Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Πυροσβεστήρες

Πρώτη δημοσίευση





Στέκομαι στα τελευταία βαγόνια του τρένου
μα σπάνια σκέφτομαι σε αυτά.
Οι σκέψεις πεθαίνουν μέσα σε οτιδήποτε αρχίζει από «ΜΜ»
πόσο μάλλον οι τελευταίες της μέρας.

Εκείνη πάλι τα καταφέρνει
λιγότερο από μένα αλλά το κάνει
περνάει από δίπλα μου, χαμογελάω-ανταποδίδει
-είμαι όμορφος σήμερα-
αυτή λογικά πάντα ήταν.

Κάθεται.
Συνεχίζω να διαβάζω το βιβλίο μου
χαζεύω τους πυροσβεστήρες του συρμού
Πώς μ’απογοητεύουν πάντα
και διαψεύδουν έτσι απλά τις προσδοκίες μου
«Αχ τι ωραία  που θα ‘ταν να ανατιναζόμασταν όλοι.»


Τέλος κατεβαίνει
μισό βλέμμα για αυτήν
μισό για τον πυροσβεστήρα.
Εμείς οι αποτυχημένοι τρομοκράτες
αγαπάμε τον κόσμο τελικά ή τον μισούμε;

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

Chocofant- Όταν η υπογλυκαιμία κι ο Όργουελ συνάντησαν το Breaking Bad, in Athens.

http://theatrodromou.blogspot.gr/2013/12/chocofant.html






Εξώφυλλο και τυπογραφική επιμέλεια απο το Φρανκ

Ένας ελέφαντας ξεπεσμένος κομμουνιστής παλεύει με το lifestyle του περιθωρίου που του επιβάλλει η Αθήνα. Ναρκωτικά, γυναίκες, Όργουελ ή κάτι άλλο πιο αντιδραστικό ελπίζοντας τα free press να μην τον περάσουν στο ντούκου.

* * *

(Απόσπασμα απο το διήγημα)
Πριν από όλα αυτά όμως έπρεπε να βρει στέγη, φαί, λεφτά... 
Βρίζοντας σιωπηλά από μέσα του θεούς, κυβερνήσεις, κράτη και τα σχετικά, ωθούμενος έτσι όλο και περισσότερο προς τον αναρχικό χώρο, κάθισε σε μια γωνία της Κλαυθμώνος και ακούμπησε στοργικά  τον κόκκινο μπερέ που φορούσε (δώρο του συγγραφέα για τα προηγούμενα γενέθλια του) στο χώμα.

Ένα ελαφρύ "Παπ!" ακούστηκε και μια μικρή σακουλίτσα προσγειώθηκε στο καπέλο του. Η μυρωδιά ήταν χαρακτηριστική και έντονη, δεν επρόκειτο για λιβάνι. Ο (elephant) man μας σήκωσε το βλέμμα  του από το χώμα για να αντικρίσει εκείνον που πρόσεβαλε την μαρξιστική παιδεία του και την κομμουνιστική ηθική του.

«Μαν σε είδα λίγο χαμένο και επειδή τη νιώθω τη φάση σου είπα να σε βοηθήσω με τον πιο ψύχραιμο και επιστημονικό τρόπο που γνωρίζω» του είπε ο... "καλός σαμαρείτης" της Κλαυθμώνος. 

Ήταν δεν ήταν τριάντα χρονών, φορούσε ένα φούτερ με κουκούλα, μια φαρδιά φόρμα λερωμένη σε πολύ επίμαχα σημεία και το ένα του μάτι παρείχε αρκετά τεκμήρια σε όποιον θα ήθελε να αποδείξει  ότι είναι ψεύτικο.  
«Ρε φίλε χωρίς να θέλω να σε παρεξηγήσω αλλά μοιάζεις να τα χρειάζεσαι περισσότερο από μένα.» του είπε σηκώνοντας το φρύδι του ο ελέφαντας μας. 
«Μπα μη το λες. Εγώ πάει τέλειωσα από αυτή τη ζωή. Το μέλλον μου προβλέπεται να 'ναι επιτυχημένο και σίγουρο.» 
«Και πώς αυτό; Θες να μου πεις το μυστικό σου;» 
«Κοίτα να δεις ρε φίλε...», ξεκίνησε ο wannabe χιπχοπας τύπος με στόμφο και έπαρση. 
«Έχω τραβήξει τα πάνδεινα στη ζωή μου όμως κατάφερα, για πρώτη φορά, να δω τον κόσμο όπως πραγματικά είναι, μετά από κάτι καλά χαπάκια που τσέπωσα. Πάνε χρόνια από την πρώτη φορά που δοκίμασα αλλά έστω και αργά με βοήθησαν να καταλάβω την έννοια της ύπαρξης. Ξέρεις με τα ναρκωτικά βλέπεις την αλήθεια όπως αυτή υπάρχει μακριά απ’ τις παραισθήσεις των αισθήσεων.» 
«Και τι συμπεράσματα έβγαλες;» ρώτησε ο ελέφαντας χαρούμενος που υπήρχαν άνθρωποι και σε χειρότερη κατάσταση από αυτόν. 
«Αυτό που κατάλαβα εγώ μεγάλε είναι πώς όταν θες κάτι πάρα πολύ το πετυχαίνεις. Δες εμένα πχ. Θα μπορούσα να γίνω γιατρός, να ‘χω λεφτά και ΤΙΣ γκομενάρες κι απέτυχα απλά επειδή δε το ήθελα αρκετά αλλά πλέον έβαλα μυαλό και θα αλλάξω ζωή.» 
«Δηλαδή;» 
«Είναι απλό. Στο εξής θα θέλω περισσότερο αυτά που θέλω και έτσι το σύμπαν θα τα φέρει σε μένα, δε θα χρειάζομαι άλλο το χόρτο για να την παλέψω, άρα στο χαρίζω ΔΙΚΕ ΜΟΥ.» 

Ο τύπος κοίταξε επίμονα τον ελέφαντα και στο καπάκι με περίσσιο θάρρος,θράσος και πάθος του πάτησε ένα γλωσσόφιλο. Τα περιστέρια της Κλαυθμώνος κούρνιασαν πλάι σε τούτο το ζευγαράκι, στολίζοντας με τα φτερά τους εκείνη την παρακμιακή αγάπη, που μάταια προσπαθούσε ανασάνει και που τόσο θύμιζε το κοριτσάκι με τα σπίρτα σε μια νεκροφιλη και πτωματοφάγα εκδοχή. Όλα τα παραπάνω μέχρις οτου κατάλαβαν ότι ένα απ’ τα δύο μέλη του εξελισσόμενου σεξουαλικού δράματος  δε συννενούσε  ακριβώς στα όσα συνέβαιναν κάτι που θυμίζει τους περισσότερους έρωτες που γεννήθηκαν και πέθαναν στην περήφανη πρωτεύουσα του ακόμα πιο περήφανου αστικού μας κράτους και απομακρύνθηκαν πετώντας και γεμίζοντας τους πάντες μέχρι τα εξάρχεια με κουτσουλιές. Οι φήμες για βελτίωση του πολιτιστικού επιπέδου των κατοίκων τους μετά από αυτό εξετάζονται. 

«Είσαι τελείως μαλάκας ε;» του είπε ο ελέφαντας σπρώχνοντας το πρεζάκι στην άκρη. 

* * *

Τιμή: 3€


Παρουσίαση: 21/12 στο ελευθεριακό στέκι Πικροδάφνη, στα πλαίσια του αφιερώματος στο αγγλόφωνο ραπ .

Τρόποι παραγγελίας: Σε lives και λοιπές εκδηλώσεις της καλλιτεχνικής κολεκτίβας "Θέατρο Δρόμου".
Με mail στο theatrodromou@yahoo.com

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

Αντιαλκοολικό [ptomatry]

Πρώτη Δημοσίευση





*

Παραμόρφωση:
καρκινικά κύτταρα,διατροφικές διαταραχές
και ορμονολογικές εξετάσεις.
Δεν είναι μόνο το ποτό ηλίθιε!


** 

Η ιστορία τελειώνει όταν σαπίσει ο εγκέφαλος μου
κι ούτε ένα λεπτό νωρίτερα
μα μην ανησυχείτε δεν αργώ.
Μισάνθρωποι.


***


Σου σφύριξαν μια διεστραμμένη εκδοχή της πραγματικότητας φίλε μου. Πρώτα σε τάισαν με σκατά και μουχλιασμένα βιβλία και ύστερα βρέθηκε κάποιος να σου πει «Αυτό δεν είναι ζωή» και βάλθηκες να ξεμουχλιάζεις τα βιβλία και να χτίζεις αποχετεύσεις.Κακομοίρη...
Όταν αποφασίσουν να γράψουν ποιήματα οι μύκητες και τα βουρτσάκια τουαλέτας θα καταλάβεις τι γινότανε τόσα χρόνια.Μα θα ‘χεις ερωτευτεί τη δουλειά σου μέχρι τότε και θα ‘ναι αργά, άλλωστε πώς θα μπορούσε να σ' ενδιαφέρει εσένα κάτι απ' όλα αυτά;



**** 

Στην ποίηση ισχύει ακριβώς ότι στο γαμήσι
ντρέπεσαι να πεις ότι φταίει το σύστημα
βγάζεις το σκασμό,γαμάς,περνάνε οι μέρες βαριέσαι ή βαριέται και επιστροφή στην καθημερινότητα.
Στο σύστημα ισχύει ακριβώς ότι και στην ποίηση επίσης
ντρέπεσαι να πεις ότι φταίει το γαμήσι
βγάζεις το σκασμό,μοιράζεις ανακοινώσεις,κυλάν οι πορείες,διαφωνείς ή ακόμα χειρότερα σε διαγράφουν από την οργάνωση.

Τελικά μόνο η ποίηση δε μας φταίει σε κάτι.





ps. ακόμα κι αν συνεχίσουμε να πιστεύουμε στην ύπαρξη συνωμοσιών/άρα και κάποιας μορφής νοήματος/πάντως σίγουρα θα πρέπει να αλλάξουμε τελείως την άποψη μας για τη μορφή τους

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

πολύ στρατευμένος για αντικοινωνικός


Γκέι Πορνόγεροι

Δεν ξέρω πια να γράφω ποιήματα
Σιχάθηκα την απλή γλώσσα,το λυρισμό
τα ναρκωτικά,τις κρεπάλες και την ασκητική ζωή
Μα τη φοιτητική ζωή περισσότερο απ’ όλα.
Θα μπορούσα να τα παρατήσω όλα και να πάω στους εργάτες
άλλωστε πλέον έχουμε και τυπικά εργατικό εισόδημα στην οικογένεια
αλλά κάποιο μαλακισμένο θα βρεθεί να μου πει ότι παίρνω γραμμή,
ότι το παραπάνω όργανο είναι ουσιαστικά το αφεντικό μου ή κάτι τέτοιο
Και ότι τέλος πάντων σε τίποτα δε διαφέρω από αυτά που θέλω να ανατρέψω.

"Ε στα αρχίδια μου!"
δίνοντας τέτοιες απαντήσεις σαν την παραπάνω
σιγά-σιγά,φορά τη φορά,σταδιακά
ξεχνάς πώς γράφεται η ποίηση
ονειρεύεσαι δολοφονίες,εκτελέσεις,συνδικαλισμούς και γυμνά γκομενάκια
ή ακόμα χειρότερα γκέι πορνόγερους που κοροιδεύουνε τα γυμνά γκομενάκια που γουστάρεις
μετά ξυπνάς και βλέπεις ότι δεν μπορείς ούτε όπλο να κουβαλήσεις
μα ευτυχώς μπορεί να το κάνει ο κοντινότερος σύντροφος
στην τελικά εμείς είμαστε διαννόηση
μόνο που το πήραμε χαμπάρι νωρίς
και αφού ξεράσαμε πάνω στα τετράδια μας
σας τα δώσαμε να σκουπίζετε τους κακομαθημένους μικροαστικούς κώλους
Σκατάνθρωποι.
Να ναι καλά ο σύντροφος -καλό παιδί να θυμηθώ να του γνωρίσω καμια γκόμενα-
μα πάνω απ’ ολα να 'ναι καλά οι γκέι πορνόγεροι
σωστά τα λέγανε αυτοί ότι γαμιέστε!

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

Όλοι διαβάζουμε

Ρε αφήστε με ήσυχο
το ξέρω πολύ καλά,
πώς ο θάνατος σε βρίσκει
ανάμεσα σε κουτάλια,
βιβλία, λιπαντικά
και σε 20+1 τρόπους να ξορκίσεις τα φαντάσματα
Το ξέρω πολύ καλά
πώς τα καλύτερα ποιήματα γράφτηκαν με
τη λιγότερη δυνατή συνείδηση,
για τα λιγότερο σημαντικά θέματα
με γνώμονα όχι να πολεμήσουν
μα να ξεφύγουν απ’ την κοινωνική εξαθλίωση
Τα ξέρω αυτά
τα ξέρω καλύτερα από σένα
και να μαι τώρα πάλι εδώ
με φοιτητικές συμμορίες,γκόμενες με ψυχολογικά
κι αρκετά μακριά απ’ την στοργική αγκαλιά
των κομμουνιστικών κομμάτων και των αναρχικών ομοσπονδιών
να προσπαθώ να γράψω ένα γαμημένο ποίημα για την εργατική τάξη

από πότε η αποτυχία δείχνει άγνοια;
χέσε μας

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

"Οι γραφειοκράτες" διήγημα

Πρώτη Δημοσίευση



Πήγα να βγάλω μια άδεια ύπαρξης σε ένα χάρτη 48.000 ωκεανών και 00048b πλοίων. Ανέβηκα ως τα πολύ βαθιά νερά εκεί όπου κατοικούν τα μεγαλύτερα ψάρια και οι υπάλληλοι τους, δηλαδή οι γραφειοκράτες, ιχθύες μεσαίου μεγέθους και τρόφιμοι του γλυκού νερού. Αυτοί με το που μπήκα στην υγρή αίθουσα τους με κοίταξαν καχύποπτα:  «Δε μου γεμίζει το μάτι τούτος ‘δώ» σιγομουρμούριζαν μεταξύ τους και πράγματι το μάτι του ενός από αυτούς ήταν τεράστιο και που να το γεμίσω εγώ ο καημένος με τα ποιήματα και τις κλάψες μου. Θα λεγε κανείς  για αυτόν πώς θα είχε και δύο κιλά λίπος πάνω στο μάτι του. Φαίνεται πως είχε καταναλώσει ήδη τα πάντα στη λιμνούλα όπου του έλαχε να διοικεί και πλέον από το βάρος έγερνε στο πλάι, πώς θα με βλέπανε καλά λοιπόν αν δεν μπορούσαν καν να με αντικρίσουν; Έφαγα την πρώτη απογοήτευση μα δεν σταμάτησα. Μετακινήθηκα  προς το παράθυρο, σε μέρος που θα έπεφτε καλύτερα το φως πάνω μου. Σα κάπως να αναθάρρησαν τώρα. Όχι δε θα καταδέχονταν ποτέ αυτά τα κτήνη να μου μιλήσουν ως ισότιμο-και η αλήθεια είναι πώς τα συναισθήματα ήταν αμοιβαία- σίγουρα όμως η κατάσταση άλλαξε προς το καλύτερο.

«Χαρτιά!» μου ζήτησε επιτακτικά ο ένας
Άδειασα τις τσέπες και την τσάντα μου με μανία στο γραφείο τους μπας και βρω κάτι που θα μου δινε και μένα την πολυπόθητη άδεια. Δυο λάμπες με κίτρινο φως και λέπια κύλησαν στο γραφείο και τσούλησαν  προς το μέρος τους.
«Τι ναι αυτά;» μου πε ο γραφειοκράτης με τα παχιά μάτια
«Τα χαρτιά μου κύριε...» του απάντησα «Ήταν να σας φέρω και κάτι εισιτήρια συναυλιών,πλοίων και τρένων μα δυστυχώς δε τα έχω κρατήσει».
«Κι αυτό εκεί το μαύρο;» με ρώτησε ένας απ’ τους γραφειοκράτες με ενδιαφέρον ενώ οι άλλοι κοίταζαν σιγά σιγά αλλού απογοητευμένοι εμφανώς από την έλλειψη νορμάλ χαρτιών και συστάσεων εκ μέρους μου. Αμέσως κατάλαβα πώς ο τύπος που κοίταξε κάπως καλύτερα στην τσάντα μου σπαταλώντας τον πολύτιμο του χρόνο, ήταν ο «καλός» της υπόθεσης, εκείνος που ήθελε με κάποιον τρόπο να μου δώσει την άδεια.

«Μα κύριε βαρόνε» του φώναξε, διαμαρτυρόμενη για την αποδοχή μου  μια γριά με μπλε ταγιεράκι και καπέλο που το στόλιζε στην κορυφή του το φτερό ενός παρδαλού παπαγάλου και καθόταν στα δεξιά του γραφειοκράτη που μου ‘δωσε και μένα μια ευκαιρία.
«Αφήστε το παιδί να προσπαθήσει, ίσως να χει κάτι να πει» της απάντησε εκείνος, «Εμπρός κύριε Μακρόπουλε» είπε απευθυνόμενος σε μένα  «Αφήστε πια τις λάμπες, τα κίτρινα φώτα και τα εισιτήρια, μεγαλώσατε! δείξτε μας κάτι ενδιαφέρον και θα σας το δώσουμε το χαρτί σας. Μη μας δίνετε επιστολές και βεβαιώσεις δεν πειράζει. Πείτε μας έστω τι είναι αυτό το μαύρο»

Το χέρι μου γλίστρησε στην τσάντα και ανέσυρα τον πολυπόθητο θησαυρό που μου ζήταγαν,  ένα υπέροχο και ταυτόχρονα κοινότυπο μαύρο σουτιέν  που αποτελεί αυθεντικό δείγμα των ομορφότερων κοριτσιών με καταγωγή απ’ τα λαϊκά στρώματα. Αμέσως είδα τον «βαρόνο» να εκστασιάζεται. Τα μάτια του πετούσαν φωτιές, κι όμως δεν ένιωθα ζέστη.

«Πείτε μας την ιστορία του σουτιέν αυτού κύριε Μακρόπουλε» είπε τρίβοντας τα χέρια του και ξαπλώνοντας ελαφρά προς τα πίσω.
«Ε να» είπα λέγοντας το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό, δηλαδή την αλήθεια «Είναι ένα σουτιέν που βρήκα στο δρόμο και το κράτησα για να κάνω προπόνηση στο πώς ανοίγουν τα σουτιέν, για την απίστευτη περίπτωση οπού βρω ερωτικό σύντροφο»

«Αίσχος», «Τι Μίζερος», «Πώπω...», «Το καημένο το παιδί», «Πάντως την άδεια δεν μπορούμε να του τη δώσουμε» σχολίασαν κοιτάζοντας με αηδιασμένοι οι γραφειοκράτες. Ο βαρώνος τότε έβγαλε τα γυαλιά του και αφού τα καθάρισε μου είπε με ψυχρή και ίσως στο βάθος κοροϊδευτική φωνή, που μαρτυρούσε ότι είχε φτάσει στα όρια του μαζί μου.

«Κοιτάξτε κύριε Μακρόπουλε»
«Ναι πείτε μου»
«Εμείς εδώ χορηγούμε άδειες ύπαρξης»
«Ναι , ναι το ξέρω» είπα με ελπίδα στα μάτια
«Και το σουτιέν που μας δείξατε είναι απλά ένα τυχαίο σουτιέν με το οποίο προπονήστε;»
«Μάλιστα!»
Αναστέναξε
«Πείτε μου κύριε Μακρόπουλε...πίνετε καθόλου;»
«Όχι υπερβολικά»
«Είστε ερωτευμένος αυτή την περίοδο; Μήπως είστε αναρχικός;»
«Όχι και στα δύο, αλλά να...»
«Ναι;»
«Ε σαν παιδί και εγώ...στο παρελθόν....ε διάβαζα λίγο Κροπότκιν και Μαλατέστα»
«Διαβάζατε...
«Ναι»
«Αλλά δεν είστε ούτε κλαψιάρης ούτε και επαναστάτης»
«Όχι»
«Κι ούτε πίνετε»
«Ούτε»
«Κι από χαρτιά μηδέν»
«Απολύτως τίποτα κύριε»

Έπεσε για λίγο σιωπή...δε με κοιτούσε καν πλέον, ενώ και οι υπόλοιποι γραφειοκράτες είχαν από ώρα μπει σε κλασσικές συζητήσεις της κάστας τους και κανέναν εκεί μέσα δεν ενδιέφερα ούτε στο ελάχιστο πλέον. Μόνο ο βαρώνος μου απήθυνε ξανά το λόγο και αυτός μάλιστα για τελευταία φορά εκείνη τη μέρα.

«Περάστε έξω κύριε Μακρόπουλε και να γυρίσετε μόνο όταν αρχίσετε να πίνετε ή ακόμα καλύτερα όταν αποκτήσετε χαρτιά» είπε ο γραφειοκράτης και γύρισε στη λιμνούλα του.

Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

Το καπέλο: διηγηματάκι

Πρώτη Δημοσίευση



Επιτέλους τα είχε καταφέρει, απείχε μόλις λίγα δευτερόλεπτα από την γιορτή που θα ολοκλήρωνε τελετουργικά την κοινωνική του ανέλιξη προς τα σαλόνια της άρχουσας τάξης. Οι κόποι του δεν είχαν πάει χαμένοι, θα απολάμβανε και αυτός τελικά τη χλιδή και τη νηφαλιότητα που προκύπτει από τη βλακεία της εξουσίας τους. Μιας εξουσίας των αγορών του κράτους και των πραγμάτων που αυτά συνεπάγονται.

Βέβαια δεν ήταν όλα ρόδινα, καθώς περπατούσε αργά αργά προς την είσοδο του κοσμικού μαγαζιού το μυαλό του δεν μπορούσε παρά να πάει, προκαλώντας του ίσως λίγες τύψεις,στους χιλιάδες εαυτούς του, που λόγω των ιδεολογικών τους καταβολών έκοψε κομμάτι κομμάτι από πάνω του  και πέταξε στα σκουπίδια με αποτέλεσμα  να μην μείνει τίποτα άλλο για κορμί του παρά παρά το δερμάτινο πέπλο,τα χρυσά μανικετόκουμπα και η μυρωδιά της νεκρής και σαπισμένης πλέον σάρκας που στόλιζε τα σκαλοπάτια της κοινωνίας που βιαστικά ανέβηκε.

Χαμογέλασε...  Με έναν αισιόδοξο υπολογισμό το ένα τρίτο της ζωής του είχε ξοδευτεί στο βωμό του καριερισμού και της τεχνοκρατίας, του απέμεναν όμως αρκετά χρόνια ώστε να απολαύσει όλα τα υλικά αγαθά που συνεπάγονταν η θέση του, όλα τα βίτσια της αλλοτριωμένης του ψυχής –μεταξύ μας τώρα, ποιας ψυχής;- θα έβρισκαν τρόπο να πραγματωθούν και κανείς δε θα ξερε αν ήταν αποτελέσματα της φτώχειας των προηγούμενων ετών, της προσπάθειας για άνοδο με κάθε μέσο ή αν ήταν απλά οι ιδιοτροπίες ενός μέλους της ελίτ, μη κατάλληλα διαμορφωμένο ακόμα. Αυτό ήταν όμως! Η ιστορία τέλειωσε για αυτόν.

Έσπρωξε την πόρτα και μπήκε στο χώρο υποδοχής, κάπως βιαστικά πήγε να περάσει στην αίθουσα των δεξιώσεων μα σα κάτι να θυμήθηκε έκανε λίγα βήματα πίσω και  απότομα σταμάτησε. Ήθελε όλα να γίνουν σωστά και τυπικά, όπως συμβαίνει πάντα στις μαζοχιστικές τελετές των κεφαλαιοκρατών. Τα κύτταρα του εγκεφάλου του, έστειλαν μήνυμα στα χέρια του να ανυψωθούν, αυτά έπιασαν με λίγο περισσότερη δύναμη απ’ ότι ήταν αναγκαία το χλωμό,ματοβαμμένο με λίγο επιθανάτιο εμετό πρόσωπο που τον στόλιζε, τελευταίο δείγμα της καταγωγής του από τις λαϊκές τάξεις και με ένα ισχνό «παφ» που μόλις ακούστηκε το πρόσφερε στην καμαριέρα.

«Κρατήστε το κεφάλι μου, θα το πάρω στην έξοδο» είπε το καπέλο

«Βεβαίως κύριε» απάντησε πρόθυμα η νοστιμούλα υπάλληλος εισπράττοντας το γενναιόδωρο φιλοδώρημα του νέου μέλους της αστικής τάξης και βάζοντας το κομμένο κεφάλι στη θέση 91.

Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

Τα χέρια μου



Τα χέρια μου

Τα χέρια μου στολίζονται μαχαίρια,
αλλεπάληλα τα καρφώματα των ημερών
και λες «φτάνει, φτάνει όχι άλλο»
Μα πρέπει κάπως να μάθω να ζωγραφίζω
πρέπει κάπως να μάθω να ζω.
Τα χέρια μου στολίζονται μαχαίρια
ανοίγουν δρόμους στην σκόνη,
κάνουν ταξικές αναλύσεις πάνω στη βρώμα,
κόβουν στα δύο την ομίχλη που χει πέσει
κι αναπνέουνε σα τα φύλλα των δένδρων.

Τα χέρια μου κρατάν μαχαίρια
που δε θα ζωγραφίσουνε ποτέ
όπως ποτέ
δε μετατρέπεται απόλυτα το μίσος σε αγάπη
Μεγαλώσαμε όλοι με παραμύθια
και κλίσεις προς την τέχνη ή τις μαζικές δολοφονίες
Τώρα σχεδιάζω σουρεαλιστικούς πίνακες
γιατί με αίμα και μίσος δε φτιάχνεται ο ρεαλισμός.

Πριν πεθάνω
θα κόψω 2 δάχτυλα
θα τα βουτήξω στο αίμα της κεφαλαιοκρατίας
και θα τα μασίσω
σα να τανε το πιο ωραίο έδεσμα της ζωής μου
η κατάποση θα συνοδεύει το θάνατο
και μαζί
η μεγαλύτερη δυνατή αίσθηση πληρότητας

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013

Ένα πακέτο τσίχλες

Διήγημα, ωραίο και ολίγον τι στρατευμένο.
Από την καλλιτεχνική κολεκτίβα θέατρο δρόμου
συγγραφέας ο υποφαινόμενος

link: http://theatrodromou.blogspot.gr/2013/10/blog-post.html

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

10/10: Παρουσίαση - "Μια Ανάσα δρόμο" Παναγιώτης Μηλιώτης

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΗΛΙΩΤΗΣ
ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ ΔΡΟΜΟ

           
            Η ARS NOCTURNA σας προσκαλεί στην παρουσίαση της πρώτης ποιητικής συλλογής του Παναγιώτη Μηλιώτη με τον τίτλο:
«ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ ΔΡΟΜΟ».

Σας περιμένουμε την Πέμπτη 10 Οκτώβρη ώρα 07:30 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο ARS NOCTURNA, Λέκκα 23-25 (εντός της στοάς Δημητρίου Ζερμπίνη), πλησίον πλατείας Συντάγματος.

Τη συλλογή θα παρουσιάσουν οι:

Ράνια Καραχάλιου, γλωσσολόγος
Γιώργος Πέππας, ποιητής–ηθοποιός
(ποιήματα θα διαβάσει ο ποιητής)


σαπόρτ ρε :) 






Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

Serefreshion: Ένα διήγημα για την επίδραση της άμμου πάνω σε ερωτευμένους πνεύμονες και ασέξουαλ συκώτια



Στο Φρανκ και στην Άννα
(δεν είναι λογοπαίγνιο με το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ, όντως τους λένε έτσι)





«Ε και τελικά μάλλον θα σε βοηθήσει να το ξεπεράσεις» μου είπε ένας φαλακρός ηλεκτρονικός υπολογιστής από τη Χίο. Ήξερε ότι επρόκειτο σύντομα να ταξιδέψω προς αναζήτηση διακοπών καθώς και τις επιφυλάξεις μου. Η κόκκινη γάτα που κατάφερα να διασώσω από αγέλες σκυλιών με λιποτροπική προσωπικότητα,καμμένα εγκεφαλικά κύτταρα και ανασφάλειες-ζομπι είχε κανά δεκαήμερο να φανεί. Είχα υποψίες πώς είχε μεταβεί στην Πελοπόννησο ή στη βόρειο Ελλάδα προς αναζήτηση της χαμένης της αδερφής που οι κομμουνιστές αντάρτες είχαν καταδικάσει σε θάνατο γιατί δίδαξε τον Φρόιντ στην επαναστατική ταξιαρχία «Γιώργος Γράψας-21Ν».Η γάτα μου πλέον μισούσε τους κομμουνιστές, ενώ η αδερφή της πρέπει να ταν αρκετά χαζή για να βλάψει σε τέτοιο βαθμό την επανάσταση. Ως εκ τούτου και να γύριζε ακόμα η χνουδωτή φίλη μου, οι αγεφύρωτες ιδεολογικές μας διαφωνίες δε θα επέτρεπαν το τακτικό γέμισμα του μπολ της με whiskas αλλά ούτε και την παροχή αγκαλιών και κινηματογραφικών ταινιών σε μένα. Ένα άλλο πρόβλημα ήταν η καθημερινή παρουσία ενός εργένη ελέφαντα στο σπίτι μου, που έγραφε βέβαια ποιήματα όπως εγώ μα που ήταν αγενέστατος και κουραστικός και συχνά τσαλαπατούσε το βούτυρο στο ψυγείο. Ένας φίλος μου που είναι λιγουλάκι ομοφυλόφιλος μελέτησε τα ποιήματα του Ελέφαντα και κατέληξε πώς υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να με γουστάρει (ο ελέφαντας όχι ο φίλος) μα θα ήταν καλύτερα να μην ενδώσω, γιατί ο τύπος ήταν ψυχάκιας και είχε περίεργες απόψεις για τις ανθρώπινες σχέσεις. Ή είχα εγώ.

Άφησα λοιπόν τον εαυτό μου να πειστεί από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή και τον γκέι φίλο μου και αποφάσισα να τραβήξω για Σέριφο. Οι ανασφάλειες και οι φόβοι ξεκίνησαν νωρίς. Ήμασταν τρία άτομα και είχαμε αρκετό χαρτί υγείας αλλά δεν υπήρχαν καθόλου γκόμενες για να φτιάξουμε τζιβάνες, άσε που η ποσότητα χασίς που κουβαλάμε ήταν ελάχιστη και είχα ξεχάσει τα αντικαταθλιπτικά στο σπίτι. Αφού όμως στήσαμε τις σκηνές μας , βρήκα τη λύση που άρμοζε. Καβαλώντας ένας διαστημικό μουλάρι, τράβηξα προς τον πρώτο καλοκάγαθο χωρικό που βρήκα μπροστά μου. Έμοιαζε να είναι στον κόσμο του και χάρηκα που προτίμησα το διαστημικό μεταφορικό μου μέσο (που έχει όμως ψυχή) αντί για κάποιο τυχαίο. Το μουλάρι μου πάτησε ένα γλωσσόφιλο και εγώ φεύγοντας του έκανα δώρο μια κόκκινη σημαία και 8 κάμπιες για μεσημεριανό. Στη συνέχεια στράφηκα στον χωρικό:

«Καλησπέρα σας, λέγομαι Ξενοφώντας και γράφω ποιήματα»
«Καλησπέρα, είμαι ο Γιώργος και γράφω την κουλτούρα στον πούτσο μου» μου απάντησε με ένα υπερβολικά χαζό χαμόγελο, αρκετά αντίθετο με την ατάκα του

Τον κοίταξα από πάνω ως κάτω. Είχε λίγα μούσια και κάποια παραπάνω κιλά (σαν και μένα αλλά σε χειρότερη version) αλλά ήταν πιο mainstream και δεν είχε συναισθηματικό δέσιμο με τις τρίχες του προσώπου άρα θα δεχόταν να ξυριστεί... Ενώ σκεφτόμουν την πρόταση να μετατρέψω την επί 6 χρόνια ελεύθερη σχέση μου με τα δικά μούσια σε κάτι πιο σοβαρό –και αναλογιζόμενος ότι κάτι τέτοιο είναι μάταιο αφού έχω ακόμα το στρατιωτικό- του πρότεινα να ξεκινήσει γυμναστήριο και στη συνέχεια να ζευγαρώσει με το γκέι φίλο μου από την Αθήνα. Ευτυχώς ο τύπος δεν γνώριζε τι σημαίνει η λέξη «ζευγαρώσει» και γλίτωσα το ξύλο. Στη συνέχεια τον ρώτησα επιτέλους αυτά που ήθελα.

«Ω καλοκάγαθε χωρικέ, δείξε μου τον πλησιέστερο δρόμο για τις φυτείες με τις κόκκινες τζίβες και τις κολεκτίβες ντοπαμίνης, μην παραλείψεις ακόμα να με οδηγήσεις στα μέρη εκείνα όπου γυαλιά μυωπίας φυτρώνουν πάνω σε χάπια σεροτονίνης και αποπνέουν μια γλύκα ανυπόφορη για την καρδιά και το μυαλό μου»

Ο χωρικός μου έδειξε τις πλησιέστερες γυναικοπαρέες που άκουγαν ρεγκε και είχαν τζίβες,γυαλιά και γλυκό πρόσωπο. Μα ξαφνικά το μεγάφωνο άρχισε να παίζει placebo και εγώ συνειδητοποίησα ότι  η επανάσταση είχε χαθεί για σήμερα. Ξεκρέμασα την δεύτερη κόκκινη σημαία που είχα και αναρωτήθηκα που στον πούτσο είχε πάει το διαστημικό μουλάρι. Φιλούσε αρκετά ωραία αυτό το ζώο αλλά με έκανε να νιώθω λίγο...κάπως. Ίσως να φταίει η μέρα που μπήκα στο πανεπιστήμιο ή το γεγονός ότι με γούσταρε αλλά ήθελε να κάνουμε σεξ μόνο μέσω τηλεφώνου.

Προσπαθώντας να ξεχάσω –πάντα υπό τα άσματα των placebo- τις κτηνοβατικές εμπειρίες μου τις οποίες κάποια μέρα θα μετέτρεπα σε ποιήματα, χάιδεψα από αμηχανία τα μούσια μου ψιθυρίζοντας τους «Μην στεναχωριέστε, 9 μήνες θα κάνω μόνο και μετά θα είμαστε μαζί...κανείς δε θα μας χωρίσει» και εκείνα μου απάντησαν ότι βεβαίως να μείνουν ένα διάστημα μαζί μου αλλά ντάξει καλό θα ήταν να το βλέπαμε λίγο πιο προς το φιλικό το θέμα. Δεν είχε νόημα να συνεχίσω τη συζήτηση μαζί τους και τράβηξα προς την παραλία, άλλωστε αν δεν δέχονταν να με παντρευτούν υπήρχε πάντα η δυνατότητα λόγω του χρώματος τους (κόκκινα) να τα κάνω δώρο στη γάτα μου ή αν δω ότι δεν μπορώ να την ξεχάσω να τα χαρίσω από πείσμα στους αντάρτες της βόρειας Ελλάδας που πολεμάνε τον Φρόιντ αλλά καλό θα ήταν να πολεμήσουν λίγο και το σύστημα.

Είχα δεν είχα απλώσει την ψάθα όταν συνέβη κάτι το μαγευτικό... οι τηλεπικοινωνίες κόπηκαν ξαφνικά ,οι φωνές των φίλων μου δεν ακούγονταν και το μεγάφωνο σταμάτησε να παίζει placebo. Τότε την είδα. Είχε μια τζίβα μόνο και μαλλιά χρώματος ανάμεσα στο καστανό και στο μελαχρινό. Το μαλλί της σχημάτιζε τις ωραιότερες μπούκλες που είχα δει ποτέ ενώ στο μελιστάλαχτο πρόσωπο της ένα τσιγαριλίκι ζούσε τις τελευταίες στιγμές της υπάρξεως του πριν την αποτέφρωση στα Άουσβιτς της μαστούρας. Ντάξει είχε κάτι θεματάκια με το στήθος αλλά σε ένα ζευγάρι δεν μπορούν να έχουν και οι δύο. Ακριβώς σαν τα αρχίδια. Άλλωστε «Εγώ είμαι υπεράνω τέτοιων θεμάτων» της είπα όταν με ρώτησε την άποψη μου για το κορμί της.

«Τι κάνεις;» την ρώτησα, μιας και οι ικανότητες μου να σπάω τον πάγο είναι γνωστές στην πλειοψηφία των γυναικών,ανδρών και ζώων που είχαν την ευτυχία να τραβήξουν το ενδιαφέρον μου

«Κλαίω» μου απάντησε
«Όλοι κλαίμε» της είπα σιγανά

Είχε γύρει στο πλάι μου και παρακολουθούσαμε την καλύτερη ταινία που μπορούσε να μας προσφέρει το κυκλαδίτικο τοπίο, λίγο ακόμα και θα βρίσκα το κουράγιο να την φιλήσω αλλά εκείνη τη στιγμή φύσηξε  ο χειρότερος άνεμος που έχω συναντήσει. Μαγιώ,πετσέτες,κινητά και το φλασάκι μου εξαφανίστηκαν στη θάλασσα. Αργότερα έμαθα πώς ένας καρχαρίας τα βρήκε και εξέδωσε τα ποιήματα στους εκδοτικούς του Ειρηνικού Ωκεανού αλλά τα άλλα ψαράκια δεν ψάρωσαν και τα αντίτυπα έμειναν απούλητα.

Πίσω στην ιστορία μας όμως

Τελείως γυμνοί, χωρίς τα σίδερα του πολιτισμού να μας μαντρώνουν, θα έλεγε κάποιος ότι όλα είχαν πάρει το δρόμο τους. Μα εγώ είχα τόσο στεναχωρηθεί για το φλασάκι που όντως άρχισα να κλαίω. Δεν ξενέρωσε –να ναι καλά το κορίτσι- αλλά με ρώτησε τι το τόσο σημαντικό είχα εκεί μέσα.
Και ενώ ήμουν έτοιμος να λυγίσω και να της πω μια μετριασμένη εκδοχή της αλήθειας μπας και κάνουμε έρωτα, η μουσική του «song to say goodbye» ήχησε ξανά. Δεν άντεχα άλλο και της το είπα

 «Κάτι ποιήματα για τους placebo»
«Ακούς Placebo;» με ρώτησε έντρομη

Έσκυψα το κεφάλι και ενώ αναρωτιόμουν σιωπηλά γιατί δεν είχα πάει καλύτερα να πολεμήσω εθελοντής στη Συρία, της απάντησα «Αυτή είναι η αλήθεια»
«Ρηχός και μουνόδουλος» μου είπε φεύγοντας και παρατώντας με μόνο μου στην παραλία.

Τη συνέχεια την φαντάζεστε

Λίγες μέρες μετά η ζωή στο κάμπινγκ κυλούσε πιο ήρεμα. Είχα ξεχάσει τον Ελέφαντα,το Μουλάρι , τη Τζιβάτη γκόμενα που μου ριξε Χ (φταίω και εγώ κάπως) αλλά φυσικά όχι τη γάτα μου. Πέρασα την κάρτα SIM στο κινητό ενός φίλου μου για να την πάρω τηλέφωνο – μου έλειπε πολύ ξέρετε, ακόμα και όταν είσαι κακός με τις γάτες, στην πραγματικότητα το κάνεις με το ζόρι- αλλά εις μάτην. Μόλις οι φίλοι μου συνειδητοποίησαν τι ήθελα να κάνω με μαυρίσανε στο ξύλο και με βγάλανε έξω για κρασί το ίδιο βράδυ. Ήταν το καλύτερο κρασί που έχω πιεί ποτέ. Παραδίπλα στο BAR καθόταν και η τύπισσα με το νέο της αγόρι, δεν την πρόσεξα γιατί ήμουν στο ιντερνετ ή μάλλον την πρόσεξα ακριβώς γιατί ήμουν στο ιντερνετ. Η συνειδητοποίηση ότι δεν είναι ανάγκη να είσαι ευγενικός με οδήγησε να γράψω ποιήματα στην τουαλέτα του μαγαζιού, ενώ ο κοκάκιας σερβιτόρος με συμβούλευσε να ξεσπάσω μια δυο μέρες αλλά αν το συνεχίσω περισσότερο θα μου καεί το κεφάλι. Τα ποιήματα μου ήταν υπέροχα πάντως κι ουδόλως με έννοιαξε η επίδραση τους στην κοινωνία, πάντως η κοινωνία στο εξής θα με έβλεπε με άλλο μάτι.

Κι άλλος καιρός πέρασε και η ώρα της επιστροφής είχε φτάσει. Επιβιβαστήκαμε σε ένα ταξί και βλέποντας με κάπως θλιμμένο ο ταρίφας ρώτησε

«Τι έχεις αγόρι μου;»
« Ναι κάνε ότι δεν ξέρεις κιόλας» του απάντησα με ύφος γκόμενας που της τα φόρεσε ο δικός της (βασικά έτσι κάνουν; δεν ξέρω πάντα φερόμουν υπέροχα )

Αρχικά έμεινε λίγο μαλάκας αλλά στη συνέχεια , χάρη στη διακριτικότητα που χαρακτηρίζει το εν λόγω επάγγελμα, γύρισε προς τους φίλους μου και ρώτησε

«Καλά μαλάκας είναι;»
«Ακούει placebo, μην τον παίρνεις σοβαρά»
«Α καλά κατάλαβα» είπε ο τάριφας με σκοτεινό ύφος που συνοδεύτηκε από σκυλάδικα στη διαπασών. Όταν τελικά με άφησε σπίτι μου του είπα πώς τον αγαπώ και δεν θα τον ξεχάσω ποτέ. Πάτησε γκάζι και έφυγε.

Το σπίτι ήταν σκοτεινό και άδειο. Οι γονείς έλλειπαν προφανώς απογοητευμένοι από τις επιλογές τους γιου τους και τη σχέση του με «τρομοκρατικές ομάδες που σφάζουν κόσμο». Πάνω στο γραφείο μου υπήρχε η τελευταία ποιητική συλλογή μιας φίλης με τίτλο ‘’ερμαφρόδιτα’’ «Άλλη μια τύπισσα με ψυχολογικά που αυτοεκφράζεται» σχολίασα εκνευρισμένος πετώντας τη συλλογή στα σκουπίδια αλλά κρατώντας το εξώφυλλο προς βελτίωση της σεξουαλικής μου ζωής, μετά σκέφτηκα να την πάρω τηλέφωνο για να ζητήσω συγνώμη που πέταξα τα ποιήματα της αλλά ήμουν πολύ κουρασμένος και ήθελα λίγο αγάπη.

«Γύρισαααα» φώναξα δυνατά μήπως και με ακούσει ο Ελέφαντας που τρώει το βούτυρο μου. Ήξερα από τώρα ότι δε θα του καθόμουν αλλά είχα ανάγκη για λίγο παρέα με κάποιον που ψήνεται να μου χαϊδεύει τα αφτιά ή κάτι τέτοιο. Παρόλα αυτά ο Έλεφας δεν ανταποκρίθηκε στις ημι-ερωτικές-ημί-σε-βλέπω-σα-φίλο κραυγές μου. Ήξερα τι να κάνω για να αντιμετωπίσω το πρόβλημα. Του έβαλα σε ένα μπολ λίγο βούτυρο και κόκκινα κεράσια που ήξερα ότι του αρέσουν (προτιμώ τις φράουλες προσωπικά). Σύντομα ήρθε κοντά μου αλλά παραήταν εκδηλωτικός

«Σου έχω πει τόσες φορές ότι...» αγρίεψα
«ξέρω ξέρω» απάντησε και τραβήχτηκε λίγο πιο εκεί

Σα να μετάνιωσα μέσα μου για τη συμπεριφορά μου. Έχουμε 2 διπλά άδεια κρεβάτια σπίτι και θα ταν κρίμα να πάνε χαμένα, απ’ την άλλη το βραδινό σεξ με ελέφαντα ίσως ήταν καταδικαστέο από την κοινωνία και ειλικρινά είχα από χρόνια εξαντλήσει τα περιθώρια ανοχής των γειτόνων μου. Παρόλα αυτά τον αγκάλιασα

«Έγραψες κανά ποίημα ρε;» τον ρώτησα
«Ναι έγραψα μερικά για την εργατική τάξη» μου απάντησε αναθαρρώντας από την αγκαλιά μου.
«Κανένα ερωτικό;» του είπα με νόημα
« Όχι ακριβώς ερωτικό» μου είπε «αλλά σίγουρα έχει αναφορές στη γάτα του σπιτιού που έφυγε πριν μέρες»

Διάβασα το ποίημα για τη γάτα, όσο περισσότερο διάβαζα όμως τόσο περισσότερο ξεχνούσα την ανάγκη ικανοποίησης συγκεκριμένων αναγκών πάνω στον ελέφαντα και παρασυρόμουνα στα γραπτά του. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί τη γάτα μου έτσι...βρε λες;
Τελικά τελείωσα το ποίημα και του το επέστρεψα. Με κοίταξε στα μάτια «Πάμε να ξαπλώσουμε κάπου πιο άνετα;» μου είπε κάνοντας ξεκάθαρες τις προθέσεις του.

Χαμογέλασα. «Θα είμαστε πιο άνετα αν κοιμηθεί ο καθένας μόνος του» είπα ευγενικά αλλά σταθερά.

Κατάλαβε τι εννοούσα και με σκυμμένο κεφάλι πήγε προς το δωμάτιο του ενώ το ίδιο έκανα και εγώ.
Στα μισά της διαδρομής γύρισα και του είπα

«Είσαι κομπλέ παιδί ρε, μ’αρέσουν τα ποιήματα σου»

Δεν άκουσα τι μου είπε αλλά πάνω κάτω έμοιαζε σαν «Δε μας γαμάς και εσύ παλιομαλάκα»

Πέρασε και άλλος καιρός από τότε. Η ρουτίνα επέστρεψε στις καρδιές μας και περιμένοντας το επόμενο μικρό ταξιδάκι, σκορπάω το χρόνο μου σε βόλτες μακριά από το κέντρο και σε γυμναστήρια. Τα βράδια γυρίζω σπίτι και βλέπω τον ελέφαντα αγκαλιά με τη νέα του σχέση, ένα θηλυκό ελεφαντάκι κάπως μικρότερο του. Όλα πήραν το δρόμο τους κι εγώ αναρωτιέμαι ακόμα αν θα τελειώσει με νίκη των κομμουνιστών ο εμφύλιος κι αν θα γυρίσει πίσω η γάτα μου από τον πόλεμο στην επαρχεία. Σε κάθε περίπτωση καλό καλοκαίρι.






Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

RIP αλλά τι είναι το Peace




Η Κατερίνα πέθανε κάτι παραπάνω από 75 χρονών

Δε θέλω να αναφερθώ σε επώνυμα, να αναφερθώ στους δικούς μου δεσμούς με το εν λόγω πρόσωπο ή να δώσω κάποιο πιο επίσημο τόνο. Είχα μια πρόταση να καταθέσουμε στεφάνι με πολιτική χροιά. Την απέρριψα. Μη με περάσετε για απολιτικ αλλά πραγματικά πιστεύω ότι αν δεν αφήσουμε και λίγο ελεύθερους τους ανθρώπους - ειδικά τους ταλαιπωρημένους - μετά το θάνατο τους τότε πραγματικά ξεπερνάμε κάθε όριο απανθρωπιάς. Ούτε τα μάρμαρα και οι παπάδες χρειάζονται, ούτε οι καφέδες και οι χαιρετούρες. Ναι ευχαριστώ για τα συλλυπητήρια, χαίρομαι που μου λες ότι αδυνάτισα αλλά βγάλε το σκασμό. Ησυχία και λίγα μέτρα γης αρκούν για τον κάθε άνθρωπο.

Η Κατερίνα ήταν ένας ταλαιπωρημένος άνθρωπος. Δεν έζησε καμία χαρά πλην μισή χαρά της οικογένειας (και αυτή με το ζόρι). Οδήγησε στρατεύματα ανταρτών στην κατοχή και στον εμφύλιο όντας μικρό παιδάκι με κίνδυνο την εκτέλεση.Πείνασε, πείναγε και μετά την κατοχή και κόντεψε και να πεινάσει πάλι πριν τον θάνατο της. Ο αγαπημένος της αδερφός έκανε στη Μακρόνησο όντας αναρχικός που υποστήριζε το ΚΚΕ (ναι ναι συμβαίνουν και αυτά) και η Κατερίνα τον επισκεπτόταν κάνοντας τα στραβά μάτια στις κακοποιήσεις που λάμβαναν μέρος από τους "φρουρούς". Η Κατερίνα δεν σπούδασε. Ήταν έξυπνη αλλά μια έξυπνη γυναίκα τότε δεν ήταν και πολύ παραπάνω από ένας εκπαιδευμένος σκύλος. Είχανε άρρωστο στην οικογένεια και κάποιος έπρεπε να τον φροντίζει καθημερινά...κι ο κλήρος πέφτει στο κορίτσι που παρατάει φυσικά το σχολείο προς θλίψη καθηγητών που όντως την πίστευαν.

(Την ίδια πορεία πάνω κάτω θα ακολουθούσε μετέπειτα και η κόρη της)

Η Κατερίνα παντρεύτηκε. Τον ήθελε. Ο αδερφός της δεν συμφωνούσε (και δικαίως) αλλά δεν ανακατεύτηκε γιατί στο μεταξύ είχε γυρίσει από τις εξορίες και τις σπουδές και τις καλλιτεχνικές του απόπειρες και η πλάστιγγα έκανε ένα κλικ προς την αριστερή βερσιόν του προοδευτισμού. Βέβαια ο τύπος ήταν καθήκι. Ξύλο, κέρατο, μεθύσια και άλλα λοιπά. Η Κατερίνα έκανε θυσία για την οικογένεια και έμεινε. Για μενα δεν έπρεπε να το κάνει. Ας μεγάλωναν καλύτερα τα παιδιά με τη μάνα τους μόνο. Καλύτερα μια μάνα που δεν τρώει ξύλο παρά μια "φυσιολογική" της εποχής οικογένεια. Ακούς κάτι τέτοιες ιστορίες και παύεις να κράζεις τις φεμινίστριες γιατί σε αντίστοιχη θέση δε βρέθηκες κι ούτε θα βρεθείς ίσως... 

Η Κατερίνα έκανε παιδιά και τα μεγάλωσε.Τα αποτελέσματα μεικτά. Ικανοί άνθρωποι αλλά αδικημένοι λόγω εποχών, κάποιοι άλλοι καθήκια μεγάλα που μοιάσαν στον πατέρα τους. Κάποιοι γινήκαν κομμουνιστές, άλλοι χρυσαυγίτες. Τα άκρα δεν ταυτίζονται βέβαια αλλά σίγουρα οι κομμουνιστές την αγαπούσαν περισσότερα. Απέκτησε και εγγόνια. Η καλύτερη σοδειά της οικογένειας μεχρί τώρα εκτός από τον εγγονό που βγήκε λίγο ψυχάκι και αυτή την περίοδο είναι στις μαύρες του. Κάτι για μια γκόμενα και για την Κατερίνα που έχασε μετά από χρόνια. Όλα καλά παιδιά που κάνανε βέβαια για αρκετά χρόνια τις μαλακίες τους αλλά τώρα σιγα σιγά αποκαταστούν σχέση με την πραγματικότητα.

Η Κατερίνα πέθανε λοιπόν. Καρκίνος και Καρδιά. Κάπνιζε πολύ και ήταν καλός άνθρωπος. Αναμενόμενο μα και πάλι άδικο. Το να σχολιάσεις κάτι πάνω στον θάνατο του άλλου είναι δύσκολο. Το πολύ πολύ να συμβουλεύσεις κάποιον συγγενή να μην στεναχωριέται. Αλλά βλακείες και μπούρδες. Αντί να πεις σε κάποιον να μην στεναχωριέται καλύτερα να σεβαστείς αυτό το συναίσθημα της θλιψης και να μην απαιτείς να το ξεπεράσει αμέσως γιατί δεν πρόκειται. Κανονικά αν η ανθρωπότητα είχε λίγο τσίπα και αξιοπρέπεια πάνω της, κάθε φορά που πέθαινε ένας ταλαίπωρος άνθρωπος θα καιγόντουσαν εκκλησίες και θα πεφταν κυβερνήσεις. Το τέλος της ζωής, μιας βασανισμένης ζωής σε υποχρεώνει αν δεν είσαι τελείως ζώον να κάψεις το κεφάλι σου και να αντιληφθείς πώς πίσω από το background των σάπιων αστικών κέντρων και της εξίσου αντιπαθητικής επαρχίας δεν υπάρχει τίποτα παραπάνω από καμμένη γη. Και η φωτιά που καίει το background στην πραγματικότητα χτίζει κάτι σε αυτή τη γη.

Αλλά εις μάτην. Η ανθρωπότητα δεν έχει ακόμα τσίπα και ο γραφών είναι πολύ κουρασμένος για να συνεχίσει την ανάρτηση. Εύχεται ειλικρινά στην πραγματικότητα να έκλειναν όλοι μπλογκς και φεισμπουκ και να βγαινε με μια συγκεκριμένη τύπισσα να της κλαφτεί όχι για αυτήν μια φορά αλλά για νέα πράγματα. Αλλά επειδή η ζωή, αυτή η μετά βίας υλική και συναισθηματική επιβίωση πρέπει να συνεχιστεί, κι ας γράφουμε ποιήματα για την αυτοκτονία, ας κρατήσουμε μερικά πράγματα.

Η Κατερίνα πέθανε και αυτό δεν αλλάζει. Δεν υπάρχει θεός. Ο παπάς μας ζήτησε να προσευχηθούμε για τη σωτηρία της ψυχής της. Θα έλεγα ότι αν υπήρχε θεός θα έπρεπε αυτός να εξομολογηθεί μπροστά στην Κατερίνα. Έχει μεγάλο θράσος η μεταφυσική σκέψη και παίζει με τον πόνο των υλιστών που δεν έχουν που να ξεσπάσουν. Δεν υπάρχει ποτέ δικαίωση για το νεκρό, μόνο ωφελιμιστική μεν, δίκαιη δε εξαγωγή συμπερασμάτων για τις επόμενες γενεές. Κι αν πρέπει τώρα στην τελευταία παράγραφο να προτείνω ένα δικό μου συμπέρασμα είναι το εξής: Να σέβεστε τα συναισθήματα σας , σα να ταν άνθρωποι δικοί σας, κολλητοί ή αδέρφια. Να τους παραχωρείτε χώρο, χρόνο, τόπο και να μην τα καταπιέζετε. Πάνω απ' όλα μη τα βλέπετε σαν εχθρό για την ανέλιξη ή την επιβίωση σας. Αφήστε ακόμα και τα πιο δυσάρεστα από αυτά να κάνουν τον κύκλο τους δε θα σας μαλώσει κανείς κι αν το κάνει πείτε του ότι γαμιέται. Σε μια πιο δίκαιη κοινωνία θα είχες χρόνο να κλάψεις. Και τότε ως εκ του θαύματος θα κλαιγες λιγότερο.




Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

Βιβλίο: Μόνο εμπόρευμα στον καπιταλισμό

By Rizospastis



Μόνο εμπόρευμα στον καπιταλισμό

Πλευρές της κρατικής πολιτικής για το βιβλίο με αφορμή την κατάργηση του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου
«Δεν πρέπει να συγχέουμε το βιβλίο ως πολιτιστική αξία με το βιβλίο ως εμπορευματική ή οικονομική αξία», είπε ο υπουργός Πολιτισμού, Κ. Τζαβάρας, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου με αφορμή την κατάργηση του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) την περασμένη Τετάρτη.
Ηταν μια απόπειρα να τεκμηριώσει την άποψή του ότι «η πολιτεία είναι υποχρεωμένη να ασχολείται με το βιβλίο ως πολιτιστικό αγαθό και όχι με το βιβλίο ως εμπόρευμα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα βάλει εμπόδια σ' εκείνους οι οποίοι έχουν επιτυχίες μεγάλες στην παραγωγή, τη βιβλιοπαραγωγή με όρους οικονομικής αξίας ή όρους εμπορευματικής παραγωγής». Διότι, πάντα κατά τον υπουργό, το κράτος «δεν είναι παραγωγός αξιών που έχουν σχέση με την εμπορευματοποίηση των υλικών αγαθών που λέγονται βιβλία, αλλά το κράτος είναι εδώ για να υλοποιεί τον επιτελικό του ρόλο και ο επιτελικός του ρόλος είναι με βάση το Σύνταγμα να υποστηρίζει, να ενισχύει, να σχεδιάζει μια πολιτική εθνική για το βιβλίο με όρους αειφορίας, με όρους που πραγματικά να δημιουργούν όλο και καλύτερες συνθήκες πολιτισμικής προαγωγής της κοινωνίας».
Ο υπουργός, ως γνήσιος αστός πολιτικός, προσπερνά δύο θεμελιακούς παράγοντες: 1) Τα πάντα στον καπιταλισμό είναι εμπόρευμα, ακόμα και η εργατική δύναμη, πολύ περισσότερο το βιβλίο. 2) Το κράτος δεν είναι κάτι «ουδέτερο» ή «θεόσταλτο» αλλά «όργανο ταξικής κυριαρχίας, όργανο καταπίεσης μιας τάξης από μιαν άλλη» (Λένιν).
Από το συνδυασμό των δύο παραπάνω παραγόντων προκύπτουν τα εξής: 1) Οταν το αστικό κράτος παράγει οτιδήποτε, μεταξύ αυτών και βιβλία, τότε αυτό είναι εμπόρευμα. 2) Ο «επιτελικός» του ρόλος υπηρετεί τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης, της αστικής, η οποία, μεταξύ άλλων, στοχεύει στην πλήρη εμπορευματοποίηση και του πολιτισμού εν γένει. Ο δε εκδοτικός κλάδος είναι φυσικά εμπορευματικός και μάλιστα με μονοπωλιακούς όρους.
Ετσι, η «αειφορία», στην οποία στοχεύει το αστικό κράτος στην πολιτική του για το βιβλίο, είναι, αντικειμενικά, η δημιουργία και εξασφάλιση εκείνων των συνθηκών που θα ευνοούν όχι την «πολιτισμική προαγωγή της κοινωνίας», αλλά την απρόσκοπτη λειτουργία της καπιταλιστικής αγοράς, την κερδοφορία του κεφαλαίου στον εκδοτικό κλάδο. Αγορά η οποία, ανεξάρτητα από τις ρητορικές «ακροβασίες» των αστών πολιτικών, έχει τους δικούς της «νόμους» στον καπιταλισμό. Για παράδειγμα, σύμφωνα με στοιχεία του ίδιου του ΕΚΕΒΙ, το 2008 μόλις 23 εκδότες (με πάνω από 80 τίτλους) εξέδωσαν το 37,4% της παραγωγής, 172 μεσαίοι εκδότες (με 10 - 79 τίτλους) το 43,1%, ενώ 707 «μικρότεροι» εκδότες εξέδωσαν το 18,4%. Ενώ το 2006, το 30% (περίπου 500 εκδότες) εξέδιδε το 84% της παραγωγής, με το 2% να εκδίδει το 29%! Εχουμε, λοιπόν, μια σαφή τάση μονοπώλησης της εκδοτικής αγοράς εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία. Ετσι, τα μεγάλα εκδοτικά αύξησαν το μερίδιό τους στη βιβλιοπαραγωγή κατά 2,3% το 2004 σε σχέση με το 2002, ενώ τα μικρά κατά μόλις 0,5%. Την ίδια περίοδο τα μεσαία εκδοτικά μειώθηκαν κατά 5, ενώ μειώθηκε και το ποσοστό τους στη βιβλιοπαραγωγή κατά 2,8%.
Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα έχει ελάχιστη σημασία η δήλωση του υπουργού ότι «εμείς δεν κάνουμε διάκριση ανάμεσα στους 15 που παράγουν τα πιο πολλά βιβλία, σε σύγκριση με τους άλλους 800 οι οποίοι παράγουν τα λιγότερα βιβλία» και ότι «όλοι απέναντι στην πολιτεία είναι ίσοι, δεν χρησιμοποιούμε κριτήρια πλουτοπαραγωγικά για να προσεγγίσουμε το ποιος έχει μεγαλύτερη σπουδαιότητα και αξία για την πολιτισμική σχεδίαση στον τομέα του βιβλίου (...) Υπάρχουν εκδότες οι οποίοι κάνουν μοναδικές παραγωγές, μπορεί να είναι λίγες, αλλά είναι πραγματικά μοναδικές». Οντως, υπάρχουν τέτοιοι εκδότες, οι οποίοι συνεχώς συμπιέζονται ακριβώς λόγω της τάσης μονοπώλησης της αγοράς, συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης κεφαλαίου, όπως συμβαίνει σε κάθε κλάδο. Πολύ περισσότερο που αυτή η διαδικασία επιταχύνεται σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης.
Αντιφάσεις
«Το βιβλίο είναι πολιτιστικό αγαθό, αλλά, προς Θεού, αυτό το πολιτιστικό αγαθό μην το χαρίσουμε, μην το απαλλοτριώσουμε σε εκείνους οι οποίοι πράγματι έχουν το δικαίωμα, έχουν την ιδιότητα να παράγουν βιβλία ως εμπορεύματα (...) Εμείς θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι ασχολούμαστε με την πρώτη, χωρίς να δημιουργούμε προσκόμματα ή εμπόδια σε εκείνους που έχουν αφιερωθεί στο να υπηρετούν τη δεύτερη», είπε ο υπουργός, χωρίς όμως να ξεκαθαρίσει ποτέ, μέχρι το τέλος της συνέντευξης, πώς είναι δυνατόν να «συνυπάρχει» στον καπιταλισμό το ίδιο αντικείμενο και ως εμπόρευμα και ως κάτι «άλλο».
Πρόκειται για αντίφαση και μάλιστα σε θεωρητικό επίπεδο, αφού στην πράξη δεν υπάρχει καν. Το βιβλίο είναι ήδη «απαλλοτριωμένο»: Πρόσφατες έρευνες μεταξύ των εκδοτών δείχνουν ότι οι τελευταίοι παρουσιάζουν μια πτώση τζίρου από 20% έως και 60%. Η πτώση αυτή, λόγω της κρίσης, έρχεται μετά από μια μακρά περίοδο κερδοφορίας γενικά του εκδοτικού κλάδου σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Ετσι, το 2001, ο κύκλος εργασιών του κλάδου υπολογιζόταν στα 20 δισ. ευρώ, νούμερο που έφερνε το βιβλίο στην πρώτη θέση των «πολιτιστικών βιομηχανιών», πάνω από τη μουσική και τα οπτικοακουστικά. Το 2009, η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Εκδοτών εκτιμούσε τον τζίρο στα 40 δισ. ευρώ (διπλάσιος μέσα σε λιγότερο από μια δεκαετία δηλαδή), με τους εκδοτικούς οίκους μόνο να παρουσιάζουν έναν κύκλο εργασιών της τάξης των 23 δισ. ευρώ.
Ο υπουργός υπεραμύνθηκε της απόφασης για την κατάργηση του ΕΚΕΒΙ με μια «μισή» αλήθεια. Είπε ότι δημιουργήθηκε στη δεκαετία του 1990 και ότι «δεν είναι αθώα αυτή η δεκαετία», διότι «είναι η εποχή που άρχισε να αναζητείται ως όχημα δημοσιονομικής ευελιξίας η διαμόρφωση κάποιων θεσμών που ως υβρίδια θα μπορούσαν να αναλάβουν την εξυπηρέτηση ή την υλοποίηση κρατικών πολιτικών, χωρίς όμως να είναι δημόσιοι φορείς. Δηλαδή, τότε επειδή αισθάνονται οι κρατούντες (...) ότι το δημόσιο λογιστικό είναι ένας βραχνάς ο οποίος τους στενεύει (...) έφτιαξαν πολλούς οργανισμούς, οι οποίοι ενώ ασκούσαν κρατικές πολιτικές, εντούτοις δεν εδεσμεύοντο από τους όρους της άσκησης των κρατικών, των δημοσίων πολιτικών». Το ΕΚΕΒΙ «είναι ένα ιδιωτικό νομικό πρόσωπο που εξαιρείται του δημοσίου χώρου, που επίσης εξαιρείται της εφαρμογής των διατάξεων του δημοσίου λογιστικού. Επίσης, εξαιρείται της εφαρμογής των διατάξεων για τις δημόσιες προμήθειες, όπως επίσης εξαιρείται της εφαρμογής των διατάξεων για τα δημόσια έργα. Επομένως, αυτό το ιδιωτικό νομικό πρόσωπο έχει να υπηρετήσει και να προστατεύσει το δημόσιο συμφέρον, όταν είναι εντελώς ιδιωτικό. Παράλληλα, σε αυτό το νομικό πρόσωπο το ιδιωτικό, που ασκεί κρατική πολιτική, αναγνωρίζονται οι διοικητικές, δικαστικές και οικονομικές ατέλειες του δημοσίου. Τα ουσιαστικά και δικονομικά προνόμια του δημοσίου. Απαλλάσσεται το ΕΚΕΒΙ από κάθε φόρο, από κάθε τέλος λιμενικό, κοινοτικό, δημοτικό, δικαστικό, διοικητικό. Πρόκειται για μια όαση δημοσιονομικής ανομίας».
Ομως, η «σαλαμοποίηση» - ιδιωτικοποίηση των αρμοδιοτήτων του αστικού κράτους δεν ήταν τότε - και δεν είναι ποτέ - το αποτέλεσμα της «αίσθησης» των κυβερνήσεων ότι το δημόσιο λογιστικό είναι «βραχνάς» από τον οποίο πρέπει να απαλλαγεί. Ηταν το τακτικό αποτέλεσμα της στρατηγικής του αστικού κράτους σε επίπεδο ΕΕ, η οποία, με την ιδρυτική της Συνθήκη του Μάαστριχτ, άνοιγε το δρόμο στην πλήρη εμπορευματοποίηση του πολιτισμού. Αυτή η στρατηγική δεν έχει αλλάξει. Αλλάζει η τακτική, αφού αυτοί οι φορείς συντρίφτηκαν κάτω από το βάρος των νέων αναγκών του αστικού κράτους σε συνθήκες κρίσης και όχι επειδή ήταν «οάσεις δημοσιονομικής ανομίας». Χωρίς όμως να αλλάζει η ουσία της κυρίαρχης πολιτικής. Και μόνο το γεγονός ότι μέσω του προϋπολογισμού, δηλαδή με κάθε επισημότητα, ακόμη και οι αμιγώς κρατικοί πολιτιστικοί φορείς «στέλνονται» στις «αγκάλες» των «χορηγών» αρκεί.

Γρηγόρης ΤΡΑΓΓΑΝΙΔΑΣ

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013

Μηδέν και Ένα Φεβρουαρίου

Κυκλοφόρησε το τρίτο τεύχος του Μηδέν και Ένα.. τα εξώφυλλα είναι ακόμα τραγικά αλλά ίσως το περιεχόμενο σας ανταμείψει.

Σε αυτό το τεύχος:

Editorial: << Προτάσεις για μια αντικαπιταλιστική καλλιτεχνική δράση >> , δικό μου κείμενο που αναδημοσιεύται από το Ιστολόγιο Praxis , στο οποίο και είχε σταλεί.

Κείμενα: << Εθνική αντίσταση και ο θρυμματισμός της χρυσής μάσκας >> , << Η βίλα αμαλίας και η κοινή αντικαπιταλιστική δράση >> Του Πολύγωνου που πρόσφατα κυκλοφόρησε τα Κόκκινα Κεράσια   και το άλλο δικό μου που ανέβηκε στο δικό μας Παρεκλείνον Άστυ


Ποιήματα και Διηγήματα: Πάρα πολλά για να αναφερθούν όλα, μάλιστα λυπάμαι που δεν καταφέραμε να βάλουμε και αυτά που έστειλε ένας συναγωνιστής γιατί δεν προλάβαμε. Εν πάσει περιπτώσει, γράφουν οι : Πολύγωνος,Ρακόπουλος,Μακρόπουλος και Άρθουρ Ζεν (νέο παλικάρι με πολύ ταλέντο) 

τέλος να μοιραστώ μαζί σας 2 πράγματα

Το νέο logo του περιοδικού: 




Και το νεο fan-art για τους Ποιητές της Τέφρας


Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Promo Clip/Poster + Comments για τους ποιητές της τέφρας

Οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι εκτός του παρον μπλογκ διατηρώ άλλο ένα στο οποίο αναπτύσσω(?) τα ταλέντα μου (??) πάνω στην παραλογοτεχνία των ζόμπι.

Το άλλο blog είναι οι ποιητές της τέφρας και θα το βρείτε εδώ http://ashespoets.blogspot.gr/ . Η πλοκή του ακολουθεί την ιστορία του διονύση ενός μικρομεσαιο αστού φοιτητή της νομικής, ενώ η Ελλάδα αλλά και ο κόσμος μπαίνει σε μια σκατοκατάσταση... κάτι σαν το καπιταλισμό αλλά με αιμοσταγή τέρατα...κάτι σαν τον καπιταλισμό δηλαδή.

Αυτές τις μέρες λοιπόν το blog γνώρισε τη δική του πολιτιστική επανάσταση, είχαμε κάποιες αναφορές από άλλα λογοτεχνικά μπλογκς, ένα ποστερ και ένα ωραίο βιντεάκι. Τα παραθέτω όλα μαζί λοιπόν


Α Η αναφορά των Ποιητών της Τέφρας στον "Κύριο Χουίτη" , οι διαφωνίες μας τη ναρκοκουλτούρα γνωστές, αλλά το παλικάρι έχει σπάνια πένα για την ηλικία του. Διαβάστε όλο το μπλογκ του άμα είστε εύκαιροι.

Β) Το promo κλιπάκι στο youtube

Γ:



Αυτά! να στε καλά