Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Πυροσβεστήρες

Πρώτη δημοσίευση





Στέκομαι στα τελευταία βαγόνια του τρένου
μα σπάνια σκέφτομαι σε αυτά.
Οι σκέψεις πεθαίνουν μέσα σε οτιδήποτε αρχίζει από «ΜΜ»
πόσο μάλλον οι τελευταίες της μέρας.

Εκείνη πάλι τα καταφέρνει
λιγότερο από μένα αλλά το κάνει
περνάει από δίπλα μου, χαμογελάω-ανταποδίδει
-είμαι όμορφος σήμερα-
αυτή λογικά πάντα ήταν.

Κάθεται.
Συνεχίζω να διαβάζω το βιβλίο μου
χαζεύω τους πυροσβεστήρες του συρμού
Πώς μ’απογοητεύουν πάντα
και διαψεύδουν έτσι απλά τις προσδοκίες μου
«Αχ τι ωραία  που θα ‘ταν να ανατιναζόμασταν όλοι.»


Τέλος κατεβαίνει
μισό βλέμμα για αυτήν
μισό για τον πυροσβεστήρα.
Εμείς οι αποτυχημένοι τρομοκράτες
αγαπάμε τον κόσμο τελικά ή τον μισούμε;

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

Chocofant- Όταν η υπογλυκαιμία κι ο Όργουελ συνάντησαν το Breaking Bad, in Athens.

http://theatrodromou.blogspot.gr/2013/12/chocofant.html






Εξώφυλλο και τυπογραφική επιμέλεια απο το Φρανκ

Ένας ελέφαντας ξεπεσμένος κομμουνιστής παλεύει με το lifestyle του περιθωρίου που του επιβάλλει η Αθήνα. Ναρκωτικά, γυναίκες, Όργουελ ή κάτι άλλο πιο αντιδραστικό ελπίζοντας τα free press να μην τον περάσουν στο ντούκου.

* * *

(Απόσπασμα απο το διήγημα)
Πριν από όλα αυτά όμως έπρεπε να βρει στέγη, φαί, λεφτά... 
Βρίζοντας σιωπηλά από μέσα του θεούς, κυβερνήσεις, κράτη και τα σχετικά, ωθούμενος έτσι όλο και περισσότερο προς τον αναρχικό χώρο, κάθισε σε μια γωνία της Κλαυθμώνος και ακούμπησε στοργικά  τον κόκκινο μπερέ που φορούσε (δώρο του συγγραφέα για τα προηγούμενα γενέθλια του) στο χώμα.

Ένα ελαφρύ "Παπ!" ακούστηκε και μια μικρή σακουλίτσα προσγειώθηκε στο καπέλο του. Η μυρωδιά ήταν χαρακτηριστική και έντονη, δεν επρόκειτο για λιβάνι. Ο (elephant) man μας σήκωσε το βλέμμα  του από το χώμα για να αντικρίσει εκείνον που πρόσεβαλε την μαρξιστική παιδεία του και την κομμουνιστική ηθική του.

«Μαν σε είδα λίγο χαμένο και επειδή τη νιώθω τη φάση σου είπα να σε βοηθήσω με τον πιο ψύχραιμο και επιστημονικό τρόπο που γνωρίζω» του είπε ο... "καλός σαμαρείτης" της Κλαυθμώνος. 

Ήταν δεν ήταν τριάντα χρονών, φορούσε ένα φούτερ με κουκούλα, μια φαρδιά φόρμα λερωμένη σε πολύ επίμαχα σημεία και το ένα του μάτι παρείχε αρκετά τεκμήρια σε όποιον θα ήθελε να αποδείξει  ότι είναι ψεύτικο.  
«Ρε φίλε χωρίς να θέλω να σε παρεξηγήσω αλλά μοιάζεις να τα χρειάζεσαι περισσότερο από μένα.» του είπε σηκώνοντας το φρύδι του ο ελέφαντας μας. 
«Μπα μη το λες. Εγώ πάει τέλειωσα από αυτή τη ζωή. Το μέλλον μου προβλέπεται να 'ναι επιτυχημένο και σίγουρο.» 
«Και πώς αυτό; Θες να μου πεις το μυστικό σου;» 
«Κοίτα να δεις ρε φίλε...», ξεκίνησε ο wannabe χιπχοπας τύπος με στόμφο και έπαρση. 
«Έχω τραβήξει τα πάνδεινα στη ζωή μου όμως κατάφερα, για πρώτη φορά, να δω τον κόσμο όπως πραγματικά είναι, μετά από κάτι καλά χαπάκια που τσέπωσα. Πάνε χρόνια από την πρώτη φορά που δοκίμασα αλλά έστω και αργά με βοήθησαν να καταλάβω την έννοια της ύπαρξης. Ξέρεις με τα ναρκωτικά βλέπεις την αλήθεια όπως αυτή υπάρχει μακριά απ’ τις παραισθήσεις των αισθήσεων.» 
«Και τι συμπεράσματα έβγαλες;» ρώτησε ο ελέφαντας χαρούμενος που υπήρχαν άνθρωποι και σε χειρότερη κατάσταση από αυτόν. 
«Αυτό που κατάλαβα εγώ μεγάλε είναι πώς όταν θες κάτι πάρα πολύ το πετυχαίνεις. Δες εμένα πχ. Θα μπορούσα να γίνω γιατρός, να ‘χω λεφτά και ΤΙΣ γκομενάρες κι απέτυχα απλά επειδή δε το ήθελα αρκετά αλλά πλέον έβαλα μυαλό και θα αλλάξω ζωή.» 
«Δηλαδή;» 
«Είναι απλό. Στο εξής θα θέλω περισσότερο αυτά που θέλω και έτσι το σύμπαν θα τα φέρει σε μένα, δε θα χρειάζομαι άλλο το χόρτο για να την παλέψω, άρα στο χαρίζω ΔΙΚΕ ΜΟΥ.» 

Ο τύπος κοίταξε επίμονα τον ελέφαντα και στο καπάκι με περίσσιο θάρρος,θράσος και πάθος του πάτησε ένα γλωσσόφιλο. Τα περιστέρια της Κλαυθμώνος κούρνιασαν πλάι σε τούτο το ζευγαράκι, στολίζοντας με τα φτερά τους εκείνη την παρακμιακή αγάπη, που μάταια προσπαθούσε ανασάνει και που τόσο θύμιζε το κοριτσάκι με τα σπίρτα σε μια νεκροφιλη και πτωματοφάγα εκδοχή. Όλα τα παραπάνω μέχρις οτου κατάλαβαν ότι ένα απ’ τα δύο μέλη του εξελισσόμενου σεξουαλικού δράματος  δε συννενούσε  ακριβώς στα όσα συνέβαιναν κάτι που θυμίζει τους περισσότερους έρωτες που γεννήθηκαν και πέθαναν στην περήφανη πρωτεύουσα του ακόμα πιο περήφανου αστικού μας κράτους και απομακρύνθηκαν πετώντας και γεμίζοντας τους πάντες μέχρι τα εξάρχεια με κουτσουλιές. Οι φήμες για βελτίωση του πολιτιστικού επιπέδου των κατοίκων τους μετά από αυτό εξετάζονται. 

«Είσαι τελείως μαλάκας ε;» του είπε ο ελέφαντας σπρώχνοντας το πρεζάκι στην άκρη. 

* * *

Τιμή: 3€


Παρουσίαση: 21/12 στο ελευθεριακό στέκι Πικροδάφνη, στα πλαίσια του αφιερώματος στο αγγλόφωνο ραπ .

Τρόποι παραγγελίας: Σε lives και λοιπές εκδηλώσεις της καλλιτεχνικής κολεκτίβας "Θέατρο Δρόμου".
Με mail στο theatrodromou@yahoo.com

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

Αντιαλκοολικό [ptomatry]

Πρώτη Δημοσίευση





*

Παραμόρφωση:
καρκινικά κύτταρα,διατροφικές διαταραχές
και ορμονολογικές εξετάσεις.
Δεν είναι μόνο το ποτό ηλίθιε!


** 

Η ιστορία τελειώνει όταν σαπίσει ο εγκέφαλος μου
κι ούτε ένα λεπτό νωρίτερα
μα μην ανησυχείτε δεν αργώ.
Μισάνθρωποι.


***


Σου σφύριξαν μια διεστραμμένη εκδοχή της πραγματικότητας φίλε μου. Πρώτα σε τάισαν με σκατά και μουχλιασμένα βιβλία και ύστερα βρέθηκε κάποιος να σου πει «Αυτό δεν είναι ζωή» και βάλθηκες να ξεμουχλιάζεις τα βιβλία και να χτίζεις αποχετεύσεις.Κακομοίρη...
Όταν αποφασίσουν να γράψουν ποιήματα οι μύκητες και τα βουρτσάκια τουαλέτας θα καταλάβεις τι γινότανε τόσα χρόνια.Μα θα ‘χεις ερωτευτεί τη δουλειά σου μέχρι τότε και θα ‘ναι αργά, άλλωστε πώς θα μπορούσε να σ' ενδιαφέρει εσένα κάτι απ' όλα αυτά;



**** 

Στην ποίηση ισχύει ακριβώς ότι στο γαμήσι
ντρέπεσαι να πεις ότι φταίει το σύστημα
βγάζεις το σκασμό,γαμάς,περνάνε οι μέρες βαριέσαι ή βαριέται και επιστροφή στην καθημερινότητα.
Στο σύστημα ισχύει ακριβώς ότι και στην ποίηση επίσης
ντρέπεσαι να πεις ότι φταίει το γαμήσι
βγάζεις το σκασμό,μοιράζεις ανακοινώσεις,κυλάν οι πορείες,διαφωνείς ή ακόμα χειρότερα σε διαγράφουν από την οργάνωση.

Τελικά μόνο η ποίηση δε μας φταίει σε κάτι.





ps. ακόμα κι αν συνεχίσουμε να πιστεύουμε στην ύπαρξη συνωμοσιών/άρα και κάποιας μορφής νοήματος/πάντως σίγουρα θα πρέπει να αλλάξουμε τελείως την άποψη μας για τη μορφή τους

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

πολύ στρατευμένος για αντικοινωνικός


Γκέι Πορνόγεροι

Δεν ξέρω πια να γράφω ποιήματα
Σιχάθηκα την απλή γλώσσα,το λυρισμό
τα ναρκωτικά,τις κρεπάλες και την ασκητική ζωή
Μα τη φοιτητική ζωή περισσότερο απ’ όλα.
Θα μπορούσα να τα παρατήσω όλα και να πάω στους εργάτες
άλλωστε πλέον έχουμε και τυπικά εργατικό εισόδημα στην οικογένεια
αλλά κάποιο μαλακισμένο θα βρεθεί να μου πει ότι παίρνω γραμμή,
ότι το παραπάνω όργανο είναι ουσιαστικά το αφεντικό μου ή κάτι τέτοιο
Και ότι τέλος πάντων σε τίποτα δε διαφέρω από αυτά που θέλω να ανατρέψω.

"Ε στα αρχίδια μου!"
δίνοντας τέτοιες απαντήσεις σαν την παραπάνω
σιγά-σιγά,φορά τη φορά,σταδιακά
ξεχνάς πώς γράφεται η ποίηση
ονειρεύεσαι δολοφονίες,εκτελέσεις,συνδικαλισμούς και γυμνά γκομενάκια
ή ακόμα χειρότερα γκέι πορνόγερους που κοροιδεύουνε τα γυμνά γκομενάκια που γουστάρεις
μετά ξυπνάς και βλέπεις ότι δεν μπορείς ούτε όπλο να κουβαλήσεις
μα ευτυχώς μπορεί να το κάνει ο κοντινότερος σύντροφος
στην τελικά εμείς είμαστε διαννόηση
μόνο που το πήραμε χαμπάρι νωρίς
και αφού ξεράσαμε πάνω στα τετράδια μας
σας τα δώσαμε να σκουπίζετε τους κακομαθημένους μικροαστικούς κώλους
Σκατάνθρωποι.
Να ναι καλά ο σύντροφος -καλό παιδί να θυμηθώ να του γνωρίσω καμια γκόμενα-
μα πάνω απ’ ολα να 'ναι καλά οι γκέι πορνόγεροι
σωστά τα λέγανε αυτοί ότι γαμιέστε!