Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

RIP αλλά τι είναι το Peace




Η Κατερίνα πέθανε κάτι παραπάνω από 75 χρονών

Δε θέλω να αναφερθώ σε επώνυμα, να αναφερθώ στους δικούς μου δεσμούς με το εν λόγω πρόσωπο ή να δώσω κάποιο πιο επίσημο τόνο. Είχα μια πρόταση να καταθέσουμε στεφάνι με πολιτική χροιά. Την απέρριψα. Μη με περάσετε για απολιτικ αλλά πραγματικά πιστεύω ότι αν δεν αφήσουμε και λίγο ελεύθερους τους ανθρώπους - ειδικά τους ταλαιπωρημένους - μετά το θάνατο τους τότε πραγματικά ξεπερνάμε κάθε όριο απανθρωπιάς. Ούτε τα μάρμαρα και οι παπάδες χρειάζονται, ούτε οι καφέδες και οι χαιρετούρες. Ναι ευχαριστώ για τα συλλυπητήρια, χαίρομαι που μου λες ότι αδυνάτισα αλλά βγάλε το σκασμό. Ησυχία και λίγα μέτρα γης αρκούν για τον κάθε άνθρωπο.

Η Κατερίνα ήταν ένας ταλαιπωρημένος άνθρωπος. Δεν έζησε καμία χαρά πλην μισή χαρά της οικογένειας (και αυτή με το ζόρι). Οδήγησε στρατεύματα ανταρτών στην κατοχή και στον εμφύλιο όντας μικρό παιδάκι με κίνδυνο την εκτέλεση.Πείνασε, πείναγε και μετά την κατοχή και κόντεψε και να πεινάσει πάλι πριν τον θάνατο της. Ο αγαπημένος της αδερφός έκανε στη Μακρόνησο όντας αναρχικός που υποστήριζε το ΚΚΕ (ναι ναι συμβαίνουν και αυτά) και η Κατερίνα τον επισκεπτόταν κάνοντας τα στραβά μάτια στις κακοποιήσεις που λάμβαναν μέρος από τους "φρουρούς". Η Κατερίνα δεν σπούδασε. Ήταν έξυπνη αλλά μια έξυπνη γυναίκα τότε δεν ήταν και πολύ παραπάνω από ένας εκπαιδευμένος σκύλος. Είχανε άρρωστο στην οικογένεια και κάποιος έπρεπε να τον φροντίζει καθημερινά...κι ο κλήρος πέφτει στο κορίτσι που παρατάει φυσικά το σχολείο προς θλίψη καθηγητών που όντως την πίστευαν.

(Την ίδια πορεία πάνω κάτω θα ακολουθούσε μετέπειτα και η κόρη της)

Η Κατερίνα παντρεύτηκε. Τον ήθελε. Ο αδερφός της δεν συμφωνούσε (και δικαίως) αλλά δεν ανακατεύτηκε γιατί στο μεταξύ είχε γυρίσει από τις εξορίες και τις σπουδές και τις καλλιτεχνικές του απόπειρες και η πλάστιγγα έκανε ένα κλικ προς την αριστερή βερσιόν του προοδευτισμού. Βέβαια ο τύπος ήταν καθήκι. Ξύλο, κέρατο, μεθύσια και άλλα λοιπά. Η Κατερίνα έκανε θυσία για την οικογένεια και έμεινε. Για μενα δεν έπρεπε να το κάνει. Ας μεγάλωναν καλύτερα τα παιδιά με τη μάνα τους μόνο. Καλύτερα μια μάνα που δεν τρώει ξύλο παρά μια "φυσιολογική" της εποχής οικογένεια. Ακούς κάτι τέτοιες ιστορίες και παύεις να κράζεις τις φεμινίστριες γιατί σε αντίστοιχη θέση δε βρέθηκες κι ούτε θα βρεθείς ίσως... 

Η Κατερίνα έκανε παιδιά και τα μεγάλωσε.Τα αποτελέσματα μεικτά. Ικανοί άνθρωποι αλλά αδικημένοι λόγω εποχών, κάποιοι άλλοι καθήκια μεγάλα που μοιάσαν στον πατέρα τους. Κάποιοι γινήκαν κομμουνιστές, άλλοι χρυσαυγίτες. Τα άκρα δεν ταυτίζονται βέβαια αλλά σίγουρα οι κομμουνιστές την αγαπούσαν περισσότερα. Απέκτησε και εγγόνια. Η καλύτερη σοδειά της οικογένειας μεχρί τώρα εκτός από τον εγγονό που βγήκε λίγο ψυχάκι και αυτή την περίοδο είναι στις μαύρες του. Κάτι για μια γκόμενα και για την Κατερίνα που έχασε μετά από χρόνια. Όλα καλά παιδιά που κάνανε βέβαια για αρκετά χρόνια τις μαλακίες τους αλλά τώρα σιγα σιγά αποκαταστούν σχέση με την πραγματικότητα.

Η Κατερίνα πέθανε λοιπόν. Καρκίνος και Καρδιά. Κάπνιζε πολύ και ήταν καλός άνθρωπος. Αναμενόμενο μα και πάλι άδικο. Το να σχολιάσεις κάτι πάνω στον θάνατο του άλλου είναι δύσκολο. Το πολύ πολύ να συμβουλεύσεις κάποιον συγγενή να μην στεναχωριέται. Αλλά βλακείες και μπούρδες. Αντί να πεις σε κάποιον να μην στεναχωριέται καλύτερα να σεβαστείς αυτό το συναίσθημα της θλιψης και να μην απαιτείς να το ξεπεράσει αμέσως γιατί δεν πρόκειται. Κανονικά αν η ανθρωπότητα είχε λίγο τσίπα και αξιοπρέπεια πάνω της, κάθε φορά που πέθαινε ένας ταλαίπωρος άνθρωπος θα καιγόντουσαν εκκλησίες και θα πεφταν κυβερνήσεις. Το τέλος της ζωής, μιας βασανισμένης ζωής σε υποχρεώνει αν δεν είσαι τελείως ζώον να κάψεις το κεφάλι σου και να αντιληφθείς πώς πίσω από το background των σάπιων αστικών κέντρων και της εξίσου αντιπαθητικής επαρχίας δεν υπάρχει τίποτα παραπάνω από καμμένη γη. Και η φωτιά που καίει το background στην πραγματικότητα χτίζει κάτι σε αυτή τη γη.

Αλλά εις μάτην. Η ανθρωπότητα δεν έχει ακόμα τσίπα και ο γραφών είναι πολύ κουρασμένος για να συνεχίσει την ανάρτηση. Εύχεται ειλικρινά στην πραγματικότητα να έκλειναν όλοι μπλογκς και φεισμπουκ και να βγαινε με μια συγκεκριμένη τύπισσα να της κλαφτεί όχι για αυτήν μια φορά αλλά για νέα πράγματα. Αλλά επειδή η ζωή, αυτή η μετά βίας υλική και συναισθηματική επιβίωση πρέπει να συνεχιστεί, κι ας γράφουμε ποιήματα για την αυτοκτονία, ας κρατήσουμε μερικά πράγματα.

Η Κατερίνα πέθανε και αυτό δεν αλλάζει. Δεν υπάρχει θεός. Ο παπάς μας ζήτησε να προσευχηθούμε για τη σωτηρία της ψυχής της. Θα έλεγα ότι αν υπήρχε θεός θα έπρεπε αυτός να εξομολογηθεί μπροστά στην Κατερίνα. Έχει μεγάλο θράσος η μεταφυσική σκέψη και παίζει με τον πόνο των υλιστών που δεν έχουν που να ξεσπάσουν. Δεν υπάρχει ποτέ δικαίωση για το νεκρό, μόνο ωφελιμιστική μεν, δίκαιη δε εξαγωγή συμπερασμάτων για τις επόμενες γενεές. Κι αν πρέπει τώρα στην τελευταία παράγραφο να προτείνω ένα δικό μου συμπέρασμα είναι το εξής: Να σέβεστε τα συναισθήματα σας , σα να ταν άνθρωποι δικοί σας, κολλητοί ή αδέρφια. Να τους παραχωρείτε χώρο, χρόνο, τόπο και να μην τα καταπιέζετε. Πάνω απ' όλα μη τα βλέπετε σαν εχθρό για την ανέλιξη ή την επιβίωση σας. Αφήστε ακόμα και τα πιο δυσάρεστα από αυτά να κάνουν τον κύκλο τους δε θα σας μαλώσει κανείς κι αν το κάνει πείτε του ότι γαμιέται. Σε μια πιο δίκαιη κοινωνία θα είχες χρόνο να κλάψεις. Και τότε ως εκ του θαύματος θα κλαιγες λιγότερο.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου