Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Ευχαριστούμε Θεέ για τη σκόνη


Όταν όλα τα αστρόπλοια που πετάνε πάνω απ’ τα κεφάλια μας
ενωθούν σε έναν μικρό κι αδιάφορο ήλιο
για τι πράγμα θα γκρινιάζουμε;

Για τις μύγες που θα ‘χουν μείνει μόνες χωρίς σαρκοβόρα φυτά;
για τα κουτιά με το γάλα, που δε θα μπορούν να κρατήσουν πια μέσα τους
όλα τα σκουπίδια της κοινωνίας;
ή για όλες τις οικογένειες που χεράκι-χεράκι σέρνονται μέσα σε φλεγόμενα κτήρια
και βρίσκουν μοναχά να πουν:
«Εκείνη, η μικρή, η κόρη του τάδε, πώς και δεν σπούδασε;»

Όταν όλες οι υπηρεσίες επικοινωνίας ανάμεσα στους πλανήτες
αποδειχτούν ανίκανες να καλμάρουν το υπαρξιακό άγχος
του υπαρξιακού μας άγχους,
θα κάνουμε ακόμα πρωτότυπες και θαρραλέες δηλώσεις;

Θα λέμε άραγε πως δεν είναι ωραία ιδέα ο παράδεισος και η κόλαση;
θα ισχυριζόμαστε πώς είναι εφικτό να σκεφτεί κάποιος το «Τίποτα»
σε έναν κόσμο χωρίς άδεια δωμάτια;
θα υπάρχουν ακόμα αυτοί οι απαίσιοι που λένε στους έχοντες κατοικίδια:
«Καλά εδώ πεθαίνουν άνθρωποι κι εσείς ταΐζετε ζώα;»

Κι όταν και τα τελευταία φάρμακα, μέσα στην τελειότητα τους
αποδειχτούν πως δεν μπορούν ή δε θέλουν
να κάνουν τίποτα για τον ουρανό που συνθλίβεται
ανάμεσα στο χώρο και στο χρόνο
όλοι οι σοβαροί άνθρωποι θα είμαστε
με το γνωστό σφίξιμο στο στομάχι, τις γνωστές ταχυπαλμίες στην καρδιά
τα αιώνια ερωτηματικά πάνω απ’ το κεφάλι, την απελπισία
να βρούμε ένα μπουκάλι τζιν (ή ουίσκι) μέσα σε ήδη λεηλατημένα μαγαζιά.
-και τα γνωστά αποτελέσματα-

Κι οι πραγματικά σοβαροί άνθρωποι
θα παίζουν ψύχραιμα με τα χώματα μέχρι το τέλος, μονολογώντας:
«Ευχαριστούμε Θεέ για τη σκόνη»

Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

Σουρεαλισμός Χωρίς Ανταπόκριση



Καθένας πεταλουδίζει με τον τρόπο του
εσύ θες να μιαουρίσεις
κι εγώ να σκάσεις και να μιλήσουμε σοβαρά
ή να μιλάω εγώ σοβαρά και εσύ να ακούς.
όμως κατά βάση κι εγώ
θέλω να έρθω έξω απ’ την πόρτα σου και να σου κάνω χράτς-χράτς με τα νύχια
μου.
                                                                                          Γιατί μπορεί να μην έχω εσένα
μα έχω την κόλαση που μου αξίζει.
Κι-όταν-ο-παράδεισος-γεμίσει
οι νεκροί θα περπατούν στη γη
μπερδεμένοι
με το λόγο που τα πόδια μας είναι από σάρκα κι όχι λούτρινα
μπερδεμένοι
από την αδικία του να μην γίνονται αιμοληψίες από φλέβες στην πάνω μεριά του χεριού. «Δώστε και σώστε!» φωνάζουν οι θρησκευτικοί ηγέτες.
δίνω
για να σταματήσουν
να είναι οι ανάσες μου
επίδοξοι δολοφόνοι ή τέρατα από το μέλλον
να σταματήσουν να γίνονται
μαντήλια που δένονται στα μάτια μου
και δε μ’ αφήνουν να δω
ούτε καν αυτόν που τα ‘δεσε, κι ας στέκεται μπροστά μου
και ψιθυρίζει:     

Κύριε μου
κι όταν ακόμα στάζατε αίμα
πάλι είχατε την αίσθηση
πως ήσασταν ο άνθρωπος
με τις λιγότερες πιθανότητες αυτοκτονίας στον κόσμο
μάλλον έτσι είναι
μάλλον θα ζήσετε.
σωστά όμως έχετε την αίσθηση
πως θα ζήσετε νεκρός, σε ένα κλουβί από βαμβάκι
κι η ψυχή σας από μακριά
θα εξηγεί στους περαστικούς το λόγο που μουρμουρίζετε
και θα ζητάει συγνώμη για σας.
όπως γατούλα στο καλαθάκι ταξιδιού της
που ο ιδιοκτήτης της κάνει τη διαδρομή
Αθήνα-Πέλλα.           

Από πού θα πρέπει να πρωτο-αποδράσει κάποιος;
Ο φόβος μπροστά στο θάνατο
είναι μια ένδειξη
πως κάτι δεν πάει καλά με τη θρησκεία
και την επιστήμη.
Ο έρωτας, για όσους δουλεύει, θα ‘ταν μια πιθανή απάντηση
αν δεν ήταν κάθε άνθρωπος μια τεράστια σκηνή
που πάνω του πατούν χιλιάδες κόσμοι για να παίξουν το ρόλο τους
και έπειτα να φύγουν αφήνοντας τον
όπως την αισθητική
τις ώρες
της ερωτικής απογοήτευσης.

Νεκρό.

Πώς επέστρεψαν τα κοπάδια απ’ τα βοσκοτόπια τους.

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

Τα μικρά πράγματα


Όλα ετούτα εδώ τα μικρά πράγματα
δεν είναι παρά ένα τσουκάλι με κόκκαλα
που βράζουν για χρόνια στο ζουμί τους.

Προσπαθώ να ζεσταθώ
προσπαθώ να φάω
προσπαθώ να αγαπήσω, να κοιμηθώ.
μα πάντα o ανεξήγητος φόβος
πως τα κόκκαλα ανήκουν
στην πρώην ενός φίλου μου
που βγαίνει με άλλον και δεν της αρέσουν τα ποιήματα του πλέον,
στην πλάτη μιας κυρίας που έχω σιχαθεί
να γράφω συνέχεια πόσο ωραία πλάτη έχει
ή στο νεκροταφείο ενός κοπαδιού ελεφάντων
με κρατάει ξύπνιο.

Και γίνομαι ένα μ’ αυτό το τέρας
που θα μπορούσε να μου ζητάει συγχώρεση
κι αυτό γίνεται ένα μαζί μου
που θα μπορούσα να του πω, πως το αγαπάω
μα τίποτα απ’ αυτά δε συμβαίνει
γιατί όλα ετούτα εδώ τα μικρά πράγματα
ξεχνάνε
πως με κάθε μας λέξη κουβαλάμε
ξανά και ξανά
ολόκληρο τον κόσμο
κι ακόμα χειρότερα
αυτό το σίχαμα
εμάς.


Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

Η θέση μας για το τραγούδι και το φεγγάρι


Η θέση μας για το τραγούδι, το φεγγάρι από άντρα σε γυναίκα, την επιβολή της πόλης σε ανθρώπους ξένους είναι η θέση που προέρχεται από την παράδοση της Κοκό, του Χασίς, της Μπύρας, του Τζιν του Ουίσκι,  των δικαστηρίων του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, των ομάδων προστασίας και αντι-βίας στα εγκλήματα που τρυπάνε το μυαλό.

Θεωρούμε ότι είναι απαραίτητη η καλή παρέα όλων των ιστορικών αξιοποίησης του σώματος ως τρόπαιο, ή ως στοιχείο πολιτικής προβολής, ή για παράδειγμα περιστατικών όπου συντρόφισσες  παγιδεύονται σε μια παραζάλη και διαπομπεύονται εν είδει αστείου.

Είναι υποκριτικό το να πιάνεσαι από σύννεφα και ήλιους, όταν δέχεσαι να βρίσκεσαι στον ίδιο πολιτικό αμφορέα με αυτούς που περνάνε μικρούς σταυρούς απ’ το λαιμό  συντροφισσών και εκστομίζουν φράσεις του τύπου «Δεν είναι εδώ ο ΑΧΜΜΕΤ να σε σώσει τώρα μωρή». Εκτός εάν υφίστανται a la carte ευαισθησίες ανάλογα με τις δαρμένες ψυχές της συγκυρίας και τον αντίπαλο.

Τέλος, θεωρούμε αναγκαία εκτός της συλλογικής και την ατομική άρρωστη διαδρομή και καταγγελία σε χώρους δράσης και παρέμβασης της αριστεράς, όχι μόνο μέσα στις σχολές και τους χώρους νεολαίας. αλλά και κυρίως ΣΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΟΛΗ, στη χυδαιότερη μορφή της, προς τα βρωμερά χαμένα σπίτια. Εκεί που η αριστερά που «φωνάζει», φοράει το «ταγεράκι» της.


Γιατί στην Κ.  ηθική και παράδοση δεν υφίστανται τέτοιες Π. / Γιατί σε τέτοιες Π. δεν υφίσταται Κ. ηθική.

Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

πράκτορας Χνουδ

στην Ν.

Θα σου αγοράσει μια γατούλα
Αυτός
που έχει καρδιά και βλέπει και ακούει και διαλέγει
το δρόμο του πολέμου αδερφέ μου.
μα μονάχα όταν θα πάει στο παζάρι.

Αυτή η γατούλα θα είναι μικρότερη απ’ όλους τους σπόρους. μα όταν την σπείρεις και τη μεγαλώσεις θα είναι μεγαλύτερη απ’ όλα τα λάχανα, θα γίνει δέντρο και όλα τα πουλιά του ουρανού θα έρχονται και θα φωλιάζουν στα κλαδιά της.

«Νιάου νιάου!» η γατούλα, «εμείς

σας κάνουμε άντρες εσάς τις θρησκείες
κι άλλοι σας χαίρονται μετά!»

Γι’ αυτό θα μ’ αγοράσω ένα πουλάκι
να με ξυπνάει κάθε πρωί
προτού μπει στο σπίτι Μ(ι)ΟΥ

ο πορτοκαλί χνουδωτός πράκτορας
και σκοτώσει αυτόν που θέλει δικαίως ένα κράτος

χτισμένο πάνω στα κόκκαλα της κυρά-αφροσύνης:

η κοτούλα «Θα ψηφίσω Νέα Δημοκρατία», το κοκοράκι «Χιχιχιχιχιχιχι»

οι πρίγκιπες μας υπεράνω πάσης υποψίας,
το πουλάκι «τσίου τσίου!»
να μας ξυπνάει κάθε πρωί!