

Η συλλογή περιλαμβάνει μια σειρά ποιημάτων και διηγημάτων δημοσιευμένων στο blog επιτυχημένες απόπειρες (http://successfulattempt.blogspot.gr/) από τον Οκτώβρη του 2013 μέχρι και σήμερα καθώς και αδημοσίευτων. Πρόκειται για την έκτη έντυπη κυκλοφορία της κολλεκτίβας «Θέατρο Δρόμου» η οποία έχει τον τίτλο "Κάτι οστά."

Πέρα από τα 13 ποιήματα του Δερβίση και τα 13 διηγήματα και ποιήματα του Φώντα στο "Κάτι Οστά." υπάρχουν ακόμα τρία ποιήματα του Βδελύγματος και δύο σκίτσα του Χωρις Κανόνα από Λάθος Εποχή. Τα εξώφυλλα και το στήσιμο του βιβλίου του επιμελήθηκε ο Θοδωρής Φράγκος. Edit και μουσική στο promo βίντεο έγιναν από το Βδέλυγμα. Στο τέλος του βιβλίου αντί ευχαριστιών παρατίθεται ένα κείμενο στο οποίο υπάρχουν καταγεγραμμένες μερικές σκέψεις μας για την ριζοσπαστική λογοτεχνία στο σήμερα, αποτέλεσμα όχι μιας μουχλιασμένης θεωρητικολογίας αλλά της ίδιας της δημιουργικής διαδικασίας. Το αφήνουμε ανοιχτό για συζήτηση με όποιον μετά το πέρας της ανάγνωσης του βιβλίου, νιώθει ότι μοιραζόμαστε τις ίδιες ιδέες και σκοπούς και θελήσει να επικοινωνήσει μαζί μας ή να δημιουργήσει κάτι αντίστοιχο.

Δεν είμαστε ρεύμα, δεν είμαστε πρωτοπορία, είμαστε το τρύπημα του μπαλονιού της ζωής με σκοπό όχι την καταστροφή του μα τη μετάδοση αίματος στις φλέβες του.

Το σύμπαν που αυτοκτονεί

Φοβάμαι τη μοναξιά,
λέω πως θα με καταστρέψει,
ίσως με σκοτώσει,
βέβαια θα την πάρω μαζί μου,
Ποιον να κατηγορήσω,
μ’ αυτά τα ατελείωτα ζουμ άουτ μοναξιάς.
Ζηλεύω το σύμπαν,
τουλάχιστον τα καταφέρνει
αν και -μεταξύ μας-
είναι κάπως αυτοκαταστροφικό τελευταία.


Εξακολουθώ να μην πολυπίνω


Οι ηθικές σας αξίες

είναι όλες τραπεζικοί λογαριασμοί,
καναπέδες χωρίς σπασμένα ελατήρια
και σεντόνια που μυρίζουνε πάνω
από δύο αρώματα. 

Κι όλα αυτά δεν έχω ανάγκη να πιώ για να τα γράψω γαμημένοι.


Κυκλοφορεί το Νοέμβρη του 2014
Φώντας-Δερβίσης
Επιτυχημένες Απόπειρες
Θέατρο Δρόμου

Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

Γράμματα στην Ν. #2

μην καίτε βιβλία, μην καίτε μυαλά, κάψτε γράμματα και σκέψεις


Darling

Δεν ξέρω τι κάνεις, δε θα μπορούσα ποτέ να το ξέρω αυτό. Γνωρίζω μόνο αυτά που μου γράφεις ότι κάνεις και αυτό συμβαίνει καθαρά επειδή κάποιος, κάποτε, κάπου ψήθηκε να μας μάθει γράμματα για τους δικούς του (αν)ιδιοτελείς λόγους. Κανείς δε έχασε ποτέ φυσικά με το να έχει κάποια προσόντα αλλά, να σου πω την αλήθεια, θα προτιμούσα να ξέρω μια πολεμική τέχνη. Ή έστω να έχω πολεμήσει και επιβιώσει ώστε να μεταφέρω την εμπειρία στα "πάτρια εδάφη". Τα πάτρια εδάφη φυσικά είναι τα ίδια ένα πεδίου πολέμου, απ' τους άλλους και εγώ φοβάμαι πώς χάνω μέρα με τη μέρα τη μάχη.

Η ζωή αγαπητή μου μέσα απ’ τα γράμματα σου, συνοψίζεται στη λέξη «ναρκωτικά». Δε διαφωνώ με τις πράξεις σου... Υπάρχουν πρέζες και πρέζες και ίδια η καθημερινή κατανάλωση της ζωής δε διαφέρει από αυτές, ζω για να ξεφύγω από τη σκέψη ότι θα πεθάνω. Αράζω σε μια γωνιά μαζί σου και τρυπάμε με ζωή τις φλέβες μας. Ναι. Κάποιος θα βρεθεί να μας μαζέψει, κάποιος θα βρεθεί να ζήσει παραπάνω από εμάς, κάποιος θα αποφασίσει να ζήσει νηφάλιος τινάζοντας τα μυαλά του στον αέρα. Δεν ψήνομαι ακόμα. Έχω χρόνια μπροστά μου.

Τώρα γιατί στα λέω πάλι αυτά... η εύκολη απάντηση είναι ότι ζηλεύω που ταξιδεύεις ή τέλος πάντων που απομακρύνθηκες πλέον από τα σκατά που βρωμάει η πολιτεία μας. Ζήλεια λοιπόν. Μα και θυμός. Πολλές φορές ανάμοιχτα. Όλοι ετοιμάζουνε βαλίτσες για κάπου, όλοι θέλουν να ταξιδέψουν και να γυρίσουν τον κόσμο. Εγώ είμαι αρκετά εγωιστής για να πιστεύω πώς ο ίδιος ο εαυτός μου είναι μια τεράστια αχανής έκταση (εντάξει δεν έχω παχύνει όσο ακούγεται) που δε θα προλάβω να γνωρίσω παρά μόνο αν φτιάξω ένα σάκκο, τον ρίξω στην πλάτη κι αρχίσω να ανασκαλεύω  τα κύτταρα του εγκεφάλου μου. Δεν είναι διακοπές στην θάλασσα, είναι διακοπές στην κόλαση. Κι όταν στο δρόμο βλέπω ανθρώπους να ασχολούνται με μικροπράγματα σκέφτομαι πώς αυτές είναι οι καλύτερες στιγμές να κόψεις το αλκοόλ. Πετάς απλά το μπουκάλι στο κεφάλι τους και φωνάζεις «Ελάτε να βρούμε κάποιο νόημα παλιοπουτάνες».

Φυσικά δεν είμαι τρελός. Ε! Σε βλέπω(Σε φαντάζομαι μάλλον)! Μη γελάς!

Κατά τα άλλα όλο μαλακίες μου γράφεις. Πάρτυ, ομαδικά όργια, ναρκωτικά και dubstep (τι απέγινε το ροκ εν ρολ αλήθεια;). Το καθένα από μόνο του είναι τέλειο αλλά η αναφορά όλων μαζί με κάνει να φρικάρω. Δεν ξέρω τι έγινε αλλά κάτι μου βρωμάει στην όλη φάση γιατί οι άνθρωποι που είναι στην πρώτη γραμμή υπεράσπισης του δικαιώματος της ζωης να είναι βίωμα και όχι σκοπός, αυτοί οι ίδιοι έρχονται τα βράδια να μου χτυπήσουν λυπημένα την πόρτα για να κεράσω ένα ποτήρι κρασί. Το τέλος της νύχτας μας βρίσκει να κοιμόμαστε μαζί και δε φταίει το αλκοόλ (το οποίο αγάπη μου παρεπιπτώντως αποθαρρύνει το σεξ και όχι το αντίθετο), ούτε το σύμπαν. Απλά παγιδευτήκαμε όλοι στις δομές που μας φτιάξανε.

Φυσικά κάθε φορά που ξημερώνει άλλοι πάνε στη δουλειά τους, άλλοι ταξίδια, άλλοι γυμναστήριο. Κάποιοι λίγοι κάνουμε μπάνιο, ντυνόμαστε , βάζουμε λίγη κολώνια και απλά καθόμαστε στα σκαλιά της εισόδου μέχρι να ‘ρθει το βράδυ πάλι. Γιαυτό η νύχτα παίζει πούστικα, επειδή κρύβει τις διαφορές του πρωινού μας δρομολογίου και αποκρύπτει το ότι είμαστε ο τρόπος που πεθαίνουμε και όχι αυτός που ζούμε. Και ενώ όλοι είμαστε στα χαρακώματα για την αλήθεια, ποιός από εμάς δε θέλησε να ναι απλά μια σκιά απ’ αλκοόλ και ότι τέλος πάντων είναι αυτό που κάνουμε μεταξύ μας; Να πεις στους φίλους σου darling να μην μιλάνε σε ανθρώπους που δεν έχουν τάσεις φυγής απ’ την πραγματικότητα. Είναι άρρωστοι.

Τέλος πάντων.... δεν έχει μεγάλη σημασία το πράγμα έτσι κι αλλιώς. Θα φύγεις. Ή έχεις ήδη φύγει ή εν πάσει περιπτώσει ο χωροχρόνος του είναι μας δεν ταυτίζεται. Κάποτε παίζει και να κλαιγα, τώρα παίζει απλά να βρήκα δουλειά και είμαι πολύ χαρούμενος. Τι (φιλελεύθερα/φασιστικά/καριερίστικα) καθήκια που είμαστε όλοι. Δε συμφωνείς; 

Να περνάς τέλεια.

X

Ps. Και κάτι ακόμα, όλα αυτά τα επαναστατικά μανιφέστα που γράφεις, θα ναι λειψά μέχρι να καταννοήσεις πώς οι νεκρόφιλοι δεν είναι τα σκουπίδια της κοινωνίας αλλά οι επιζώντες του καθημερινού πολέμου που πατάνε πάνω τους. Εμείς είμαστε τα σκουπίδια.
Και οι παιδόφιλοι αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου.


adios

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Να μου πείτε και τι γουστάρετε να γράφει ο τάφος μου







Να μου πείτε και τι γουστάρετε να γράφει ο τάφος μου


Είμαι ένα σιχαμένο σκουλήκι
πληρώ όλα τα βασικά μίνιμουμ για να ενταχθώ στις τάξεις τους
εκτός απ’ το καλύτερο
τον ερμαφροδιτισμό και το 2ώρο σεξ.
Τουλάχιστον κρατάω τα υπόλοιπα
ξεθαρρεύω μετά τη βροχή
ξεφυτρώνω μέσα απ’ το θάνατο
μοιράζοντας πλαστικά πολυβόλα
σε συλλογικές κηδείες υπέρ της ειρήνης
υπερ της λήθης
και υπέρ του καφέ.
Με αγοράζουν σε γυάλα
και με πάνε δώρο οι μικροαστοί στα σπίτια τους
ότι πιο κοντά σε ζωή δώσανε στα παιδιά τους μετά τη σύλληψη
κολλάω τη μούρη μου στο τζάμι
και ταλαντεύομαι μεταξύ παιδεραστίας
και οργάνωσης των επόμενων επαναστάσεων
Τελικώς τρυπώνω στο χώμα.
Είμαι ένα σιχαμένο σκουλήκι λοιπόν
μέχρι τη μέρα τουλάχιστον που η γυάλα δε θα χωράει άλλους σαν εμένα.

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

More than sex buddies... comrades!



Η ταινία TheBaader Meinhof Complex είναι μια χολυγουντιανή ανακατασκευή της ιστορίας που αναφέρεται στη RAF, ένα ένοπλο με μαρξιστικές,λενινιστικές και ελευθεριακές καταβολές αντάρτικο πόλεως, που έδρασε στη δυτική γερμανία στα χρόνια του ψυχρού πολέμου και παρόλη την καταστολή του τελικώς από τη δυτικογερμανική κυβέρνηση κατάφερε να συγκεντρώσει μεγάλη λαική υποστήριξη και να συγκρουστεί πολλές φορές επιτυχώς με τις κατασταλτικές δυνάμεις του αστικού κράτους.


Το ζήτημα δεν είναι να κάνουμε εδώ έναν απολογισμό της RAF ή των μεθόδων της αλλά να σταθούμε σε μια στιγμή της ταινίας, που τόσο αδικεί και θυματοποιεί στο βωμό του θέαματος την ιστορία της οργάνωσης, και να κάνουμε ορισμένες πολιτικές προεκτάσεις. Κάποια στιγμή λοιπόν που οι ένοπλοι αντάρτες της RAF εκπαιδεύονται σε ένα στρατόπεδο αραβικής χώρας για να ειναι σε θέση να πολεμήσουν πίσω στη χώρα τους, έρχονται σε αντιπαράθεση με τα ήθη και τις συνήθειες των τοπικών στρατιωτών και ηγετών τους. Οι αντάρτες της RAF κουβάλησαν στους άραβες εκτός απ' τη διάθεση τους για πόλεμο με το αστικό κράτος και μια σειρά απο κομμάτια της ιδεολογίας τους, όπως η ισότιμη θέση των γυναικών στο αντάρτικο, η σεξουαλική επανάσταση "fighting is like fucking" κλπ. Όλα αυτά δε τα έκαναν φυσικά εκ του ασφαλούς σε ένα random κείμενο αλλά παράλληλα με τη στρατιωτική τους εκπαίδευση και σύγκρουση. Αυτή τους η στάση όμως ήρθε σε αντίθεση με τους ντόπιους, οι οποίοι επίσης είχαν στις πλάτες τους την ένοπλη πάλη με το δυτικό ιμπεριαλισμό και το Ισραήλ. Δεν τίθεται θέμα δηλαδή εντιμότητας κάποιας πλευράς. Διαφορετικό πολιτισμικό status επιδρά σε ανθρώπους οι οποίοι εξίσσου θέλουν να συγκρουστούν με το σύστημα.


Αυτό δε τους εμπόδιζε φυσικά να πολεμούν το στρατό του Ισραήλ!
Φυσικά από φρουδικής άποψης...οκ γάμα το

Πηγαίνοντας τον παραπάνω προβληματισμό στην επικαιρότητα. Φέτος το καλοκαίρι είχαμε την ένοπλη εισβολή του Ισράηλ στη Γάζα και μια ακόμα σελίδα στη βασανισμένη ιστορία του παλαιστινιακού λαού, που όσο λιγότερο δέχεται να συγκροτεί ταυτότητα ως θύμα, αν και είναι, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες απελευθέρωσης του. Ωστόσο για πρώτη φορά παρατηρήθηκε κάτι το ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Όσο κι αν έγιναν πορείες, αρθρογραφία κλπ σε σχέση με το παλαιστινιακό, εμφανίστηκαν πιο δυνατές από κάθε άλλη φορά οι φωνές εκείνες που εγκαλούσαν το κίνημα για τη στήριξη του σε "ισλαμιστές" και ότι εν τέλει το Ισραήλ "είναι παράδεισος ανθρώπινων δικαιωμάτων σε σχέση με την σεξιστική, φασιστική μέση ανατολή".

Πέρα από το προφανές, του ότι το να εγκαλεί η αποικιοκρατική δύση τη μέση ανατολή για σεξισμό είναι σα να κριτικάρουν οι αμερικάνοι τους ινδιανικούς πληθυσμούς της αμερικής για έλλειψη δημιουργίας βιομηχανίας (τους σκοτώσατε, τους πήρατε τη γη, τους σφάξατε και τους απομονώσατε...χελόου;) και σα να κριτικάρει ένας μεσοαστός έναν προλετάριο για έλλειψη κουλτούρας, παραμένει το πρόβλημα του ότι ομάδες που πρόσκεινται στο αντικαπιταλιστικό κίνημα, έχουν τόσο ψηλά στον αξιακό-ιδεολογικό τους κώδικα μια σειρά αξίες και στόχους (που είναι όλοι βεβαίως σεβαστοί και αποτελούν πραγματικά προτάγματα και του ίδιου του κινήματος) που τις δυσκολεύουν να χαράξουν αυτόνομη εργατική πολιτική. Το αντικαπιταλιστικό κίνημα που υπάρχει και αναπτύσσεται στη δύση δεν μπορεί να ξεφύγει και τελείως από την επίδραση του δυτικού φιλελευθερισμού και αυτό δεν είναι κακό απαραίτητα μιας και έχει και αυτος μια σειρά αιτήματα τα οποία "δανείστηκε" από παλαιότερες προλεταριακές εκδοχές τους ή ακόμα και αν ειναι δικά του ιδεολογήματα δεν παύουν να αξίζουν την οικειοποίηση τους εννίοτε από το προλεταριάτο. Το κακό είναι ότι δεν γίνεται προσπάθεια για αφομοίωση του φιλελευθερισμού από τον προλεταριακό λόγο αλλά μαράζωμα του προλεταριακού στοιχείου από το πνίξιμο του με μπόλική νεοφιλέλε κουλτούρα. Ένα μαράζωμα που φυσικά συμβαίνει εξίσσου όταν αρνείσαι να συνδιαλλαγείς τελείως με το φιλελευθερισμό και όταν καθολικά τον απορρίπτεις.

Στην μεταπολεμική ευρώπη/αμερική λοιπόν (αλλά και από πιο πριν) δημιουργείται αργά αλλά σταθερά η τάση μιας νεώτερης/νεωτερικής μορφής κινήματων, όχι αυστηρά ταξικώς προσδιορισμένα  αλλά που καλύπτουν ποικίλες ιδιότητες, αιτήματα και αρνήσεις πολλές από αυτές αναφέρονται στο πολιτιστικό, στο σεξουαλικό, στο ζήτημα του φύλου κλπ Έχουμε λοιπόν το κίνημα για τη χειραφέτηση της γυναίκας, το κίνημα για την ειρήνη, για τη σεξουαλική ελευθερία και για τα ανθρώπινα δικαιώματα, το κίνημα εναντίον της πυρηνικής ενέργειας και των όπλων κλπ.

Σε πολλούς συγγραφείς της εποχής αυτά τα αιτήματα δεν αποκόπτωνται από την προλεταριακή οπτική αντίθετα την επιβεβαιώνουν και την προχωράνε παρακάτω. Το αίτημα πχ για σεξουαλική ελευθερία δεν ξεκινάει (και δεν είναι) σε καμιά περίπτωση ως μια μεταμοντερνα κινηματική χαριτωμενιά αλλά προπαγανδίζεται και εμπλουτίζεται σταθερά από μια σειρά θεωρητικές προλεταριακές ομαδώσεις όπως τους καταστασιακους, τους φρουδομαρξιστές κλπ, ανθρώπους που εν τέλει δε διέκοψαν την σύνδεση τους με την υπόθεση της προλεταριακής απελευθεύρωσης. Ακόμα και όσα αιτήματα από αυτά ανάγωνται στην αστική ιστορία, ανάγωνται επίσης στις καλύτερες και πιο ένδοξες στιγμές της, όπως λόγου χάρη στη γαλλική επανάσταση.

Τα παραδοσιακά λενινιστικά κόμματα της εποχής απ την άλλη εή είναι επιφυλακτικά ή καθέτως αρνητικά προς αυτά τα αιτήματα ή (κάποιες λίγες φορές) μπαίνουνε γόνιμα στη συζήτηση. Το κομμουνιστικό κίνημα ακόμα και στις πιο ορθόδοξες εκφάνσεις του, μπήκε στον πολύμορφο αγώνα για την ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα, δυστυχώς όμως τις πιο πολλές φορές το έκανε με τρόπο ρεφορμισμικό, για να προπαγανδίσει τη δικια του δεξιά στροφή ως κάτι το ανθρώπινο. Σε ένα παράλληλο σύμπαν είναι ο σοβιετικός Χρουτσώφ που κηρύσσει το τέλος της ιστορίας. 

Γιατί υπάρχουν τάξεις καθυστερημένε νεοφιλελεύθερε χίπη. 

Μετά το 1990 και μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και τα υπόλοιπα εργατικά κράτη ενώ ανοιχτά διακηρρύσεται από τη δύση λοιπόν αυτό το περιβόητο τέλος της ιστορίας,ιδεολογιών κλπ, η συζήτηση για μια σειρά από νεώτερα ανθρώπινα δικαιώματα του πολιτισμού διατηρείται απλά αλλάζει καθοδηγητή. Από πχ τους φρουδομαρξιστές, τους καταστασιακούς, τους λετριστές αυτά περνάνε αργά αλλά σταθερά στην δυτική κρατική σκέψη της ΕΕ και των ΗΠΑ, αφήνουν πίσω τους τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά τους και παραμένουν ένα καταναλωτικό πρόταγμα το οποίο ενώ μπορεί όντως να δημιουργεί ενα καθεστώς ελευθερίας για μια σειρά θέματα, είτε παραιτείται από τη λύση άλλων (εργατικών), είτε τα απορρίπτει φανερά. Τα φιλελεύθερα προτάγματα αποπρολεταριοποιούνται και εντάσσονται πλέον στον ιδεολογικό πυρήνα μιας δύσης που θέλει να εμφανιστεί ως προστάτης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (και της ατομικής ιδιοκτησίας μέσα σε αυτά προφανώς) και προστάτης του πολιτισμού.

Γνωστό ποιήμα της ιμπεριαλιστικής δύσης. Μνημείο του πολιτισμού που εξάγει.

Βλέπουμε λοιπόν πώς η σύγχρονη ιμπεριαλιστική δύση αφομοιώνει αιτήματα τα οποία αρχικά είχαν εκφραστεί για την απελευθέρωση του προλεταριάτου και την ταξική πάλη στο πολιτιστικό και ιδεολογικό επίπεδο. Με αυτά συγκροτεί μια ταυτότητα φιλελεύθερου ναζισμού, ή μάλλον επειδή η φράση παραχρησιμοποιείται τώρα τελευταία και συχνά πυκνά λάθος, η δύση μοιάζει να αφομοιώνει πάρα πολύ καλά την ιδεολογία της παλιάς βρετανικής αποικιοκρατικής αυτοκρατορίας, μιας ιδεολογίας με κυρίο χαρακτηριστικό και πρόταγμα της τον...πολιτισμό, έναν πολιτισμό που θα επιβληθεί σε βάρβαρους ινδούς, άραβες, αφρικανούς, νοτιοαμερικάνους,ασιάτες κλπ, με τη βία αν χρειαστεί, προς όφελος φυσικά του δυτικού κεφαλαίου και της εξουσίας του. Ο πολιτισμικός ιμπεριαλισμός δεν είναι τίποτα παραπάνω παρά οικονομικός ιμπεριαλισμός σε τελική ανάλυση και τα έσχατα μέσα του θα είναι πάντα τα όπλα.

Μια καλή αναλογία του τι σημαίνει αυτή η οικειοποίηση μια σειράς αιτημάτων από την ιμπεριαλιστική δύση είναι το φαινόμενο των ΜΚΟ. Οι ΜΚΟ δομούνται συνήθως στη λογική-ιδεολογία του α) ο κόσμος δεν αλλάζει από ταξικής άποψης, τέλος οι ένοπλες επαναστάσεις και οι εργατικοί αγώνες β) παρόλα αυτά υπάρχουν άπειρες εκρεμότητες και αδικίες που πρέπει να διορθωθούν ΕΝΤΟΣ του υπάρχοντος συστήματος. Ξεκινάνε δηλαδή από μια όχι αντεπαναστατική άποψη αλλά από μια ρεφορμιστική. Το ζήτημα είναι ότι δεν μένουν εκεί αλλά πάρα πολλές φορές τα τελευταία χρόνια έχουν εμφανιστεί να εμπλέκονται σε επιχειρήσεις της δύσης, συγκροτώντας πχ δίκτυα κατασκοπίας και προπαγανδίζοντας ενάντια στον εκάστοτε εχθρό του δυτικου ιμπεριαλισμού, πχ για τα δικαιώματα των γυναικών στο Ιραν, μια αληθινή φυσικά κατάσταση, ενώ η κριτική σε ζητήματα ελευθερίας σε χώρες συμμάχους των ΗΠΑ/ΕΕ, όπως οι χώρες του κόλπου κλπ κρατιέται χαμηλά ή όταν γίνεται (όπως στην περίπτωση της σαουδικής αραβίας) γίνεται και πάλι με στόχο την θεαματική χρήση φαινομένων τύπου ισλαμικής τρομοκρατίας.

Γιατί αναφέρονται λοιπόν τα πιο πάνω; Αναφέρονται καθαρά επειδή η υπερπροβολή μιας σειράς φιλελεύθερων αιτημάτων σε βάρος των προλεταριακών και της αυτόνομης εργατικής πολιτικής, έχει οδηγήσει σε έναν εκφυλισμό των αντανακλαστικών του επαναστατικού αντικαπιταλιστικού κινήματος. Μοιάζει όλο και πιο δύσκολο λοιπόν να καταδικάσουμε τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό όταν εισβάλει σε ισλαμιστικές χώρες, αφού αυτές δεν έχουν ακόμα θεσμοθετήσει την ισότητα των γυναικών λόγου χάρη, οι ευρωπαικές επεμβάσεις στην αφρική δεν μας φαίνονται απαραιτήτως κακές τη στιγμή που τα τοπικά καθεστώτα ποινικοποιούν την ομοφυλοφιλία, ακόμα και η αντίθεση μας στην ρωσσία του πούτιν δε γίνεται στα πλαίσια της αντιπαράθεσης σε μια ακόμα wannabe ιμπεριαλιστική υπερδύναμη αλλά με αφορμή τον συντηρητισμό του καθεστώτος.


Με αυτά και με αυτά συντελλείται η αποπρολεταριοποίηση του επαναστατικού λόγου του κινήματος. Το κίνημα όμως χωρίς ρίζες, βάση και πρόταγμα την εργατική τάξη δεν υπάρχει αλλά γίνεται μια νερόβραστη μεταμοντέρνα ιδεολογική σούπα που ενώ βεβαίως είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για εργασίες μεταπτυχιακών και αρθρογραφία σε καθεστωτικά ΜΜΕ, λίγα μπορεί να προσφέρει στο όλο ζήτημα της κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

'Αμοιρο ευθυνών για όλα αυτά το εργατικό κίνημα και οι συγκροτημένες πρωτοπορίες του; Όχι. Ας μην ξεχνάμε ότι ακόμα και σήμερα υπάρχει ποικιλία (λάθος) στάσεων πάνω στα ζητήματα που θέτει ο σύγχρονος φιλελευθερισμός από τα κομμουνιστικά κόμματα. Η άκριτη αποδοχή τους όπως τα πλασάρει η ΕΕ συνυπάρχει με την απόλυτη-συντηρητική και αντιμαρξιστική απόρριψη τους και αυτά τα δύο ανταμώνουν με την για καθαρά ψηφοθηρικούς-προπαγανδιστικούς λόγους προάσπιση τους,πάντα σε αυστηρά φραστικό επίπεδο. Το ζήτημα ωστόσο δεν είναι ούτε η αποφυγή της αντιπαράθεσης με τα επιχειρήματα του φιλελευθερισμού ούτε η απόρριψη τους αλλά η επιθετική στάση του προλεταριάτου απέναντι τους, μια στάση η οποία πρέπει να έχει το στοιχείο της αφομοίωσης. Χωρίς να πάψει να είναι προλεταριακό, το κομμουνιστικό κίνημα πρέπει να οικειοποιηθεί ότι καλύτερο έχει να δώσει η αστική σκέψη και ο σύγχρονος αστικός πολιτισμός, να το προσαρμώσει για να εξυπηρετήσει τις δικές του ανάγκες, ανάγκες φυσικά ανατροπής της καπιταλιστικής εξουσίας. 

Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

e-Cigarettariat

e-Cigarettariat 
αστικοδημοκρατική μεταρρύθμιση η αγάπη σου



Μην την ψάχνεις και τόσο
όλα είναι μια σύμπτωση που συνωμοτεί
για να σβήνεις τσιγάρα στο τασάκι
τα προβλήματα σου δε διαφέρουν από κανενός.
αν είσαι καλό παιδί
και παραγωγικός
σε λίγα χρόνια θα πραγματοποιηθεί αυθόρμητα
μια μεγάλη υγειονομική επανάσταση
και θα βρεθεί κάτι να σβήνεις
που δε θα προκαλεί καρκίνο
Μην την ψάχνεις λοιπόν
Οι αρρωστοι πεθαίνουν σε κρεβάτια
οι αρρωστοφοβικοί πεθαίνουν σε κρεβάτια εξίσσου
«χαμένα κορμιά» αποκαλεί η μια ομάδα την άλλη,
η μία παρέα την άλλη
ξεκίνησα να μελετάω αν φταίει που μας χωρίζουν
ανάλογα με το πόσο και πώς γαμιόμαστε
και όχι με την ταξική μας θέση
αλλά σταμάτησα γιατί όλες οι πλευρές είχαν δίκιο.

Παρόλα αυτά τράβα γαμήσου αν δεν την ψάχνεις και λίγο.

Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Γράμματα στην Ν. #1



Μέσα σε όλο αυτό το χάος που επικρατεί παντού νιώθεις άσχημα που είσαι καλύτερα. Έτσι μου γράφεις στο γράμμα σου. Έπαψες λες πια να σαπίζεις, να αισθάνεσαι τα πάνω και κάτω άκρα σου σα καρκινιασμένα πλοκάμια που κρέμονται  έτοιμα να κοπούν και να γίνουν κονσέρβα. Τα φάρμακα που σου δώσανε μου λες δουλεύουν. Θα ζήσεις. Το περίμενα. Όλοι θα ζήσουν. Οι αποδείξεις περί του αντίθετου θα θαφτούν βαθιά μέσα στο χώμα. Ξέρουν τι κάνουν οι γιατροί. 

Μου γράφεις ότι ενστερνίστηκες ένα ριζοσπαστικό φιλοσοφικό ρεύμα. Σε ρώτησα τι είναι ριζοσπαστικό. Μου απάντησες «η Αλήθεια». Υπάρχουν όμως πολλές αλήθειες και αναρωτιέμαι εν' τέλει ποια θα επικρατήσει στα γράμματα σου και ακόμα πιο σημαντικό μες το κεφάλι σου. Ξέρεις, μη βιαστείς να με κρίνεις. Εσύ και οι σύντροφοι σου έχετε αλλεργία στην φράση «Υπάρχουν πολλές αλήθειες». Δίκιο έχετε. Η σωστή φράση είναι «Υπάρχουν πολλές αλήθειες σε μια συνεχή πάλη μεταξύ τους».

Αποφάσισες λοιπόν να πολεμήσεις για την αλήθεια. Ποιός σου τη ζήτησε λοιπόν;  Σιγά τα αβγά... Οι μεγαλύτεροι άνθρωποι είναι αυτοί που λένε αυτό που σκέφτονται οι μικροί απλά λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα. Η καλύτερη σου ιδέα απέχει τόσο από τη χειρότερη όσο τα ψυχοφάρμακα από τα ναρκωτικά και όσο η ανορεξία απ’ τη βουλιμία. Πάντα θεωρούσες τον αλκοολισμό αλατοπίπερο της ζωής, μιας πιο σύντομης ίσως ζωής, και δε θα ήθελα να τσακωθούμε σήμερα γιαυτό τον αφήνω ’ εξω απ το παρόν γράμμα.

Και τώρα είναι η ώρα που θα μου πεις «Εντάξει με την πολιτική, αλλά με την επιστήμη; Εκεί δεν υπάρχουν Μεγάλοι και ΜΕΓΑΛΟΙ;» Δεν ξέρω, δε μπορώ να τα ξέρω όλα. Συνεργάζομαι και με ανθρώπους άλλων κλάδων συχνά πυκνά και μου λένε διάφορα. Πότε για την ιατρική, πότε για την οικονομία, πότε για κάτι άλλα που καλύτερα να τα συζητήσουμε όταν αποφασίσεις να γυρίσεις Αθήνα, παρέα με κρασί ή έστω μια μπύρα. Όλοι όμως έχουμε κάτι ώρες που θα κοιτάξουμε το πάτωμα. Διαφέρουμε μονάχα στο χρονικό διάστημα που θα το κάνουμε και στο όραμα μας για μια μέρα που θα κοιτιόμαστε απλά στα μάτια. Κάποιοι πιστεύουν σε αυτό. Κάποιοι πιστεύουν σε αυτό αλλά όχι σε αυτούς που το πιστεύουν. Κάποιοι απλά μας μιλάνε γιατί περνάει η μπογιά μας. Ε μην αρχίζεις τα μούτρα τώρα. Έχουμε και ανάγκες. Κάθε τύπου. Ακόμα και το να σπάσω το κεφάλι μου στον τοίχο είναι μια ανάγκη σύντροφισσα, μόνο που εσείς εκεί στο κίνημα έχετε χωριστεί σε δύο στρατόπεδα, το ένα θέλει να εγκαθιδρύσει μια αστυνομία που θα μαζεύει τους καταθλιπτικούς σαν εμένα από το δρόμο, το άλλο θέλει να με μάθει να φτιάχνω εγώ ένα μπάτσο μέσα μου για να με συγκρατεί και να μπορώ να λέω με πάθος ότι οργάνωνω αυτόνομα την ικανοποίηση των αναγκών μου. Είναι ανάγκη η αστυνόμευση;

Λοιπόν να σου πω κάτι ακόμα σήμερα που έχω όρεξη γιατί δεν ξέρω πότε θα ‘χω διάθεση να σου ξαναγράψω. Μια που ενστερνίστηκες την ιδέα του να υπερασπιστείς με πάθος και όπλα αν χρειαστεί την  Άληθεια, φρόντισε ξέρω γω να βελτιώσεις και κάπως την ζωή σου με αυτή. Τώρα το τι σημαίνει καλυτέρευση της ζωής είναι άλλο θέμα. Μπορεί να είναι να αγοράζεις φρέσκα λαχανικά για να ζήσεις 2-3 χρόνια περισσότερο, απ’ την άλλη μπορεί να είναι το να μάθεις να πυροβολάς με καλάσνικοφ είτε στη Συρία είτε στην Ουκρανία. Εγώ πάντως όταν σκέφτομαι καλάσνικοφ σκέφτομαι τις μαλακίες που πετάμε οι άνθρωποι. Όχι από άποψη ηλιθιότητας. Από άποψη ζημιάς στο διπλανό μας. Κάθε κουβέντα και σφαίρα, κάθε «κλικ» και ένα πτώμα. Ίσως υπερεκτιμώ τη σημασία των ανθρώπινων σχέσεων και την έννοια της συντροφικότητας. Ίσως απλά να εκτιμώ ότι δεν μας έχει μείνει και τίποτα άλλο.

Τι προσδόκιμο όριο ζωής έχει η Αλήθεια σου ντάρλινγκ; Μιλάει ισπανικά και κάνει ταξίδια στο εξωτερικό ή είναι απλήρωτος υπάλληλος στα κτελ το καλοκαίρι; Παίζει χαρτιά ή ρώσσικη ρουλέτα; Και κυρίως τι ποντάρει; Το μεροκάματο ή τα άντερα της; Κάποιοι νομίζουν ότι το θέμα είναι να μην κάνουμε το τζόγο ιδεολογία, εγώ νομίζω ότι το θέμα είναι απλά τι ρισκάρει ο καθένας μας. 

Anyway, παίζει και να γινα κακός. Δε σε ρώτησα τα νέα σου ακόμα αλλά ξερω πώς όσο είσαι στα φάρμακα θα ‘σαι καλά. Μη νιώθεις μοναξιές γιατί μακριά σου με κρατάει απλά το ότι με σιχαίνομαι όταν ετοιμάζομαι για ταξίδι κι όχι ότι δε θέλω να σε δω. Αν θες να πάρεις κατοικίδιο πάρε σκύλο. Όχι γιατί είναι το μοναδικό ζώο που μπορείς να κουβαλήσεις στον (κάθε τύπου) πόλεμο αλλά επειδή η εναλλακτική σου είναι τα ψάρια. Πώς να χεις στο σπίτι σου κάτι που θα πεθάνει από μέρα σε μέρα. Απ’ την άλλη ίσως το κάνεις για τη μνήμη τους. Ξεχνάνε γρήγορα. Κάθε λεπτό είσαι μια καινούργια γνωριμία γιαυτά. Ε και σε ποιόν δεν αρέσει να αισθάνεται μοναδικός;


Ο μοναδικός και η ιδιοκτησία του...χαχ
φιλιά

υγ. Ξέρω ότι σ’αρέσει κατά βάθος η ποίηση, φιλική συμβουλή λοιπόν. Το καλύτερο ποιήμα είναι δισέλιδο και έχει δύο λέξεις. Η μία είναι «σκατά» , η άλλη είναι «σκάσε». Φρόντισε να τις βάλεις με όποια σειρά θες εσύ.

υγ2. Ξέρεις τι αρέσει σε μένα, περιμένω αντίστοιχες συμβουλές...

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

Κοινωνικό φετιχ για μεγαλοαστούς ψυχολόγους

Κοινωνικό φετιχ για μεγαλοαστούς ψυχολόγους



έπαθα κατάθλιψη νωρίς
μπορεί να φταίνε οι κοινωνικές τάξεις
και το κράτος που ελέγχουν οι ανώτερες απ' αυτές
μα απ' αυτό το κράτος περιμένω να με μάθει να χειρίζομαι όπλα
και χειροκροτώ τον εξουσιασμό
που ξερνάει ένα πυροβόλο νατοικής κατασκευής.
ίσως να φταίει που η σκοποβολή είναι πιο εύκολη απ' τις μπουνιές
ειδικά όταν δεν έμαθες ποτέ να βαράς
αλλά απ' την άλλη η  λατρεία για τα όπλα
θεωρείται κόμπλεξ μέσα στο επαναστατικό κίνημα.
κουράστηκα όμως ρε σύντροφοι
με τις αφίσες σας δε μπορεί να αυτοκτονίσει κανείς
ούτε φυσικά να σκοτώσει.
-ντεμπόρ και αλκοόλ,
μηδενισμός και φραπές,
αλλιώς ή καναπές ή χαφιές-
Οι άνθρωποι είναι εικόνες
ή στην καλύτερη μηχανές προβολής
εγώ λέω να γίνω αίθουσα συνελεύσεων
και να κάψω όσες περισσότερες προλαβαίνω
όπως καίω τα χαρτιά που μου δώσαν πριν χρόνια
διατηρόντας κάποιες κρυφές ελπίδες
επειδή δε μου είπαν τι παιχνίδι παίζουμε
και λέω πως θα γλυτώσω από σπόντα.
Η ικανότητα της ζωής να μας διαψεύδει
δεν είναι εν τέλει παρά η ανικανότητα της να  λέει ψέμματα.
κανείς δεν αυτοκτόνισε χωρίς να το μετανιώσει
τα τελευταία κλάσματα του δευτερολέπτου
αν θες λοιπόν η τελευταία πράξη του συνειδητού μας
να ναι μια πράξη αξιοπρεπής,
να μου φυτέψεις μια σφαίρα στο κεφάλι μ'αυτό το γαμημένο πυροβόλο
αλλιώς να περιμένεις να στη σφυρίξω εγώ.
Ε!
Εμάς εδώ τουλάχιστον δε θα μας ψήσουν σε κάρβουνα λοζαρεπάμης.
Αντίο.

Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Κάντε μια αγαθή πράξη τώρα που μπαίνει χειμώνας.

 



Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορείς να κάνεις για την
ψυχολογική ή καθαρά σωματική επιβίωση σου.
Για παράδειγμα μπορείς να μοιράζεις προσπέκτους από εξωτικά νησιά
σε φοιτητές, μπάτσους
και υποψήφιους για τα δημοτικά συμβούλια,
μπορείς επίσης να κεντάς πουλοβεράκια
για το βαρύ κλίμα της Ρωσσίας
και να τα πουλάς σε βραζιλιάνους, κινέζους, έλληνες
και σύριους ταυτόχρονα, χωρίς να αλλάζεις την τιμή.
τέλος μπορείς να δοκιμάσεις την τύχη σου
στην αγορά ομόλογων του δημοσίου
και στην εξαγορά απολογητών του ιδιωτικού.
-κατά προτίμηση σφάζοντας τους στον ύπνο τους-

Όλα τα παραπάνω είναι εξίσσου επικερδή και σεβαστά
ωστόσο θα παρακαλούσα
για τις επόμενες δεκαετίες τουλάχιστον, να μη τα μπλέξουμε
με την καθοδήγηση κοπαδιών από ελέφαντες
από την ινδοκίνα στο χόλυγουντ,
από το χόλυγουντ στο δενδροπόταμο
και από εκεί
σε λερωμένους με προσπερματικά καναπέδες.

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

κορν φλειξ και οικογένεια


Πολλοί σύντροφοι τώρα τελευταία
εκθέτουν διαφωνίες
σχετικά με το κινηματικό πρόταγμα 
για παροχή νερού και ρεύματος
σε άπορα ζευγάρια με παιδιά
με τη λογική ότι κάτι τέτοιο
προβάλλει τον θεσμό της οικογένειας
και "εμείς παλεύουμε για την κατάργηση του".
έχουν πάνω κάτω
το ίδιο σκεπτικό
με κάτι άλλους συντρόφους
που θεωρούν μεγάλο σφάλμα
το δικαίωμα στο γάμο για τους ομοφυλόφιλους
γιατί, όπως σοφά λέει ο Ένγκελς,
ο γάμος γεννήθηκε για την προστασία της ιδιοκτησίας και
της τεκνοποίησης μεταξύ στρέιτ ζευγαριών.
Οι αλληλοκατηγόριες δε λείπουν μεταξύ των συντρόφων
για ομοφοβία και λουμπενισμό
νομίζω όμως πώς και οι δύο πλευρές 
ευχαρίστως θα καίγανε όποιο σούπερ μαρκετ είχαν κοντά τους
όχι από καμιά σοβαρή αντίθεση στην εμπορευματική διάθεση του φαγητού
-ποιος ασχολείται με αυτά 21ο αιώνα έχουμε-
αλλά επειδή πουλάει κορν φλέιξ σε οικογενειακή συσκευασία
και σίγουρα κάτι τέτοιο
δείχνει τους αδιάρρηκτους δεσμούς μεταξύ κεφαλαίου και πατριαρχίας.

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Τα όπλα δεν ξερνάνε χάπι εντς στα παραμύθια

 Τα όπλα δεν ξερνάνε χάπι εντς στα παραμύθια





Ζω μεταξύ ύπνου και αντικοινωνικότητας
θα αγόραζα χρυσόψαρα για το σπίτι
αλλά φοβάμαι μη ψοφήσουν
(για σένα τα γράφω μάνα
για να μη ρωτάς πότε θα με δεις γαμπρό).
Ε!
Πολιτικά δηλώνω αντίθετος στο σύστημα
και άλλες όμορφες περίπλοκες λέξεις
πολεμάω τη γραφειοκρατία μέσα στο κόμμα,
μέσα στο κίνημα.
μα την ανακυκλώνω στις σχέσεις μου
περιμένοντας τη σειρά μου για να πω «σ’αγαπώ»,
λες και είναι κακό να προσπερνάς την ουρά στο ταμείο
ή ακόμα καλύτερα να απαλλοτριώνεις τα προιόντα.
Σκατά στην ελεύθερη αγορά!
σκατά στον κεντρικό σχεδιασμό!
δε θέλω να σε φιλήσω στο στόμα, αλλά στα βλέφαρα
να μην είναι σε πλατεία αγκαλιά με αλκοόλ
μα ναι ναι η πιο ξενέρωτη ωρα της μέρας, μεσημέρι
και στο πιο ηλίθιο δάσος παραμυθιού στον κόσμο, στη σχολή σου.
Οι λύκοι θα μας έβρισκαν παντού έτσι κι αλλιώς
κι αντάρτικο σε τετράποδα εγώ δε στήνω.
Τουλάχιστον απολαμβάνω ακόμα το παιχνίδι με τον κόσμο.
Έλα να παίξουμε μαζί,
μόνο σταμάτα να γράφεις
γιατί δεν είναι παραμύθι αυτό που κάνεις, μα ιστορία
και τέτοιες βρωμοδουλειές τι σχέση έχουν με τον έρωτα;
ε;

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Δελφίνια και χρέη



Δελφίνια και χρέη 


Θα θελα πολύ να 'μουν  ακόλουθος σου,
μα το αίμα στις φλέβες μου κυλάει πολύ όμορφα
για να το ρίξω στην πρώτη κάνη όπλου που αγόρασα στη μαύρη αγορά.
Αντ’αυτού το συγκεντρώνω σε ειδικά κουτάκια
και φτιάχνω μ’αυτο παγάκια σε σχήμα δελφινιών.
τα πουλάω στην μεσαία τάξη γιατί οι κατώτερες δεν καταλαβαίνουν
ιδιαίτερα τα δικαιώματα των ζώων
ή την ομορφιά του να φτιάχνεις μπιχλιμπίδια απ’ τα ψυχολογικά σου.
Ταυτόχρονα έχω κι άλλες ασχολίες.
Να εκβιάζω και να εκβιάζομαι πχ από τα ένστικτα
ή το αόρατο χέρι της αγοράς
που μου κάνει σταθερά κωλοδάχτυλο δυο δεκαετίες τώρα
φροντίζοντας να αυτορρυθμίσει τις αράχνες στους τοίχους
με την ποίηση και την ταξική συνείδηση.
Θα αποτύχει.
κι αυτό δε χρειάζεται να χει διαβάσει κανείς για να το ξέρει
αρκεί να δέχεται την  ελευθερία της σάρκας
και τη σύνθεση των ψυχών σε ανώτερο επίπεδο
Το θέμα δεν είναι τι θα κάνουνε οι αστοί αφού τους κρεμάσουμε
/ συνήθως απλά κουνάν τα πόδια τους σα πλοκάμια
και βγάζουν μπουυμπουλήθρες από το στόμα /
το ζήτημα είναι να μάθουν οι άνθρωποι πώς πρέπει να ζουν
και κάποιοι άλλοι να μάθουν πώς ζούνε οι άνθρωποι.

κι ίσως σε αυτό τελικά να μπορώ να βοηθήσω.

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

Κιτρινίλα


Κιτρινίλα


Κίτρινα κτήρια, κίτρινα φώτα, κίτρινο τυρί
ναι καλά!
πάλι ψέμματα γράφω.
δεν τρώω ποτέ κίτρινο τυρί, έχει περιττά λιπαρά και
σαφώς λιγότερη αγάπη
μόνο να μωρέ
έτυχε να τα αγαπήσω  αυτά τα φώτα
πιο πολύ από τα κόκκινα.
μ’αρεσει που σκεπάζουν τους δρόμους που έζησα μα δε μεγάλωσα.
στη δικιά μου γειτονιά δεν έχει κίτρινα φώτα
κι αν ειχε, αυτά
δε θα πέφτανε σε πολυκατοικίες
που όλοι περιμένουνε με ένα κλειδί
και ένα περίστροφο στην πόρτα,
για να ληστέψουνε την επόμενη ερωτική απογοήτευση
και να βιάσουν ακόμα ένα μπουκάλι  κρασί
πριν γράψουν για αυτό στα ιστολόγια τους.
Να σου πω κάτι;
στο μόνο που συμφωνώ με την επανάσταση
είναι πώς ο κόσμος αυτός βρωμάει σκοτάδι
δεν ξέρω αν είναι εκ του φυσικού μας ή αν μας φορτώθηκε στην πλάτη
και γιαυτό δε σκοπεύω να το φωτίσω
θέλω απλά
να στρίψω στα τελευταία μου χαρτάκια αυτό το χάος
και να αφεθώ να το καπνίσω μέχρι τέλους
Ο αέρας θα φέρει τον καπνό μέσα στα μάτια μου
και αυτά από την αηδία και τον πόνο θα πεταχτούνε έξω
χειραφετώντας επιτέλους την αφή και τη ζωή μου
κι αφήνοντας πίσω μόνο λίγο αίμα
Γιατί αν δεν πεθάνω ένα βράδυ έξω απ’ το σπίτι σου
με πεταμένα τα μάτια έξω απ’ το τσιγάρο
τότε θα αυτοκτονίσω απ’ την αηδία μου για μένα
και ένας θάνατος μες τα αίματα
είναι πάντα πολύ καλύτερος απ’ έναν μέσ’ στον εμετό.

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

(προς τη) Νεύρωση #1



Σε έναν κόσμο με απελπιστικά κλονισμένη την έννοια της ηθικής (και της μεταφυσικής), μοναδικό μας κράτημα μπορεί να είναι η εφαρμοσμένη αισθητική. Η υποταγή αυτής σε παραδεχτές νόρμες συμπεριφοράς, πολιτικούς σκοπούς κλπ είναι μια επιλογή σεβαστή αλλά ουδέτερη, πιο άσπρο δηλαδή πεθαίνεις.

Κράτημα χρειάζονται φυσικά τα άτομα και όχι οι κοινωνικές τάξεις, οι κοινωνικές τάξεις δεν παλεύουν να "βγάλουν την μέρα", ακόμα και όταν αυτό συμβαίνει στο 90% των μελών τους και αυτό γιατί διέπονται αντικειμενικά από μια μεγαλύτερη ψευδαίσθηση διαχρονικότητας. Διαχρονικότητα της εργατικής τάξης θέλει το κεφάλαιο και όχι οι εργάτες.

Όσο πιο πολύ προσεγγίζει η τέχνη τη ζωή, τόσο πιο πολύ πρέπει να κρίνεται με όρους ζωής. Αλλά ποτέ δεν μπορεί να κριθεί σα τη ζωή γιατί είναι περισσότερο κοντά στην εργασία ως ιδιότητα παρά στη βιολογική λειτουργία ενός οργανισμού. Δεν ξέρω κοινώς αν η τέχνη είναι ξέχωρη ιδιότητα της ανθρώπινης ζωής ή απλώς παρακλάδι της εργασίας. Ωστόσο η διερεύνηση του ζητήματος έχει σημασία για τις τυχόν "πολιτικές ευθύνες".

Σημαντικό στην τέχνη είναι το να πιάνει ο παραλλήπτης το νόημα ή κάποιο νόημα. Κοινώς σημασία έχει η διαδικασία της πρόσληψης, αλλά αυτή εξαρτάται σε απίστευτο βαθμό από τα βιώματα και τις σκέψεις που έχεις ήδη στο κεφάλι σου. Το να σου ζητηθεί να απολογηθείς για κάτι το καλλιτεχνικό είναι ουσιαστικά αίτημα προς απολογία για ολόκληρη τη σκέψη και τη διαδικασία της σκέψης που έχει ένα xy υποκείμενο στο οποίο απευθύνεσαι. Και πάλι δεν πρέπει να μαστε απόλυτοι. Αλλιώς γίνεται η προσέγγιση ενός abstract πίνακα αλλιώς ενός τραγουδιού των πογκρόμ. Θα έλεγα πάντως ότι η έννοια της στρατευμένης τέχνης είναι μια σύμβαση που τη δεχόμαστε κάποιοι και αυτή ακριβώς η αποδοχή της σύμβασης -ανεξαρτήτως στρατοπέδου- είναι που μας επιτρέπει να κριθούμε.

Η πάλη για την "ιδεολογική κηδεμονία" ενός ρεύματος μπορεί να γίνει για λόγους αισθητικούς, πολιτικούς, ηδονικούς, στα πλαίσια έρευνας ή ακόμα και καθαρά για το χρήμα, στα πλαίσια πχ μιας καπιταλιστικής κοινωνίας ή για την καταξίωση στα πλαίσια του επίσημου θεάματος. Αν αυτόματα παραιτούνταν όλοι από την προσπάθεια για επικράτηση μιας ιδεολογίας-πολιτικής στην τέχνη, οι συγκρούσεις του καλλιτεχνικού μικρόκοσμου δε θα έπαυαν στο ελάχιστο.

Αυτό δεν αναιρεί φυσικά το αυτοννόητο. Τους αδιάρρηχτους δεσμούς τέχνης, φιλοσοφίας, κοινωικών επιστημών(;).

Αν η ζωή μιμηθεί την τέχνη δεν έχουμε επανάσταση. Έχουμε την πλέον αντικοινωνική μορφή εξέγερσης, το ξεπέρασμα των δομών και ταυτόχρονα τη θλιβερή πιθανότητα να αντιπαρατεθούμε με βράδια στα οποία θα είμαστε αγκαλιασμένοι κάτω απο κουβέρτες στην ταράτσα κάποιου βομβαρδισμένου σπιτιού με το κρύο να μπάζει απ' τα παράθυρα. Το αλκοόλ που μας ζεσταίνει θα τελειώσει έτσι κι αλλιώς.

Αν η τέχνη μιμηθεί τη ζωή, θα αποτύχει και θα δημιουργήσει μαφίες, ολιγαρχίες και ψυχιατρικά ιδρύματα.


Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Ακόμα κι αν καθόσουνα


πρώτη δημοσίευση:  http://successfulattempt.blogspot.gr/2014/05/blog-post_21.html



Tο κεφάλι της σιγόβραζε απ’ την επιθυμία της να τον διακόψει πριν αυτός μπορέσει να τελειώσει τη φράση του. Άλλωστε τι ήταν ικανός να της πει; Τι που δεν είχε ακούσει ήδη μέχρι τώρα στα 22 της πολλές φορές μάλιστα και σε άπειρα διαφορετικό ύφος και χωροχρόνο; Τίποτα. Ήθελε να τον διακόψει, να τον χτυπήσει, να του πετάξει το κερί που στόλιζε το τραπέζι τους στο μάτι μήπως κι ο πόνος τον έκανε να συνέλθει από τη μαλακία που τον έδερνε και που περίμενε να πει.

«Ε και ξέρεις...» της είπε αυτός ολοκληρώνοντας έτσι μίζερα τον ακόμα πιο μίζερο διάλογο-ουσιαστικά μονόλογο- που είχε προηγηθεί. Εκείνη φυσικά ήξερε. Ακόμα ένα απόγευμα που το είχε γεμίσει με τον πρώτο τυχαίο τύπο για τον οποίο δεν ήξερε τίποτα κι ούτε ήθελε να μάθει. Και μη φανταστείτε ότι θα του καθόταν. Αυτή ήθελε να πιούν ήρεμα τη μπύρα τους και να φύγουν για όπου τους τράβαγε η τύχη χωρίς να νιώσει κανείς απ’ τους δύο την επιθυμία να λοξοδρομίσει προς το σπίτι του άλλου.

Αυτός πάλι το μόνο που ήθελε ήταν να ανοίξει η γη αλλά χωρίς να τον καταπιεί, να προκληθει δηλαδή η μέγιστη δυνατή αναστάτωση που θα του επέτρεπε όμως ταυτόχρονα να συνεχίσει να σκέφτεται. Το αλκοόλ ξελασκάριζε τα κολλημένα από καιρό γρανάζια του εγκεφάλου του και του επέτρεπε να επιθυμήσει πράγματα που την πιθανότητα των οποίων ούτε καν μπορούσε να σκεφτεί τοπροηγούμενο διάστημα. Και τώρα ναι. Ήταν τόσο απλό. Με 1,5Ε κρασί και άλλο τόσο για εισητήρια την είχε εδώ. Τι κι αν δε θα πηδούσε απόψε; Στον εσωτερικό κόσμο που του χαν φτιάξει οι αναθυμιάσεις από τα φάρμακα και το LSD το να βγει απλά με ένα θηλυκό που γούσταρε χωρίς να φρικάρει κατά τη διάρκεια της βραδιάς ήταν ήδη μια απόλαυση. Για την ακρίβεια το να γουστάρει γενικά κάτι που δεν τον φρίκαρε ήταν ευτυχώς για αυτόν, όχι πρωτόγνωρη αλλά σαφέστατα μια σπάνια εμπειρία.

Δυστυχώς όμως είναι στη φύση του σύμπαντος να αναταρράσει τα ξεβρασμένα μυαλά για να τα ρίχνει μετά σε νέες καταιγίδες της ψυχοπάθειας. Ο τύπος με κάθε της κουβέντα ταρασσόταν , έβλεπε ή μάλλον φανταζόταν πάθος να στάζει από τα χείλη της και αγνοούσε επειδιχτικά τα σημάδια αδιαφορίας και δυσφορίας της. «Θέλω να με τσιμπουκώσει μ’αυτά της τα χειλάκια» σκέφτηκε και έτσι απλά κατέβασε το παντελόνι του. Ήταν Δεκέμβρης αλλά δεν κρύωνε λόγω τόσο του μη αναμενόμενα θερμού καιρού εκείνων των ημερών αλλά και ως αποτέλεσμα των  χημικών κοκτέιλ που κατέβαζε μαζί με αλκοόλ κάθε φορά που εκείνη πήγαινε στην τουαλέτα.

«Θα μου πάρεις μια πίπα;» της είπε.
Δεν του πήρε
δε του είπε καν  κάτι σχετικό,μόνο μουρμούρισε «Ότι να 'ναι»
κι ανηφόρισε προς το σπίτι της

«Τι κοιτάτε παλιόσκυλα;» φώναξε εκείνος σε κάτι τύπους  που κάθονταν πιο εκεί και παρακολουθούσαν το σκηνικό. «Προσέξτε γιατί εσείς θα την φάτε στον κώλο»

Και χωρίς να βάλει ποτέ τα αρχίδια του μέσα στο παντελόνι ξεκίνησε κι αυτός την επιστροφή για το σπίτι του παίζοντας με τα ψιλά στις τσέπες του και προσπαθώντας να ανακαλύψει αν τον φτάνανε για ταξί ώστε να γλυτώσει το περπάτημα.

Το περπάτημα ήταν πάντα για τον πούτσο άλλωστε.

«Αστείος» έγραφε τυπικά,ψυχρά και ειρωνικά το μήνυμα που αποφάσισε να του στείλει η τύπισσα την άλλη μέρα στο facebook. Το γυναικείο φύλο είναι το μοναδικό που μπορεί άλλωστε να συνδιάσει τα παραπάνω γνωρίσματα σε οποιαδήποτε μορφή επικοινωνίας κι αν επιλέξει. Μετά όμως το ξανασκέφτηκε και πρόσθεσε τρεις τελίτσες στο τέλος.

«Αστείος...»
Και πάτησε το enter σα να πετούσε τα σκουπίδια στον κάδο.

Αυτός είδε το μήνυμα αμέσως καθώς μιας και είχε  πολύ χειρότερη κοινωνική ζωή από την κοπέλα στην οποία πέταξε την πούτσα του κατάμουτρα δεν έφευγε συχνά από την οθόνη του υπολογιστή. Παραξενεύτηκε με το μήνυμα της. «Το πήρε για αστείο;» «Μήπως το θέωρησε φάρσα για το νέο έτος;», «Μήπως αυτό το υπέροχο πλάσμα με ποθεί καταβάθος και εγώ με τη συμπεριφορά μου την απομακρύνω;»

Μετά έξαφνα, έμοιασε να αποχτά μια επαφή με την πραγματικότητα και σιγορμουρμούρισε στον εαυτό του «Τι λέω και εγώ ο μαλάκας εξ’αρχής δε γούσταρε αυτή, ποιός ξέρει γιατί να βγήκε μαζί μου». Η ανάγκη ενός ανθρώπου να σκοτώσει την ώρα του δεν του είχε περάσει ποτέ απ’ το μυαλό γιατί εκείνος δε βαριόταν ποτέ έτσι κι αλλιώς και άλλωστε καταδίκαζε από όταν ήταν ακόμα μέλος της ΔΗΜΑΡ το να σκοτώνεις τα λεπτά και τις ώρες. Την κοινωνική ζωή που δεν είχε την αναπλήρωνε με την ενασχόληση του με τη φωτογραφία. Απ’ όταν κατάφερε να πάρει στα χέρια του για πρώτη φορά μια καλή κάμερα δε σταμάτησε. Μόνο που επέλεγε δυστυχώς να ασκεί την τέχνη του με διάφορους περίεργους τρόπους και μέσα κανένα απ’ τα οποία δεν μπορούσε να αγιάσει τους εκάστοτε κοπούς του.

Ο φίλος μας και φωτογράφος λοιπόν ξεπέρασε σχετικά  σύντομα την ταραχή του και επιστράτευσε το μυαλό του στο τι θα μπορούσε να κάνει για να σπάσει ,μέσω φέισμπουκ έστω, την ψύχρα που είχε απλωθεί μεταξύ αυτού και της κοπέλας που τον ενδιαφέρε. Ενώ σκεφτόταν όμως μοιράστηκε τον πόνο του καθώς και μερικές λύσεις που του χαν περάσει ήδη απ’ το μυαλό με έναν απ’ τους λίγους φίλους που είχε.

Description: http://1.bp.blogspot.com/-IO7bUxELHUY/U3zbd3AAe6I/AAAAAAAAAPc/1Lm1vQiThsc/s1600/ffff.jpg

Καμία όμως από τις προτεινόμενες λύσεις του διαλόγου δεν έμοιαζε να φτάνει στον επιθυμητό στόχο και παρόλο που ο βιασμός θα επέτρεπε ίσως τη σεξουαλική επαφή με την κοπέλα εντουτοις ο ήρωας μας παρόλο τη φαινομενική καφρίλα του ήταν πολύ ψυχούλα για να κάνει κάτι τέτοιο. Άλλωστε στο σεξ πρέπει να δίνεις όλο σου το είναι, δε μπορείς να μοιράζεις κομμάτια του σε δευτερεύουσες ασχολίες όπως πχ να κραγαύζεις:«ΜΗΝ ΦΩΝΑΞΕΙΣ ΜΩΡΗ ΠΟΥΤΑΝΑ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΣΟΥ ΚΟΨΩ ΤΟ ΛΑΡΥΓΓΙ» ενώ προσπαθείς και να κρατηθείς όρθιος και να κρατήσεις την άλλη σε ένα μέρος αλλά και να συνεχίσεις να σφίγγεις ένα μαχαίρι στο λαιμό της.

Έτσι λοιπόν, μετά το διάλογο με το φίλο του, ο ήρωας μας άναψε ένα τσιγαράκι και κάθησε να το σκεφτεί το θέμα. Στον κατάλογο των «Σε σύνδεση» πεταγόταν  συνεχώς η κοπέλα που τον είχε τραβήξει και κατόπιν έβγαινε, αγχωμένη προφανώς να πάρει μια απάντηση αλλά και να φύγει. Κοινώς την ενδιέφερε περισσότερο η λήξη του έτσι κι άλλιως αδιάφορου γιαυτήν ζητήματος παρά η “συνδιαμόρφωση” ενός πλαισίου αγάπης όπως θα λέγανε και στα εαακ.

Κι ο ήρωας αφού έσβησε το τσιγάρο και ήπιε μια γουλιά απ’ τον καφέ του, απάντησε.

Η κοπέλα στριφογύριζε αγχωμένη στην καρέκλα. Ήταν εκείνο το είδος του άγχους που είναι αρκετό για να σε εκνευρίσει αλλά όχι τόσο ώστε να μπορείς να το προβάλεις σαν δικαιολογία για το ότι πήρες πχ 2 κιλά. Έχωσε τα χέρια στις τσέπες της αναζητόντας το μπρελόκ της αλλά το μόνο που βρήκε ή μάλλον καλύτερα διαπίστωσε ήταν ότι της έλειπε ήταν τα  λεφτά. «Το χω χάσει» σκέφτηκε και πετάχτηκε μέχρι το σαλόνι για ανατροφοδοσία της δερμάτινης τσέπης του παντελονιού της. Όταν γύρισε πίσω στον υπολογιστή διαπίστωσε πώς ο τύπος που της ριχνόταν είχε κάνει διαλέξει να κάνει την επόμενη κίνηση του.

Κάνοντας γρήγορα κλικ στο εικονίδιο του διαλόγου διαπίστωσε ότι της είχε στείλει απλά ένα συμπιεσμένο αρχείο με τίτλο «hagaph.rar»

«Τι είναι αυτό» του είπε
«kati poy prepei na deis ;)» της απάντησε αυτός
«Ξέρεις πρέπει να καταλάβεις κάτι» είπε αυτή που είχε κουραστεί και ήθελε να τελειώνει με τον τύπο
«to eides?» της είπε απλά εκείνος
«Όχι δε το είδα, θα το τσεκάρω όταν βρω χρόνο, άκου τώρα» πληκτρολόγησε η κοπέλα με τα νεύρα να φουντώνουν στο κεφάλι της και συνέχισε «Χθες που βγήκαμε δεν ήταν κάτι το ξεχωριστό γιατί δεν είχα σκοπό να γίνει κάτι μεταξύ μας ούτε το σκέφτομαι για το μέλλον, επίσης αυτό που έκανες μετά ήταν απαίσιο, δε θέλω να με ξαναενοχλήσεις ούτε εμένα, ούτε κανέναν δικό μου»
«Skeftomai na se biasw» της ήρθε η απάντηση σε δευτερόλεπτα
«Δεν πας καλά»
«Σε έχει ταράξει η αγαμία»
«Είσαι επικίνδυνος»
«Μακριά μου απλά»
«Ανώμαλε»
«Den exw apofasisei na to kanwapla to skefthka bre ;)»
«ΕΙΣΑΙ ΑΡΡΩΣΤΟΣ, BLOCK»
«Opws thes» της έγραψε αυτός για τελευταία φορά αφού το τελευταίο που θα διαπίστωνε για την κοπέλα ήταν ότι τον έσβησε από φίλο στο facebook και μετά τον μπλόκαρε.

«Εντάξει» σκέφτηκε εκείνος και έπιασε ένα τετράδιο, ένα στυλό και ένα φάκελο από το συρτάρι του.
«Εντάξει» σκέφτηκε και αυτή και σαφώς πιο ήρεμη πια βγήκε απ’ το σπίτι όπου ήδη την περίμενε ο υποψήφιος νέος παρτερνερ της με τη μηχανή. Φυσικά δεν είχε σκοπό να του διηγηθεί τίποτα.

Λίγες ώρες μετά και μετά την βόλτα του defacto και dejuris  ζευγαριού και της παρέας του η κοπέλα ξεκίνησε με το παλικάρι της προς το σπίτι του. Καθώς άνοιγε η ίδια την πόρτα αφού ο τύπος είχε πάει να αφήσει  τη μηχανή σε έναν φίλο του που του την είχε ζήτησε για μέχρι το πρωί, ευχήθηκε από μέσα της τουλάχιστον μετά το χθεσινοβραδινό σκηνικό και τον μεσημεριανό διάλογο του παραλόγου που έκανε, τουλάχιστον να απολάμβανε ένα καλό πήδημα απόψε. Άφησε ανοιχτή την πόρτα για να περάσει μέσα το φλερτ της όταν γύριζε και κάθησε στον υπολογιστή μέχρι τότε.

«Βρε λες»  είπε ανησυχόντας πριν μπει στο facebook
«Τι κακό μπορεί να συμβεί όμως...σιγά» σιγοψυθίρησε δημιουργώντας ένα πέπλο ασφάλειας για τον εαυτό της και προχώρησε κατόπιν στο log in
Με έκπληξη παρατήρησε πώς όχι ο τύπος που την είχε φέρει σπίτι του ήταν online μα πώς γινεται αυτό σκέφτηκε, ήταν έτοιμη να του στείλει όταν την πρόλαβε αυτός
«Έλα γλύκα» της έστειλε σε μήνυμα ο τύπος «συγνώμη αλλά ήθελε να μου δείξει ο Γιώργος κάτι στο pc, δε θα αργήσω, τώρα του εξηγώ  για σενα  :P :P :P»

Η κοπέλα χαμογέλασε, ήταν αρκετά αθώο τελικά αν και ήξερε ότι το «Τώρα του εξηγώ για σένα» σήμαινε περισσότερο «Α τώρα του λέω πόσο μουνάρα είσαι και πώς θα σε σκίζω το βράδυ» αλλά αυτό δε τη χάλαγε, αντίθετα ένιωσε να τη φτιάχνει και σε λίγα δευτερόλεπτα στη σκέψη της συζήτησης των δύο ανδρών υγράνθηκε. Του έστειλε ένα σύντομο μα περιεκτικό μήνυμα «Μην αργήσεις κρυώνω <3 ;)»

Περίμενε να λάβει σύντομα απάντηση αλλά αυτή καθυστερούσε. Κι όταν τελικά είδε να αναβοσβήνει η καρτέλα στο facebook δεν είχε τον ίδιο ενθουσιασμό πια.

«Να σου πω, τον έχεις γνωρίσει το Γιώργο»
«Ε όχι...γιατί ρωτάς»
«Να μωρέ γιατί ειδε τυχαία το προφίλ σου όσο ήμασταν στον υπολογιστή και σου έγραφα πριν και μου πε ότι σε ξέρει, λέει ότι είχατε βγει για μπύρα χθες»

Και το τελευταίο υγρό που είχε μείνει ανάμεσσα στα πόδια της στέγνωσε, σα να κατάλαβε τι παίζει.
«Έλα εδώ τώρα» του είπε
Μα εκείνος δεν ξαναπάντησε

Με την ώρα να περνάει και με την ίδια να μην λαμβάνει απάντηση η κοπέλα αποφάσισε να δράσει μόνη της. Ήθελε να τρέξει να βρει το παλικάρι της και να τον ειδοποιήσει για την επικινδυνότητα του φίλου του. «Πώς μπόρεσε να συμβεί αυτό» «που έχω μπλέξει» σκέφτηκε.
Έτρεξε το δρόμο μπροστά απ’ το σπίτι του δικού της με ταραγμένες δρασκιλιές αλλά δε βρήκε πουθενά παρκαρισμένη τη μηχανή. Στη συνέχεια σκέφτηκε πώς θα ταν αδύνατο να τον εντοπίσεΙ ακόμα και αν αυτός είχε πάει κάπου εδώ κοντά  καθώς θα έπρεπε μέσα στη νύχτα να διασκίσει μια ολόκληρη γειτονιά από πάνω ως  κάτω. Σκέφτηκε όμως ευτυχώς κάτι καλύτερο. Άνοιξε όλα τα συρτάρια και τα ντουλάπια του σπιτιού ψάχνοντας για κάτι που θα τη βοηθούσε. Από αυτά πετάγονταν εικόνες, ναρκωτικά, ψυχοφάρμακα, μουχλιασμένο κέικ και διάφορα άλλα πράγματα τα όποια προσπέρασε μέχρι που τελικά στο συρτάρι του γραφείο του βρήκε την ατζέντα του.
«Γιώργος» μουρμούρισε  ανατρέχοντας τις σελίδες του

Η τύχη της χαμογέλασε. Στην ατζέντα υπήρχε μόνο  ένας Γιώργος και το γεγονός ότι είχε σημειωμένα δυο τηλέφωνα εκει (κινητό και σταθερό) καθώς και δυο διευθύνσεις, που η μία εξ’αυτών αντιστοιχούσε σε επαρχιακή τοποθεσία αναπτέρωσαν τις ελπίδες της ότι θα δει σύντομα το παλικάρι της και θα τον προειδοποιήσει ή και σώσει αν χρειαζόταν απ’  τον ανώμαλο φίλο του. Έψαξε τη δεύτερη διεύθυνση στο google και είδε ότι ήταν κοντά , δυο στενά μόνο απ’ το μέρος που ήταν. Ντύθηκε κάπως πιο καλά για το κρύο αυτή τη φορά  και βγήκε έξω.

Ψάχνοντας σπίτι το σπίτι, δρόμο το δρόμο, τα βήματα της ακούγονταν δυνατά μέσα στην αθηναική νύχτα. Πολλές σκέψεις πέρασαν απ’ το μυαλό της. «τι κι αν πρόκειται για επικίνδυνους ανθρώπους;» «κι αν ο δικός μου είναι τελείως ανώμαλος και αυτός;» «Πόσο τυχαίο είναι ότι γνωρίζονταν»
Αυτά όμως δεν είχαν καμία σημασία γιατί είχε πάρει την απόφαση να ψάξει να βρει το σπίτι, κάτι που άλλωστε δεν απαιτούσε ιδιαίτερα πολύ χρόνο ώστε να έχει την ευκαιρία να ξανασκεφτεί τις πράξεις της. Η μικρή μας φίλη έφτασε έξω απ’ το σπίτι που ήταν  σημειωμένο στην ατζέντα: «Εθνικής Αντιστάσεως 24

Η εξώπορτα ήταν ανοιχτή, η πόρτα όμως όχι. Χτύπησε με αποφασιστικό τρόπο το κουδούνι. Μέσα της πίστευε άλλωστε πώς ο Γιώργος ήταν περισσότερο αυτιστικός και καθυστερημένος παρά ψυχοπαθής και επικίνδυνος.
Κρίμα που είχε άδικο
Τα φωτοκύτταρα έκαναν τη δουλειά τους
Η πόρτα άνοιξε και εκείνη προχώρησε μέσα

Σκοτάδι επικρατούσε μέσα στο σπίτι, έκανε μερικά δειλά βήματα. «Μανώλη, μανώλη» φώναξε το παλικάρι της αλλά καμιά απάντηση δεν ακούστηκε.
«Δε το κόβω να σ’απαντάει τώρα σύντομα» ειπώθηκε από το βάθος του σπιτιού . Τα σκοτάδια δεν τον εμπόδιζαν να περάσει στις λέξεις το αθώο επιφανειακά μα σαδιστικό και χαρούμενο κατά βάση ύφος.
«Γιώργο...» ψέλισσε αυτή
«Ωραία , τώρα που φώναξες το σωστό όνομα μπορώ να ανοίξω τα φώτα» είπε αυτός απλά

Ένα  ΚΛΙΚ διαφορετικό από αυτά του υπολογιστή ακούστηκε.
Το φως σκόρπισε στο σχετικά ευρύχωρο σαλόνι και έφερε αντίκρυ τους δυο γνωστούς.

«Καλησπέρα, δε σε περίμενα» της είπε ο Γιώργος
«Δεν ήρθα για σένα, περιμένω το Μανώλη, που είναι» του είπε αυτή ψυχρά
Αυτός την κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε στο ίδιο ήρεμο ύφος
«Θα γαμηθείτε;»
«ΔΕ ΣΕ ΑΦΟΡΑ ΠΑΛΙΟΑΡΡΩΣΤΕ» φώναξε γεμάτη αγανάκτηση η κοπέλα «Ποιο είναι το πρόβλημα σου τέλος πάντων, άσε μας ήσυχους»

«Πώπω νεύρα...» συνέχισε αυτό κοιτάζοντας το πάτωμα και παίζοντας περιπαιχτικα με ένα στυλό που είχε στα χέρια του  «Πάλι καλά που δε κέρασα τη μπύρα τις προάλλες, παρακαλετό μουνί, ξυνό γαμήσι άλλωστε.» της είπε
«ΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΑΝΩΜΑΛΕ, ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΦΩΝΑΞΩ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ» του φώναξε εκείνη με τη μία φλέβα του προσώπου της να παλεύει να εκραγεί από το άγχος αλλά να μην την αφήνει η αντιτρομοκρατική υπηρεσία της ομοιόστασης.

«Θες το μανώλη ε;» της είπε αυτός  κοιτάζοντας την για πρώτη φορά σοβαρά και στα μάτια
«Ναι...» του είπε αυτή «και μετά φεύγουμε»
«Μέσα είναι έλα»
Τον ακολούθησε με κάποιο δισταγμό μέχρι το σκοτεινό δωμάτιο που την πήγε. «Εδώ είναι ο Μανώλης» της είπε μόλις πέρασε η σιλουέτα της την πόρτα.
«Δε βλέπω τίποτα» απάντησε ενώ είχε αρχίσει να φοβάται και πράγματι είχε λόγους
«Α αυτό διορθώνεται» είπε χαιρέκακα αυτός και άναψε τα φώς.

Κύματα φωτονίων πλημμύρισαν  το δωμάτιο και η κοπέλα αντίκρυσε το θέαμα για το οποίο την προετοίμαζε ο σαδιστής stalker της. Ο Μανώλης βρισκόταν μπροστά στον υπολογιστή αλλά όχι ολόκληρος, ένα κομμάτι του, απ’ τα πιο σημαντικά έλειπε, το κεφάλι του ήταν κομμένο και είχε τσουλίσει στο πάτωμα όπου μια συμμορία από γατάκια που φιλοξενούσε προφανώς ο Γιώργος κατασπάραζαν το δέρμα του αριστερού του μάγουλου και αυτιού.

«Σκέφτηκα ότι έτσι κι αλλιώς το κεφάλι δε σε ενδιαφέρει πολύ, δεν έχει και ιδιαίτερα όμορφα μάτια, και οι γατούλες μου πείναγαν και δεν άντεχα να τις βλέπω να αδυνατίζουν λόγω της φτωχής μου οικονομικής κατάστασης, έτσι τους τάισα ένα κομμάτι του Μανώλη, μπορείς φυσικά να κρατήσεις το υπόλοιπο ή αν όχι όλο όποιο τμήμα του θες» της είπε γλυκά γλυκά ο Γιώργος

Η κοπέλα είχε παγώσει στη θέα των όσων έβλεπε και δεν μπορούσε να βγάλει μιλιά, έτσι ο θύτης του στυγερού εγκλήματος συνέχισε.

«Α δεν έχεις προτίμηση σε κομμάτι, όλο το πακέτο λοιπόν, πάντα μου άρεσαν οι ρομαντικές γυναίκες κι ας είμαι ελευθέριος» είπε χαμογελαστά, «Αλλά» πρόσθεσε κοιτώντας το ρολόι του, «πέρασε η ώρα έχουμε κι άλλες δουλειές» είπε και κατέβασε το παντελόνι του.

Το κορίτσι σα να συνήλθε από το σοκ που της προκάλεσε η θέα του πτώματος του Μανώλη κατάλαβε ότι απειλούταν και η ίδια έκανε να φύγει αλλά άκουσε μια φωνή πίσω απ’ τον ώμο της «στη θέση σου δε θα το κανα αυτό» και γυρίζοντας είδε το Γιώργο με κατεβασμένο παντελόνι μεν αλλά με ένα μικρό πιστόλι των 9 χιλιοστών στα χέρια του.

«Πάντα σιχαινόμουν τα όπλα, τουλάχιστον όμως αντικαθιστούν την αδικία του να είναι ο άλλος πιο ψηλός ή πιο χοντρός, τι επειδή έτρωγε τα κέρατα του όταν άλλοι παίζαν μπάλα και επειδή είναι 1,90 δεν θα μπορούμε να τον σκοτώσουμε; Σκατά στο Δαρβίνο και στη φυσική επιλογή» εξήγησε την ιδιαίτερα νορμάλ οπτική του ο Γώργος.

Η κοπέλα έβαλε τα κλάμματα. Δεν μπορούσε να μιλήσει και κάθε φορά που διέκοπτε τους λυγμούς για να πει κάτι αμέσως ξεσπούσε χειρότερα.

«Έλα αρκετά» της είπε έντονα ο Γιώργος «Κοίταξε με»
Αυτή που κατάλαβε ότι αυτό ήταν εντολή και όχι φιλική πρόταση τον κοίταξε στα μάτια όσο μπορούσε χωρίς να φρικάρει από τον πόνο και την απέχεθα που ένιωθε.
«Έχω μόνο 100 Ευρώ στο σπίτι, τα είχα για δουλειές αλλά χαλάλι σου, θα μου κάτσεις λοιπόν;» της είπε και κατέβασε και το σλιπάκι του αποκαλύπτοντας την έτοιμη από ώρα πούτσα του ενώ έβγαζε απ’ το συρτάρι 2 πενηντάευρα.
«Όχι... ποτέ...» μπόρεσε να ψελίσει αυτή

«Α δεν παίρνεις από λόγια εσύ» της είπε και με το όπλο στο χέρι προχώρησε προς το μέρος της.

«Τουλάχιστον h agaph.rar  θα μεγαλώσει κατά δυο φωτογραφίες απόψε» πρόσθεσε  χαρούμενα ο Γιώργος και έβγαλε την ασφάλεια από το όπλο....